सूक्त 180: मधु और दूध लाने वाले अश्विनीकुमार

यु॒वो रजां॑सि सु॒यमा॑सो॒ अश्वा॒ रथो॒ यद्वां॒ पर्यर्णां॑सि॒ दीय॑त् ।
हि॒र॒ण्यया॑ वां प॒वय॑ः प्रुषाय॒न्मध्व॒ः पिब॑न्ता उ॒षस॑ः सचेथे

yuvo rajāṃsi suyamāso aśvā ratho yadvāṃ paryarṇāṃsi dīyat |
hiraṇyayā vāṃ pavayaḥ pruṣāyanmadhvaḥ pibantā uṣasaḥ sacethe

यु॒वमत्य॒स्याव॑ नक्षथो॒ यद्विप॑त्मनो॒ नर्य॑स्य॒ प्रय॑ज्योः ।
स्वसा॒ यद्वां॑ विश्वगूर्ती॒ भरा॑ति॒ वाजा॒येट्टे॑ मधुपावि॒षे च॑

yuvamatyasyāva nakṣatho yadvipatmano naryasya prayajyoḥ |
svasā yadvāṃ viśvagūrtī bharāti vājāyeṭṭe madhupāviṣe ca

यु॒वं पय॑ उ॒स्रिया॑यामधत्तं प॒क्वमा॒माया॒मव॒ पूर्व्यं॒ गोः ।
अ॒न्तर्यद्व॒निनो॑ वामृतप्सू ह्वा॒रो न शुचि॒र्यज॑ते ह॒विष्मा॑न्

yuvaṃ paya usriyāyāmadhattaṃ pakvamāmāyāmava pūrvyaṃ goḥ |
antaryadvanino vāmṛtapsū hvāro na śuciryajate haviṣmān

यु॒वं ह॑ घ॒र्मं मधु॑मन्त॒मत्र॑ये॒ऽपो न क्षोदो॑ऽवृणीतमे॒षे ।
तद्वां॑ नरावश्विना॒ पश्व॑इष्टी॒ रथ्ये॑व च॒क्रा प्रति॑ यन्ति॒ मध्व॑ः

yuvaṃ ha gharmaṃ madhumantamatraye'po na kṣodo'vṛṇītameṣe |
tadvāṃ narāvaśvinā paśvaiṣṭī rathyeva cakrā prati yanti madhvaḥ

आ वां॑ दा॒नाय॑ ववृतीय दस्रा॒ गोरोहे॑ण तौ॒ग्र्यो न जिव्रि॑ः ।
अ॒पः क्षो॒णी स॑चते॒ माहि॑ना वां जू॒र्णो वा॒मक्षु॒रंह॑सो यजत्रा

ā vāṃ dānāya vavṛtīya dasrā goroheṇa taugryo na jivriḥ |
apaḥ kṣoṇī sacate māhinā vāṃ jūrṇo vāmakṣuraṃhaso yajatrā

नि यद्यु॒वेथे॑ नि॒युत॑ः सुदानू॒ उप॑ स्व॒धाभि॑ः सृजथ॒ः पुरं॑धिम् ।
प्रेष॒द्वेष॒द्वातो॒ न सू॒रिरा म॒हे द॑दे सुव्र॒तो न वाज॑म्

ni yadyuvethe niyutaḥ sudānū upa svadhābhiḥ sṛjathaḥ puraṃdhim |
preṣadveṣadvāto na sūrirā mahe dade suvrato na vājam

व॒यं चि॒द्धि वां॑ जरि॒तार॑ः स॒त्या वि॑प॒न्याम॑हे॒ वि प॒णिर्हि॒तावा॑न् ।
अधा॑ चि॒द्धि ष्मा॑श्विनावनिन्द्या पा॒थो हि ष्मा॑ वृषणा॒वन्ति॑देवम्

vayaṃ ciddhi vāṃ jaritāraḥ satyā vipanyāmahe vi paṇirhitāvān |
adhā ciddhi ṣmāśvināvanindyā pātho hi ṣmā vṛṣaṇāvantidevam

यु॒वां चि॒द्धि ष्मा॑श्विना॒वनु॒ द्यून्विरु॑द्रस्य प्र॒स्रव॑णस्य सा॒तौ ।
अ॒गस्त्यो॑ न॒रां नृषु॒ प्रश॑स्त॒ः कारा॑धुनीव चितयत्स॒हस्रै॑ः

yuvāṃ ciddhi ṣmāśvināvanu dyūnvirudrasya prasravaṇasya sātau |
agastyo narāṃ nṛṣu praśastaḥ kārādhunīva citayatsahasraiḥ

प्र यद्वहे॑थे महि॒ना रथ॑स्य॒ प्र स्य॑न्द्रा याथो॒ मनु॑षो॒ न होता॑ ।
ध॒त्तं सू॒रिभ्य॑ उ॒त वा॒ स्वश्व्यं॒ नास॑त्या रयि॒षाच॑ः स्याम

pra yadvahethe mahinā rathasya pra syandrā yātho manuṣo na hotā |
dhattaṃ sūribhya uta vā svaśvyaṃ nāsatyā rayiṣācaḥ syāma

तं वां॒ रथं॑ व॒यम॒द्या हु॑वेम॒ स्तोमै॑रश्विना सुवि॒ताय॒ नव्य॑म् ।
अरि॑ष्टनेमिं॒ परि॒ द्यामि॑या॒नं वि॒द्यामे॒षं वृ॒जनं॑ जी॒रदा॑नुम्

taṃ vāṃ rathaṃ vayamadyā huvema stomairaśvinā suvitāya navyam |
ariṣṭanemiṃ pari dyāmiyānaṃ vidyāmeṣaṃ vṛjanaṃ jīradānum