सूक्त 179: लोपामुद्रा और अगस्त्य: तप और गृहस्थ

पू॒र्वीर॒हं श॒रद॑ः शश्रमा॒णा दो॒षा वस्तो॑रु॒षसो॑ ज॒रय॑न्तीः ।
मि॒नाति॒ श्रियं॑ जरि॒मा त॒नूना॒मप्यू॒ नु पत्नी॒र्वृष॑णो जगम्युः

pūrvīrahaṃ śaradaḥ śaśramāṇā doṣā vastoruṣaso jarayantīḥ |
mināti śriyaṃ jarimā tanūnāmapyū nu patnīrvṛṣaṇo jagamyuḥ

ये चि॒द्धि पूर्व॑ ऋत॒साप॒ आस॑न्सा॒कं दे॒वेभि॒रव॑दन्नृ॒तानि॑ ।
ते चि॒दवा॑सुर्न॒ह्यन्त॑मा॒पुः समू॒ नु पत्नी॒र्वृष॑भिर्जगम्युः

ye ciddhi pūrva ṛtasāpa āsansākaṃ devebhiravadannṛtāni |
te cidavāsurnahyantamāpuḥ samū nu patnīrvṛṣabhirjagamyuḥ

न मृषा॑ श्रा॒न्तं यदव॑न्ति दे॒वा विश्वा॒ इत्स्पृधो॑ अ॒भ्य॑श्नवाव ।
जया॒वेदत्र॑ श॒तनी॑थमा॒जिं यत्स॒म्यञ्चा॑ मिथु॒नाव॒भ्यजा॑व

na mṛṣā śrāntaṃ yadavanti devā viśvā itspṛdho abhyaśnavāva |
jayāvedatra śatanīthamājiṃ yatsamyañcā mithunāvabhyajāva

न॒दस्य॑ मा रुध॒तः काम॒ आग॑न्नि॒त आजा॑तो अ॒मुत॒ः कुत॑श्चित् ।
लोपा॑मुद्रा॒ वृष॑णं॒ नी रि॑णाति॒ धीर॒मधी॑रा धयति श्व॒सन्त॑म्

nadasya mā rudhataḥ kāma āgannita ājāto amutaḥ kutaścit |
lopāmudrā vṛṣaṇaṃ nī riṇāti dhīramadhīrā dhayati śvasantam

इ॒मं नु सोम॒मन्ति॑तो हृ॒त्सु पी॒तमुप॑ ब्रुवे ।
यत्सी॒माग॑श्चकृ॒मा तत्सु मृ॑ळतु पुलु॒कामो॒ हि मर्त्य॑ः

imaṃ nu somamantito hṛtsu pītamupa bruve |
yatsīmāgaścakṛmā tatsu mṛḻatu pulukāmo hi martyaḥ

अ॒गस्त्य॒ः खन॑मानः ख॒नित्रै॑ः प्र॒जामप॑त्यं॒ बल॑मि॒च्छमा॑नः ।
उ॒भौ वर्णा॒वृषि॑रु॒ग्रः पु॑पोष स॒त्या दे॒वेष्वा॒शिषो॑ जगाम

agastyaḥ khanamānaḥ khanitraiḥ prajāmapatyaṃ balamicchamānaḥ |
ubhau varṇāvṛṣirugraḥ pupoṣa satyā deveṣvāśiṣo jagāma