सूक्त 142: दीर्घतमा का आप्री सूक्त

समि॑द्धो अग्न॒ आ व॑ह दे॒वाँ अ॒द्य य॒तस्रु॑चे ।
तन्तुं॑ तनुष्व पू॒र्व्यं सु॒तसो॑माय दा॒शुषे॑

samiddho agna ā vaha devām̐ adya yatasruce |
tantuṃ tanuṣva pūrvyaṃ sutasomāya dāśuṣe

घृ॒तव॑न्त॒मुप॑ मासि॒ मधु॑मन्तं तनूनपात् ।
य॒ज्ञं विप्र॑स्य॒ माव॑तः शशमा॒नस्य॑ दा॒शुष॑ः

ghṛtavantamupa māsi madhumantaṃ tanūnapāt |
yajñaṃ viprasya māvataḥ śaśamānasya dāśuṣaḥ

शुचि॑ः पाव॒को अद्भु॑तो॒ मध्वा॑ य॒ज्ञं मि॑मिक्षति ।
नरा॒शंस॒स्त्रिरा दि॒वो दे॒वो दे॒वेषु॑ य॒ज्ञिय॑ः

śuciḥ pāvako adbhuto madhvā yajñaṃ mimikṣati |
narāśaṃsastrirā divo devo deveṣu yajñiyaḥ

ई॒ळि॒तो अ॑ग्न॒ आ व॒हेन्द्रं॑ चि॒त्रमि॒ह प्रि॒यम् ।
इ॒यं हि त्वा॑ म॒तिर्ममाच्छा॑ सुजिह्व व॒च्यते॑

īḻito agna ā vahendraṃ citramiha priyam |
iyaṃ hi tvā matirmamācchā sujihva vacyate

स्तृ॒णा॒नासो॑ य॒तस्रु॑चो ब॒र्हिर्य॒ज्ञे स्व॑ध्व॒रे ।
वृ॒ञ्जे दे॒वव्य॑चस्तम॒मिन्द्रा॑य॒ शर्म॑ स॒प्रथ॑ः

stṛṇānāso yatasruco barhiryajñe svadhvare |
vṛñje devavyacastamamindrāya śarma saprathaḥ

वि श्र॑यन्तामृता॒वृध॑ः प्र॒यै दे॒वेभ्यो॑ म॒हीः ।
पा॒व॒कास॑ः पुरु॒स्पृहो॒ द्वारो॑ दे॒वीर॑स॒श्चत॑ः

vi śrayantāmṛtāvṛdhaḥ prayai devebhyo mahīḥ |
pāvakāsaḥ puruspṛho dvāro devīrasaścataḥ

आ भन्द॑माने॒ उपा॑के॒ नक्तो॒षासा॑ सु॒पेश॑सा ।
य॒ह्वी ऋ॒तस्य॑ मा॒तरा॒ सीद॑तां ब॒र्हिरा सु॒मत्

ā bhandamāne upāke naktoṣāsā supeśasā |
yahvī ṛtasya mātarā sīdatāṃ barhirā sumat

म॒न्द्रजि॑ह्वा जुगु॒र्वणी॒ होता॑रा॒ दैव्या॑ क॒वी ।
य॒ज्ञं नो॑ यक्षतामि॒मं सि॒ध्रम॒द्य दि॑वि॒स्पृश॑म्

mandrajihvā jugurvaṇī hotārā daivyā kavī |
yajñaṃ no yakṣatāmimaṃ sidhramadya divispṛśam

शुचि॑र्दे॒वेष्वर्पि॑ता॒ होत्रा॑ म॒रुत्सु॒ भार॑ती ।
इळा॒ सर॑स्वती म॒ही ब॒र्हिः सी॑दन्तु य॒ज्ञिया॑ः

śucirdeveṣvarpitā hotrā marutsu bhāratī |
iḻā sarasvatī mahī barhiḥ sīdantu yajñiyāḥ

तन्न॑स्तु॒रीप॒मद्भु॑तं पु॒रु वारं॑ पु॒रु त्मना॑ ।
त्वष्टा॒ पोषा॑य॒ वि ष्य॑तु रा॒ये नाभा॑ नो अस्म॒युः

tannasturīpamadbhutaṃ puru vāraṃ puru tmanā |
tvaṣṭā poṣāya vi ṣyatu rāye nābhā no asmayuḥ

अ॒व॒सृ॒जन्नुप॒ त्मना॑ दे॒वान्य॑क्षि वनस्पते ।
अ॒ग्निर्ह॒व्या सु॑षूदति दे॒वो दे॒वेषु॒ मेधि॑रः

avasṛjannupa tmanā devānyakṣi vanaspate |
agnirhavyā suṣūdati devo deveṣu medhiraḥ

पू॒ष॒ण्वते॑ म॒रुत्व॑ते वि॒श्वदे॑वाय वा॒यवे॑ ।
स्वाहा॑ गाय॒त्रवे॑पसे ह॒व्यमिन्द्रा॑य कर्तन

pūṣaṇvate marutvate viśvadevāya vāyave |
svāhā gāyatravepase havyamindrāya kartana

स्वाहा॑कृता॒न्या ग॒ह्युप॑ ह॒व्यानि॑ वी॒तये॑ ।
इन्द्रा ग॑हि श्रु॒धी हवं॒ त्वां ह॑वन्ते अध्व॒रे

svāhākṛtānyā gahyupa havyāni vītaye |
indrā gahi śrudhī havaṃ tvāṃ havante adhvare