अध्याय 43: श्रीराम का पुरवासियों को उपदेश

एक बार रघुनाथ बोलाये । गुरु द्विज पुरबासी सब आये ॥
बैठे गुर मुनि अरु द्विज सज्जन । बोले बचन भगत-भय-भञ्जन ॥

eka bāra raghunātha bolāye | guru dvija purabāsī saba āye ||
baiṭhe gura muni aru dvija sajjana | bole bacana bhagata-bhaya-bhañjana ||

सुनहु सकल पुरजन मम बानी । कहउँ न कछु ममता उर आनी ॥
नहिँ अनीति नहिँ कछु प्रभुताई । सुनहु करहु जौं तुम्हहिँ सोहाई ॥

sunahu sakala purajana mama bānī | kahaum̐ na kachu mamatā ura ānī ||
nahim̐ anīti nahim̐ kachu prabhutāī | sunahu karahu jauṃ tumhahim̐ sohāī ||

सोइ सेवक प्रियतम मन लाई । मम अनुसासन मानै जोई ॥
जौँ अनीति कछु भाषौं पाई । तौँ मोहि बरजहु भय बिसराई ॥

soi sevaka priyatama mana lāī | mama anusāsana mānai joī ||
jaum̐ anīti kachu bhāṣauṃ pāī | taum̐ mohi barajahu bhaya bisarāī ||

बड़ें भाग मानुष तनु पावा । सुर दुर्लभ सब ग्रंथिन्ह गावा ॥
साधन-धाम मोच्छ कर द्वारा । पाइ न जेहिं परलोक सँवारा ॥

bar̤eṃ bhāga mānuṣa tanu pāvā | sura durlabha saba graṃthinha gāvā ||
sādhana-dhāma moccha kara dvārā | pāi na jehiṃ paraloka sam̐vārā ||