अध्याय 2: सुरसा हनुमान के बल बुद्धि को परखती है

जात पवन सुत देवन्ह देखा । जानइ कहँ बल बुद्धि बिसेखा ॥
सुरसा नाम अहिन्ह कै माता । पठइन्हि आइ कही तेहिं बाता ॥

jāta pavana suta devanha dekhā | jānai kaham̐ bala buddhi bisekhā ||
surasā nāma ahinha kai mātā | paṭhainhi āi kahī tehiṃ bātā ||

आजु सुरन्ह मोहि दीन्ह अहारा । सुनत बचन कहें पवन-कुमारा ॥
राम-काज करि फिरि में आवउँ । सीता कै सुधि प्रभुहि सुनावउँ ॥

āju suranha mohi dīnha ahārā | sunata bacana kaheṃ pavana-kumārā ||
rāma-kāja kari phiri meṃ āvaum̐ | sītā kai sudhi prabhuhi sunāvaum̐ ||

तब तव बदन पैठिहउँ आई । सत्य कहउँ मोहि जान दे माई ॥
कवनेहुँ जतन देइ नहिं जाना । ग्रससि न मोहि कहेउ हनुमाना ॥

taba tava badana paiṭhihaum̐ āī | satya kahaum̐ mohi jāna de māī ||
kavanehum̐ jatana dei nahiṃ jānā | grasasi na mohi kaheu hanumānā ||

जोजन भरि तेहिं बदन पसारा । कपि तनु कीन्ह दुगुन विस्तारा ॥
सोरह जोजन मुख तेहिं ठयऊ । तुरत पवन-सुत बत्तिस भयऊ ॥

jojana bhari tehiṃ badana pasārā | kapi tanu kīnha duguna vistārā ||
soraha jojana mukha tehiṃ ṭhayaū | turata pavana-suta battisa bhayaū ||

जस जस सुरसा बदन बढ़ावा । तासु दून कपि रूप देखावा ॥
सत जोजन तेहिं आनन कीन्हा । अति लघु रूप पवन-सुत लीन्हा ॥

jasa jasa surasā badana bar̤hāvā | tāsu dūna kapi rūpa dekhāvā ||
sata jojana tehiṃ ānana kīnhā | ati laghu rūpa pavana-suta līnhā ||

बदन पइठि पुनि बाहेर आवा । माँगा बिदा ताहि सिर नावा ॥
मोहि सुरन्ह जेहि लागि पठावा । बुधि-बल-मरम तोर मैं पावा ॥

badana paiṭhi puni bāhera āvā | mām̐gā bidā tāhi sira nāvā ||
mohi suranha jehi lāgi paṭhāvā | budhi-bala-marama tora maiṃ pāvā ||