अध्याय 14: सीता श्रीराम का कुशल पूछती हैं

हरिजन जानि प्रीति अति बाढ़ी । सजल नयन पुलकावलि ठाढ़ी ॥
बूड़त बिरह जलधि हनुमाना । भयउ तात मों कह जलजाना ॥

harijana jāni prīti ati bār̤hī | sajala nayana pulakāvali ṭhār̤hī ||
būr̤ata biraha jaladhi hanumānā | bhayau tāta moṃ kaha jalajānā ||

अब कहु कुसल जाउँ बलिहारी । अनुज सहित सुख-भवन-खरारी ॥
कोमल चित कृपाल रघुराई । कपि केहि हेतु धरी निठुराई ॥

aba kahu kusala jāum̐ balihārī | anuja sahita sukha-bhavana-kharārī ||
komala cita kṛpāla raghurāī | kapi kehi hetu dharī niṭhurāī ||

सहज बानि सेवक सुख दायक । कबहुँक सुरति करत रघुनायक ॥
कबहुँ नयन मम सीतल ताता । होइहहि निरखि स्याम-मृदु-गाता ॥

sahaja bāni sevaka sukha dāyaka | kabahum̐ka surati karata raghunāyaka ||
kabahum̐ nayana mama sītala tātā | hoihahi nirakhi syāma-mṛdu-gātā ||

बचन न आव नयन भरे बारी । अहह नाथ हौँ निपट बिसारी ॥
देखि परम बिरहाकुल सीता । बोला कपि मृदु बचन बिनीता ॥

bacana na āva nayana bhare bārī | ahaha nātha haum̐ nipaṭa bisārī ||
dekhi parama birahākula sītā | bolā kapi mṛdu bacana binītā ||

मातु कुसल प्रभु अनुज समेता । तव दुख दुखी सुकृपा-निकेता ॥
जनि जननी मानहु जियँ ऊना । तुम्ह तेँ प्रेम राम कें दूना ॥

mātu kusala prabhu anuja sametā | tava dukha dukhī sukṛpā-niketā ||
jani jananī mānahu jiyam̐ ūnā | tumha tem̐ prema rāma keṃ dūnā ||