अध्याय 32: अंगद ने धरती पर हाथ पटके, मुकुट उड़े

जब तेहिं कीन्ह राम कइ निन्दा । क्रोधवन्त अति भयउ कपिन्दा ॥
हरि-हर निन्दा सुनइ जो काना । होइ पाप गो-घात-समाना ॥

jaba tehiṃ kīnha rāma kai nindā | krodhavanta ati bhayau kapindā ||
hari-hara nindā sunai jo kānā | hoi pāpa go-ghāta-samānā ||

कटकटान कपिकुंजर भारी । दुहुँ-सुज-दंड तमकि महि मारी ॥
डोलत धरनि सभासद खसे । चले भागि भय पालत ग्रसे ॥

kaṭakaṭāna kapikuṃjara bhārī | duhum̐-suja-daṃḍa tamaki mahi mārī ||
ḍolata dharani sabhāsada khase | cale bhāgi bhaya pālata grase ||

गिरत सँभारि उठा दसकन्धर । भूतल परे मुकुट अति सुन्दर ॥
कछु तेहिं लै निज सिरन्हि संवारे । कछु अङ्गद प्रभु पास पबारे ॥

girata sam̐bhāri uṭhā dasakandhara | bhūtala pare mukuṭa ati sundara ||
kachu tehiṃ lai nija siranhi saṃvāre | kachu aṅgada prabhu pāsa pabāre ||

आवत मुकुट देखि कपि भागे । दिनहीं लूक परन बिधि लागे ॥
की रावन करि कोप चलाये । कुलिस चारि आवत अति धाये ॥

āvata mukuṭa dekhi kapi bhāge | dinahīṃ lūka parana bidhi lāge ||
kī rāvana kari kopa calāye | kulisa cāri āvata ati dhāye ||

कह प्रभु हँसि जनि हृदयँ डेराहू । लूक न असनि केतु नहिँ राहू ॥
ए किरीट दसकन्धर केरे । आवत बालि-तनय के प्रेरे ॥

kaha prabhu ham̐si jani hṛdayam̐ ḍerāhū | lūka na asani ketu nahim̐ rāhū ||
e kirīṭa dasakandhara kere | āvata bāli-tanaya ke prere ||