अध्याय 29: सौ योजन सागर कौन लाँघे?

जो नाघइ सत जोजन सागर । करइ सो राम-काज मति-आगर ॥
मोहि बिलोकि धरहु मन धीरा । राम-कृपाँ कस भयउ सरीरा ॥

jo nāghai sata jojana sāgara | karai so rāma-kāja mati-āgara ||
mohi biloki dharahu mana dhīrā | rāma-kṛpām̐ kasa bhayau sarīrā ||

पापिउ जा कर नाम सुमिरहीं । अति-अपार-भवसागर तरहीँ ॥
तासु दूत तुम्ह तजि कदराई । राम हृदयँ धरि करहु उपाई ॥

pāpiu jā kara nāma sumirahīṃ | ati-apāra-bhavasāgara tarahīm̐ ||
tāsu dūta tumha taji kadarāī | rāma hṛdayam̐ dhari karahu upāī ||

अस काह, उमा गीध जब गयऊ । तिन्ह कें मन अति बिसमय भयऊ ॥
निज निज बल सब काहूँ भाखा । पार जाइ कर संसय राखा ॥

asa kāha, umā gīdha jaba gayaū | tinha keṃ mana ati bisamaya bhayaū ||
nija nija bala saba kāhūm̐ bhākhā | pāra jāi kara saṃsaya rākhā ||

जरठ भयउँ, अब कहई रिछेसा । नहिँ तनु रहा प्रथम-बल-लेसा ॥
जबहिँ त्रिविक्रम भयउ खरारी । तब में तरुन रहेउँ बल भारी ॥

jaraṭha bhayaum̐, aba kahaī richesā | nahim̐ tanu rahā prathama-bala-lesā ||
jabahim̐ trivikrama bhayau kharārī | taba meṃ taruna raheum̐ bala bhārī ||