अध्याय 8: सबसे कवि की विनम्र याचना

आकर चारि लाख चौरासी । जाति जीव जल-थल-नभ-वासी ॥
सीय-राम-मय सब जग जानी । करउँ प्रनाम जोरि जुग पानी ॥

ākara cāri lākha caurāsī | jāti jīva jala-thala-nabha-vāsī ||
sīya-rāma-maya saba jaga jānī | karaum̐ pranāma jori juga pānī ||

जानि कृपाकर किङ्कर मोहू । सब मिलि करहु छाड़ि छल छोहू ॥
निज बुधि बल भरोस मोहि नाहीँ । ता तें बिनय करउँ सब पाहीं ॥

jāni kṛpākara kiṅkara mohū | saba mili karahu chār̤i chala chohū ||
nija budhi bala bharosa mohi nāhīm̐ | tā teṃ binaya karaum̐ saba pāhīṃ ||

करन चहउँ रघुपति-गुन-गाहा । लघु-मति-मोरि चरित अवगाहा ॥
सूझ न एकउ अङ्ग उपाऊ । मन-मति-रङ्क मनोरथ राऊ ॥

karana cahaum̐ raghupati-guna-gāhā | laghu-mati-mori carita avagāhā ||
sūjha na ekau aṅga upāū | mana-mati-raṅka manoratha rāū ||

मति अति नीच ऊँचि रुचि आछी । चहिय अमिय जग जुरइ न छाछी ॥
छमिहहिँ सज्जन मोरि ढिठाई । सुनिहहिँ बाल बचन मन लाई ॥

mati ati nīca ūm̐ci ruci āchī | cahiya amiya jaga jurai na chāchī ||
chamihahim̐ sajjana mori ḍhiṭhāī | sunihahim̐ bāla bacana mana lāī ||

जौं बालक कह तोतरि बाता । सुनहिँ मुदित मन पितु अरु माता ॥
हँसिहहिँ कूर कुटिल कुबिचारी । जे पर-दूषन भूषन-धारी ॥

jauṃ bālaka kaha totari bātā | sunahim̐ mudita mana pitu aru mātā ||
ham̐sihahim̐ kūra kuṭila kubicārī | je para-dūṣana bhūṣana-dhārī ||

निज कवित केहि लाग न नीका । सरस होउ अथवा अति फीका ॥
जे पर-भनिति सुनत हरषाहीं । ते बर पुरुष बहुत जग नाहीँ ॥

nija kavita kehi lāga na nīkā | sarasa hou athavā ati phīkā ||
je para-bhaniti sunata haraṣāhīṃ | te bara puruṣa bahuta jaga nāhīm̐ ||

जग बहु नर सर सरि सर सम भाई । जे निज बाढ़ि बढ़हिँ जल पाई ॥
सज्जन सकृत सिन्धु सम कोई । देखि पूर बिधु बाढ़इ जोई ॥

jaga bahu nara sara sari sara sama bhāī | je nija bār̤hi bar̤hahim̐ jala pāī ||
sajjana sakṛta sindhu sama koī | dekhi pūra bidhu bār̤hai joī ||