अध्याय 334: विदा होती बेटियों को माताओं की सीख

सब समाज एहि भाँति बनाई । जनक अवधपुर दीन्ह पठाई ॥
चलिहि बरात सुनत सब रानीं । विकलमीन-गन जनु लघु पानीं ॥

saba samāja ehi bhām̐ti banāī | janaka avadhapura dīnha paṭhāī ||
calihi barāta sunata saba rānīṃ | vikalamīna-gana janu laghu pānīṃ ||

पुनि पुनि सीय गोद करि लेहीं । देह असीस सिखावन देहीं ॥
होएहु सन्तत पियहि पियारी । चिर अहिवात असीस हमारी ॥

puni puni sīya goda kari lehīṃ | deha asīsa sikhāvana dehīṃ ||
hoehu santata piyahi piyārī | cira ahivāta asīsa hamārī ||

सासु ससुर गुरु सेवा करेहू । पति रुख लखि आयसु अनुसरेहू ॥
अति सनेह बस सखीं सयानी । नारि-धरम सिखवहिं मृदु-बानी ॥

sāsu sasura guru sevā karehū | pati rukha lakhi āyasu anusarehū ||
ati saneha basa sakhīṃ sayānī | nāri-dharama sikhavahiṃ mṛdu-bānī ||

सादर सकल कुँअरि समुझाई । रानिन्ह बार बार उर लाई ॥
बहुरि बहुरि भेटहिं महतारीं । कहहिँ बिरञ्चि रचीं कत नारीं ॥

sādara sakala kum̐ari samujhāī | rāninha bāra bāra ura lāī ||
bahuri bahuri bheṭahiṃ mahatārīṃ | kahahim̐ birañci racīṃ kata nārīṃ ||