अध्याय 333: जनकपुर उदास, जनक ने अपार दहेज भेजा

पुरबासी सुनि चलिहि बराता । पूछत विकल परसपर बाता ॥
सत्य गवन सुनि सब बिलखाने । मनहुँ साँझ सरसिज सकुचाने ॥

purabāsī suni calihi barātā | pūchata vikala parasapara bātā ||
satya gavana suni saba bilakhāne | manahum̐ sām̐jha sarasija sakucāne ||

जहँ जहँ आवत बसे बराती । तहँ तहँ सिद्ध चला बहु भाँती ॥
बिबिध भाँति मेवा पकवाना । भोजन साजु न जाइ बखाना ॥

jaham̐ jaham̐ āvata base barātī | taham̐ taham̐ siddha calā bahu bhām̐tī ||
bibidha bhām̐ti mevā pakavānā | bhojana sāju na jāi bakhānā ||

भरि भरि बसहँ अपार कहारा । पठई जनक अनेक सुसारा ॥
तुरग-लाख रथ-सहस-पचीसा । सकल सँवारे नख अरु सीसा ॥

bhari bhari basaham̐ apāra kahārā | paṭhaī janaka aneka susārā ||
turaga-lākha ratha-sahasa-pacīsā | sakala sam̐vāre nakha aru sīsā ||

मत्त सहस दस सिन्धुर साजे । जिन्हहिं देखि दिसि-कुञ्जर लाजे ॥
कनक बसन मनि भरि भरि जाना । महिषीं धेनु बस्तु बिधि नाना ॥

matta sahasa dasa sindhura sāje | jinhahiṃ dekhi disi-kuñjara lāje ||
kanaka basana mani bhari bhari jānā | mahiṣīṃ dhenu bastu bidhi nānā ||