अध्याय 289: जनकपुर की शोभा जो कही न जाए

रचे रुचिर बर बंदनिबारे । मनहुँ मनोभवँ फन्द सँवारे ॥
मङ्गल-कलस अनेक बनाये । ध्वज पताक पर चमर सुहाये ॥

race rucira bara baṃdanibāre | manahum̐ manobhavam̐ phanda sam̐vāre ||
maṅgala-kalasa aneka banāye | dhvaja patāka para camara suhāye ||

दीप मनोहर मनि-मय नाना । जाइ न बरनि विचित्र बिताना ॥
जेहिं मंडप दुलहिनि बैदेही । सो बरनइ असि मति कबि केहि ॥

dīpa manohara mani-maya nānā | jāi na barani vicitra bitānā ||
jehiṃ maṃḍapa dulahini baidehī | so baranai asi mati kabi kehi ||

दूलह राम रूप-गुन-सागर । सो वितान तिहुँ लोक उजागर ॥
जनक-भवन कै सौभा जैसी । गृह गृह प्रति पुर देखिय तैसी ॥

dūlaha rāma rūpa-guna-sāgara | so vitāna tihum̐ loka ujāgara ||
janaka-bhavana kai saubhā jaisī | gṛha gṛha prati pura dekhiya taisī ||

जेहिं तेरहुति तेहि समय निहारी । तेहि लघु लगहिं भुवन दस-चारी ॥
जो सम्पदा नीच गृह सोहा । सो बिलोकि सुरनायक मोहा ॥

jehiṃ terahuti tehi samaya nihārī | tehi laghu lagahiṃ bhuvana dasa-cārī ||
jo sampadā nīca gṛha sohā | so biloki suranāyaka mohā ||