अध्याय 247: सीता की शोभा की कोई उपमा नहीं

सिय सोभा नहिँ जाइ बखानी । जगदम्बिका रूप-गुन-खानी ॥
उपमा सकल मोहि लघु लागीँ । प्राकृत नारि अङ्ग अनुरागीँ ॥

siya sobhā nahim̐ jāi bakhānī | jagadambikā rūpa-guna-khānī ||
upamā sakala mohi laghu lāgīm̐ | prākṛta nāri aṅga anurāgīm̐ ||

सीय बरनि तेहि उपमा देई । कुकबि कहाइ अजस को लेई ॥
जौँ पटतरिअ तीय महँ सीया । जग असि जुबति कहाँ कमनीया ॥

sīya barani tehi upamā deī | kukabi kahāi ajasa ko leī ||
jaum̐ paṭataria tīya maham̐ sīyā | jaga asi jubati kahām̐ kamanīyā ||

गिरा-मुखर तनु-अरध-भवानी । रति अति दुखित अतनु पति जानी ॥
विष-बारुनी-बन्धु प्रिय जेही । कहिय रमा सम किमि वैदेही ॥

girā-mukhara tanu-aradha-bhavānī | rati ati dukhita atanu pati jānī ||
viṣa-bārunī-bandhu priya jehī | kahiya ramā sama kimi vaidehī ||

जौँ छवि-सुधा-पयोनिधि होई । परम-रूप-मय कच्छप सोई ॥
सोभा-रजु मन्दर-सिङ्गारू । मथै पानि पङ्कज निज मारू ॥

jaum̐ chavi-sudhā-payonidhi hoī | parama-rūpa-maya kacchapa soī ||
sobhā-raju mandara-siṅgārū | mathai pāni paṅkaja nija mārū ||