अध्याय 230: श्रीराम सीता को पहली बार देखते हैं

कङ्कन किङ्किनि नूपुर धुनि सुनि । कहत लखन सन राम हृदयँ गुनि ॥
मानहुँ मदन दुन्दुभी दीन्ही । मनसा बिस्व बिजय कहँ कीन्ही ॥

kaṅkana kiṅkini nūpura dhuni suni | kahata lakhana sana rāma hṛdayam̐ guni ||
mānahum̐ madana dundubhī dīnhī | manasā bisva bijaya kaham̐ kīnhī ||

अस कहि फिरि चितये तेहि ओरा । सिय मुख ससि भये नयन चकोरा ॥
भये बिलोचन चारु अचञ्चल । मनहुँ सकुचि निमि तजे दिगंचल ॥

asa kahi phiri citaye tehi orā | siya mukha sasi bhaye nayana cakorā ||
bhaye bilocana cāru acañcala | manahum̐ sakuci nimi taje digaṃcala ||

देखि सीय सोभा सुख पावा । हृदयँ सराहत बचन न आवा ॥
जनु बिरज्चि सब निज निपुनाई । बिरचि बिस्व कहँ प्रगटि देखाई ॥

dekhi sīya sobhā sukha pāvā | hṛdayam̐ sarāhata bacana na āvā ||
janu birajci saba nija nipunāī | biraci bisva kaham̐ pragaṭi dekhāī ||

सुन्दरता कहँ सुन्दर करई । छबि-गृह दीप-सिखा जनु बरई ॥
सब उपमा कबि रहे जुठारी । केहिं पटतरौं बिदेहकुमारी ॥

sundaratā kaham̐ sundara karaī | chabi-gṛha dīpa-sikhā janu baraī ||
saba upamā kabi rahe juṭhārī | kehiṃ paṭatarauṃ bidehakumārī ||