अध्याय 137: नारद का प्रभु को शाप

परम स्वतन्त्र न सिर पर कोई । भावइ मनहिँ करहु तुम्ह सोई ॥
भलेहि मन्द मन्देहि भल करहू । बिसमय हरष न हियँ कछु धरहू ॥

parama svatantra na sira para koī | bhāvai manahim̐ karahu tumha soī ||
bhalehi manda mandehi bhala karahū | bisamaya haraṣa na hiyam̐ kachu dharahū ||

डहकि डहकि परिचेहु सब काहू । अति असङ्क मन सदा उछाहू ॥
करम सुभासुभ तुम्हहिँ न बाधा । अब लगि तुम्हहिँ न काहूँ साधा ॥

ḍahaki ḍahaki paricehu saba kāhū | ati asaṅka mana sadā uchāhū ||
karama subhāsubha tumhahim̐ na bādhā | aba lagi tumhahim̐ na kāhūm̐ sādhā ||

भले भवन अब बायन दीन्हा । पाबहुगे फल आपन कीन्हा ॥
बंचेहु मोहि जवनि धरि देहा । सोइ तनु धरहु साप मम एहा ॥

bhale bhavana aba bāyana dīnhā | pābahuge phala āpana kīnhā ||
baṃcehu mohi javani dhari dehā | soi tanu dharahu sāpa mama ehā ||

कपि आकृति तुम्ह कीन्हि हमारी । करिहहिँ कीस सहाय तुम्हारी ॥
मम अपकार कीन्ही तुम्ह भारी । नारि-बिरहँ तुम्ह होब दुखारी ॥

kapi ākṛti tumha kīnhi hamārī | karihahim̐ kīsa sahāya tumhārī ||
mama apakāra kīnhī tumha bhārī | nāri-biraham̐ tumha hoba dukhārī ||