अध्याय 136: विष्णु पर नारद का क्रोध

पुनि जल दीख रूप निज पावा । तदपि हृदयँ सन्तोष न आवा ॥
फरकत अधर कोप मन माहीँ । सपदि चले कमलापति पाहीँ ॥

puni jala dīkha rūpa nija pāvā | tadapi hṛdayam̐ santoṣa na āvā ||
pharakata adhara kopa mana māhīm̐ | sapadi cale kamalāpati pāhīm̐ ||

देहउँ साप कि मरिहउँ जाई । जगत मोर उपहास कराई ॥
बीचहिं पन्थ मिले दनुजारी । सङ्ग रमा सोइ राजकुमारी ॥

dehaum̐ sāpa ki marihaum̐ jāī | jagata mora upahāsa karāī ||
bīcahiṃ pantha mile danujārī | saṅga ramā soi rājakumārī ||

बोले मधुर बचन सुर-साँई । मुनि कहँ चले बिकल की नाँई ॥
सुनत बचन उपजा अति क्रोधा । माया-बस न रहा मन बोधा ॥

bole madhura bacana sura-sām̐ī | muni kaham̐ cale bikala kī nām̐ī ||
sunata bacana upajā ati krodhā | māyā-basa na rahā mana bodhā ||

पर सम्पदा सकहु नहिँ देखी । तुम्हरें इरिषा कपट बिसेखी ॥
मथत सिन्धु रुद्रहि बौरायहु । सुरन्ह प्रेरि विष पान करायहु ॥

para sampadā sakahu nahim̐ dekhī | tumhareṃ iriṣā kapaṭa bisekhī ||
mathata sindhu rudrahi baurāyahu | suranha preri viṣa pāna karāyahu ||