अध्याय 135: शिवगणों को नारद का शाप

जेहि दिसि बैठे नारद फूली । सो दिसि देहि न बिलोकी भूली ॥
पुनि पुनि मुनि उकसहिँ अकुलाहीँ । देखि दसा हर-गन मुसुकाहीँ ॥

jehi disi baiṭhe nārada phūlī | so disi dehi na bilokī bhūlī ||
puni puni muni ukasahim̐ akulāhīm̐ | dekhi dasā hara-gana musukāhīm̐ ||

धरि नृप तनु तहँ गयउ कृपाला । कुँअरि हरषि मेलेउ जयमाला ॥
दुलहिनि लेइ गये लच्छिनिवासा । नृप-समाज सब भयउ निरासा ॥

dhari nṛpa tanu taham̐ gayau kṛpālā | kum̐ari haraṣi meleu jayamālā ||
dulahini lei gaye lacchinivāsā | nṛpa-samāja saba bhayau nirāsā ||

मुनि अति बिकल माह मति नाठी । मनि गिरि गई छूटि जनु गाँठी ॥
तब हर-गन बोले मुसुकाई । निज मुख मुकुर बिलोकहु जाई ॥

muni ati bikala māha mati nāṭhī | mani giri gaī chūṭi janu gām̐ṭhī ||
taba hara-gana bole musukāī | nija mukha mukura bilokahu jāī ||

अस कहि दोउ भागे भयं भारी । बदन दीख मुनि बारि निहारी ॥
बेष बिलोकि क्रोध अति बाढ़ा । तिन्हहिँ सराप दीन्ह अति गाढ़ा ॥

asa kahi dou bhāge bhayaṃ bhārī | badana dīkha muni bāri nihārī ||
beṣa biloki krodha ati bār̤hā | tinhahim̐ sarāpa dīnha ati gār̤hā ||