अध्याय 127: शिवजी की नारद को सीख

भयउ न नारद मन कछु रोषा । कहि प्रिय बचन काम परितोषा ॥
नाइ चरन सिर आयसु पाई । गयउ मदन तव सहित सहाई ॥

bhayau na nārada mana kachu roṣā | kahi priya bacana kāma paritoṣā ||
nāi carana sira āyasu pāī | gayau madana tava sahita sahāī ||

मुनि सुसीलता आपनि करनी । सुरपति-सभाँ जाइ सब बरनी ॥
सुनि सब कें मन अचरज आवा । मुनिहि प्रसंसि हरिहि सिर नावा ॥

muni susīlatā āpani karanī | surapati-sabhām̐ jāi saba baranī ||
suni saba keṃ mana acaraja āvā | munihi prasaṃsi harihi sira nāvā ||

तव नारद गवने सिव पाहीँ । जिता काम अहमिति मन माहीँ ॥
मार चरित सङ्करहिँ सुनाये । अति प्रिय जानि महेस सिखाये ॥

tava nārada gavane siva pāhīm̐ | jitā kāma ahamiti mana māhīm̐ ||
māra carita saṅkarahim̐ sunāye | ati priya jāni mahesa sikhāye ||

बार बार बिनवउँ मुनि तोहीं । जिमि यह कथा सुनायहु मोहीँ ॥
तिमि जनि हरिहि सुनावहु कबहूँ । चलेहुँ प्रसङ्ग दुराएडु तबहूँ ॥

bāra bāra binavaum̐ muni tohīṃ | jimi yaha kathā sunāyahu mohīm̐ ||
timi jani harihi sunāvahu kabahūm̐ | calehum̐ prasaṅga durāeḍu tabahūm̐ ||