अध्याय 12: तुलसीदास अपने दोष स्वीकारते हैं

जे जनमे कलिकाल कराला । करतब बायस बेष मराला ॥
चलत कुपन्थ बेद-मग छाँड़े । कपट-कलेवर कलि मल भाँड़ें ॥

je janame kalikāla karālā | karataba bāyasa beṣa marālā ||
calata kupantha beda-maga chām̐r̤e | kapaṭa-kalevara kali mala bhām̐r̤eṃ ||

बञ्चक भगत कहाइ राम के । किङ्कर कञ्चन कोह-काम के ॥
तिन्ह महँ प्रथम रेख जग मोरी । धींग धरमध्वज धन्धक धोरी ॥

bañcaka bhagata kahāi rāma ke | kiṅkara kañcana koha-kāma ke ||
tinha maham̐ prathama rekha jaga morī | dhīṃga dharamadhvaja dhandhaka dhorī ||

जौं अपने अवगुन सब कहऊँ । बाढ़इ कथा पार नहिँ लहऊँ ॥
तातेँ मैं अति अलप बखाने । थोरे महँ जानिहहिँ सयाने ॥

jauṃ apane avaguna saba kahaūm̐ | bār̤hai kathā pāra nahim̐ lahaūm̐ ||
tātem̐ maiṃ ati alapa bakhāne | thore maham̐ jānihahim̐ sayāne ||

समुझि बिबिध बिधि बिनती मोरी । कोउ न कथा सुनि देइहि खोरी ॥
एतेहु पर करिहहिं जे असङ्का । मोहि ते अधिक ते जड़ मति-रङ्का ॥

samujhi bibidha bidhi binatī morī | kou na kathā suni deihi khorī ||
etehu para karihahiṃ je asaṅkā | mohi te adhika te jar̤a mati-raṅkā ||

कबि न होउँ नहिं चतुर कहावउँ । मति अनुरूप राम-गुन गावउँ ॥
कहँ रघुपति के चरित अपारा । कहँ मति मोरि निरत संसारा ॥

kabi na houm̐ nahiṃ catura kahāvaum̐ | mati anurūpa rāma-guna gāvaum̐ ||
kaham̐ raghupati ke carita apārā | kaham̐ mati mori nirata saṃsārā ||

जेहिं मारुत गिरि मेरु उड़ाहीँ । कहहु तूल केहि लेखे माहीं ॥
समुझत अमित राम प्रभुताई । करत कथा मन अति कदराई ॥

jehiṃ māruta giri meru ur̤āhīm̐ | kahahu tūla kehi lekhe māhīṃ ||
samujhata amita rāma prabhutāī | karata kathā mana ati kadarāī ||