अध्याय 11: रामचरित के धागे में पिरोई कविता

मनि मानिक मुकुता छबि जैसी । अहि गिरि गज सिर सोह न तैसी ॥
नृप-किरीट तरुनी-तनु पाई । लहहिं सकल सोभा अधिकाई ॥

mani mānika mukutā chabi jaisī | ahi giri gaja sira soha na taisī ||
nṛpa-kirīṭa tarunī-tanu pāī | lahahiṃ sakala sobhā adhikāī ||

तैसेहिं सुकबि कबित बुध कहहीं । उपजहिँ अनत अनत छबि लहहीं ॥
भगति-हेतु बिधि भवन बिहाई । सुमिरत सारद आवति धाई ॥

taisehiṃ sukabi kabita budha kahahīṃ | upajahim̐ anata anata chabi lahahīṃ ||
bhagati-hetu bidhi bhavana bihāī | sumirata sārada āvati dhāī ||

राम चरित सर बिनु अन्हवाये । सो सम जाइ न कोटि उपाये ॥
कबि कोबिद अस हृदयँ बिचारी । गावहिं हरि जस कलि मल हारी ॥

rāma carita sara binu anhavāye | so sama jāi na koṭi upāye ||
kabi kobida asa hṛdayam̐ bicārī | gāvahiṃ hari jasa kali mala hārī ||

कीन्हें प्राकृत-जन गुन गाना । सिर धुनि गिरा लगत पछिताना ॥
हृदय-सिन्धु मति-सीपि समाना । स्वाती-सारदा कहहिँ सुजाना ॥

kīnheṃ prākṛta-jana guna gānā | sira dhuni girā lagata pachitānā ||
hṛdaya-sindhu mati-sīpi samānā | svātī-sāradā kahahim̐ sujānā ||

जौं बरषइ बर-बारि बिचारू । होहिँ कबित-मुकता-मनि चारू ॥

jauṃ baraṣai bara-bāri bicārū | hohim̐ kabita-mukatā-mani cārū ||