अध्याय 86: जागने पर श्रीराम को न पाकर प्रजा का विलाप

जागे सकल लोग भएँ भोरू । गे रघुनाथ भयउ अति सोरू ॥
रथ कर खोज कतहहुँ नहिँ पावहिँ । राम राम कहि चहु दिसि धावहिं ॥

jāge sakala loga bhaem̐ bhorū | ge raghunātha bhayau ati sorū ||
ratha kara khoja katahahum̐ nahim̐ pāvahim̐ | rāma rāma kahi cahu disi dhāvahiṃ ||

मनहुँ बारिनिधि बूड़ जहाजू । भयउ बिकल बड़ बनिक-समाजू ॥
एकहि एक देहि उपदेसू । तजे राम हम जानि कलेसू ॥

manahum̐ bārinidhi būr̤a jahājū | bhayau bikala bar̤a banika-samājū ||
ekahi eka dehi upadesū | taje rāma hama jāni kalesū ||

निन्दहिँ आपु सराहहिँ मीना । धिग जीवन रघुबीर बिहीना ॥
जौं पै प्रिय बियोग बिधि कीन्हा । तो कस मरन न मागें दीन्हा ॥

nindahim̐ āpu sarāhahim̐ mīnā | dhiga jīvana raghubīra bihīnā ||
jauṃ pai priya biyoga bidhi kīnhā | to kasa marana na māgeṃ dīnhā ||

एहि बिधि करत प्रलाप-कलापा । आये अवध भरे परितापा ॥
विषम बियोग न जाइ बखाना । अवधि आस सब राखहिँ प्राना ॥

ehi bidhi karata pralāpa-kalāpā | āye avadha bhare paritāpā ||
viṣama biyoga na jāi bakhānā | avadhi āsa saba rākhahim̐ prānā ||