अध्याय 53: श्रीराम माता को वनवास बताते हैं

ताल जाउँ बलि बेगि नहाहू । जो मन भाव मधुर कछु खाहू ॥
पितु समीप तब जाएहु भैआ । भइ बड़ि बार जाइ बलि भैया ॥

tāla jāum̐ bali begi nahāhū | jo mana bhāva madhura kachu khāhū ||
pitu samīpa taba jāehu bhaiā | bhai bar̤i bāra jāi bali bhaiyā ||

मातु बचन सुनि अति अनुकूला । जनु सनेह सुरतरु के फूला ॥
सुख-मकरन्द भरे स्रिय-मूला । निरखि राम-मन-भवरुँ न भूला ॥

mātu bacana suni ati anukūlā | janu saneha surataru ke phūlā ||
sukha-makaranda bhare sriya-mūlā | nirakhi rāma-mana-bhavarum̐ na bhūlā ||

धरम-धुरीन धरम-गति जानी । कहेउ मातु सन अति मृदुबानी ॥
पिताँ दीन्ह मोहि कानन-राजू । जहँ सब भाँति मोर बड़ काजू ॥

dharama-dhurīna dharama-gati jānī | kaheu mātu sana ati mṛdubānī ||
pitām̐ dīnha mohi kānana-rājū | jaham̐ saba bhām̐ti mora bar̤a kājū ||

आयसु देहि मुदित मन माता । जेहिं मुद-मङ्गल कानन जाता ॥
जनि सनेह बस डरपसि भोरें । आनंद अम्ब अनुग्रह तोरें ॥

āyasu dehi mudita mana mātā | jehiṃ muda-maṅgala kānana jātā ||
jani saneha basa ḍarapasi bhoreṃ | ānaṃda amba anugraha toreṃ ||