अध्याय 42: श्रीराम वनवास को सौभाग्य मानते हैं

भरत प्रान-प्रियपावहिँ राजू । बिधि सब बिधि मोहि सनमुख आजु ॥
जौँ न जाउँ बन ऐसेहु काजा । प्रथम गनिय मोहि मूढ़ समाजा ॥

bharata prāna-priyapāvahim̐ rājū | bidhi saba bidhi mohi sanamukha āju ||
jaum̐ na jāum̐ bana aisehu kājā | prathama ganiya mohi mūr̤ha samājā ||

सेवहिँ अरँडु कलपतरु त्यागी । परिहरि अमृत लेहिँ विष मागी ॥
तेउ न पाइ अस समउ चुकाहीँ । देखु बिचारि मातु मन माहीं ॥

sevahim̐ aram̐ḍu kalapataru tyāgī | parihari amṛta lehim̐ viṣa māgī ||
teu na pāi asa samau cukāhīm̐ | dekhu bicāri mātu mana māhīṃ ||

अम्ब एक दुख मोहि बिसेखी । निपट बिकल नर-नायकु देखी ॥
थोरिहिं बात पितहि दुख भारी । होति प्रतीति न मोहि महँतारी ॥

amba eka dukha mohi bisekhī | nipaṭa bikala nara-nāyaku dekhī ||
thorihiṃ bāta pitahi dukha bhārī | hoti pratīti na mohi maham̐tārī ||

राउ धीर गुन-उदधि अगाधू । भा मोहि तेँ कछु बड़ अपराधू ॥
जा तेँ मोहि न कहत कछु राऊ । मोरि सपथ तोहि कहु सतिभाऊ ॥

rāu dhīra guna-udadhi agādhū | bhā mohi tem̐ kachu bar̤a aparādhū ||
jā tem̐ mohi na kahata kachu rāū | mori sapatha tohi kahu satibhāū ||