अध्याय 4: वसिष्ठ की सहमति: शीघ्र युवराज बनाओ

सब बिधि गुरु प्रसन्न जियँ जानी । बोलेउ राउ रहँसि मृदु-बानी ॥
नाथ राम करिअहिं जुबराजू । कहिय कृपा करि करिय समाजू ॥

saba bidhi guru prasanna jiyam̐ jānī | boleu rāu raham̐si mṛdu-bānī ||
nātha rāma kariahiṃ jubarājū | kahiya kṛpā kari kariya samājū ||

मोहि अछत यह होइ उछाहू । लहहिँ लोग सब लोचन लाहू ॥
प्रभु प्रसाद सिव सबइ निबाहीँ । यह लालसा एक मन माहीं ॥

mohi achata yaha hoi uchāhū | lahahim̐ loga saba locana lāhū ||
prabhu prasāda siva sabai nibāhīm̐ | yaha lālasā eka mana māhīṃ ||

पुनि न सोच तनु रहउ कि जाऊ । जेहिं न होइ पाछें पछिताऊ ॥
सुनि मुनि दसरथ बचन सुहाये । मङ्गल-मोद-मूल मन भाये ॥

puni na soca tanu rahau ki jāū | jehiṃ na hoi pācheṃ pachitāū ||
suni muni dasaratha bacana suhāye | maṅgala-moda-mūla mana bhāye ||

सुनु नृप जासु बिमुख पछिताहीँ । जासु भजन बिनु जरनि न जाहीं ॥
भयउ तुम्हार तनय सोइ स्वामी । राम पुनीत प्रेम अनुगामी ॥

sunu nṛpa jāsu bimukha pachitāhīm̐ | jāsu bhajana binu jarani na jāhīṃ ||
bhayau tumhāra tanaya soi svāmī | rāma punīta prema anugāmī ||