अध्याय 270: राम मौन, जनक के दूत आते हैं

भरत बचन सुचि सुनि सुर हरषे । साधु सराहि सुमन सुर बरषे ॥
असमंजस-बस अवध-नेवासी । प्रमुदित मन तापस बन-बासी ॥

bharata bacana suci suni sura haraṣe | sādhu sarāhi sumana sura baraṣe ||
asamaṃjasa-basa avadha-nevāsī | pramudita mana tāpasa bana-bāsī ||

चुपहिं रहे रघुनाथ सँकोची । प्रभु गति देखि सभा सब सोची ॥
जनक-दूत तेहि अवसर आये । मुनि बसिष्ठँ सुनि निकट बोलाये ॥

cupahiṃ rahe raghunātha sam̐kocī | prabhu gati dekhi sabhā saba socī ||
janaka-dūta tehi avasara āye | muni basiṣṭham̐ suni nikaṭa bolāye ||

करि प्रनाम तिन्ह राम निहारे । बेष देखि भये निपट दुखारे ॥
दूतन्ह मुनिबर बूझी बाता । कहहु बिदेह भूप कुसलाता ॥

kari pranāma tinha rāma nihāre | beṣa dekhi bhaye nipaṭa dukhāre ||
dūtanha munibara būjhī bātā | kahahu bideha bhūpa kusalātā ||

सुनि सकुचाइ नाइ महि माथा । बोले चर-बर जोरें हाथा ॥
बूझब राउर सादर साँई । कुसल-हेतु सो भयउ गोसाँई ॥

suni sakucāi nāi mahi māthā | bole cara-bara joreṃ hāthā ||
būjhaba rāura sādara sām̐ī | kusala-hetu so bhayau gosām̐ī ||