अध्याय 261: भरत सारा दोष अपने ऊपर लेते हैं

बिधि न सकेउ सहि मोर दुलारा । नीच बीच जननी मिस पारा ॥
यहउ कहत मोहि आजु न सोभा । अपनीं समुझि साधु सुचि को भा ॥

bidhi na sakeu sahi mora dulārā | nīca bīca jananī misa pārā ||
yahau kahata mohi āju na sobhā | apanīṃ samujhi sādhu suci ko bhā ||

मातु मन्द मैं साधु सुचाली । उर अस आनत कोटि कुचाली ॥
फरइ कि कोदव बालि सुसाली । मुकुता-प्रसव कि सम्बुक काली ॥

mātu manda maiṃ sādhu sucālī | ura asa ānata koṭi kucālī ||
pharai ki kodava bāli susālī | mukutā-prasava ki sambuka kālī ||

सपनेहुँ दोस कलेस न काहू । मोर अभाग उदधि अवगाहू ॥
बिनु समुझें निज अघ परिपाकू । जारिउँ जायँ जननि कहि काकू ॥

sapanehum̐ dosa kalesa na kāhū | mora abhāga udadhi avagāhū ||
binu samujheṃ nija agha paripākū | jārium̐ jāyam̐ janani kahi kākū ||

हृदयँ हेरि हारेउं सब ओरा । एकहि भाँति भलेहिं भल मोरा ॥
गुरु-गोसाइँ साहिब सिय रामू । लागत मोहि नीक परिनामू ॥

hṛdayam̐ heri hāreuṃ saba orā | ekahi bhām̐ti bhalehiṃ bhala morā ||
guru-gosāim̐ sāhiba siya rāmū | lāgata mohi nīka parināmū ||