अध्याय 250: वनवासी अवध के लोगों को भेंट लाते हैं

कोल किरात भिल्ल बन बासी । मधु सुचि सुन्दर स्वाद सुधा सी ॥
भरि भरि परन-पुटीं रचि रूरी । कन्द मूल फल अङ्कुर-जूरी ॥

kola kirāta bhilla bana bāsī | madhu suci sundara svāda sudhā sī ||
bhari bhari parana-puṭīṃ raci rūrī | kanda mūla phala aṅkura-jūrī ||

सबहि देहिं करि बिनय प्रनामा । कहि कहि स्वाद भेद गुन नामा ॥
देहिं लोग बहु मोल न लेहीं । फेरत राम दोहाई देहीं ॥

sabahi dehiṃ kari binaya pranāmā | kahi kahi svāda bheda guna nāmā ||
dehiṃ loga bahu mola na lehīṃ | pherata rāma dohāī dehīṃ ||

कहहिँ सनेह मगन मृदु बानी । मानत साधु पेम पहिचानी ॥
तुम्ह सुकृती हम नीच निषादा । पावा दरसन राम प्रसादा ॥

kahahim̐ saneha magana mṛdu bānī | mānata sādhu pema pahicānī ||
tumha sukṛtī hama nīca niṣādā | pāvā darasana rāma prasādā ||

हमहिँ अगम अति दरस तुम्हारा । जस मरु-धरनि देवधुनि-धारा ॥
राम-कृपाल गरीब नेवाजा । परिजन प्रजउ चहिय जस राजा ॥

hamahim̐ agama ati darasa tumhārā | jasa maru-dharani devadhuni-dhārā ||
rāma-kṛpāla garība nevājā | parijana prajau cahiya jasa rājā ||