अध्याय 227: राम चिन्तित, लक्ष्मण बोलने की अनुमति माँगते हैं

बहुरि सोच बस भे सिय-रवनू । कारन कवन भरत आगवनू ॥
एक आइ अस कहा बहोरी । सेन सङ्ग चतुरङ्ग न थोरी ॥

bahuri soca basa bhe siya-ravanū | kārana kavana bharata āgavanū ||
eka āi asa kahā bahorī | sena saṅga caturaṅga na thorī ||

सो सुनि रामहि भा अति सोचू । इत पितु बच उत बन्धु सकोचू ॥
भरत सुभाउ समुझि मन माहीॅ । प्रभु-चित हित-थिति पावत नाहीॅ ॥

so suni rāmahi bhā ati socū | ita pitu baca uta bandhu sakocū ||
bharata subhāu samujhi mana māhīॅ | prabhu-cita hita-thiti pāvata nāhīॅ ||

समाधान तब भा यह जाने । भरत कहे महँ साधु सयाने ॥
लखन लखेउ प्रभु हृदयँ खभारू । कहत समय सम नीति-बिचारू ॥

samādhāna taba bhā yaha jāne | bharata kahe maham̐ sādhu sayāne ||
lakhana lakheu prabhu hṛdayam̐ khabhārū | kahata samaya sama nīti-bicārū ||

बिनु पूँछ कछु कहउँ गोसाँई । सेवक समयँ न ढीठ ढिठाई ॥
तुम्ह सर्वज्ञ-सिरोमनि स्वामी । आपनि समुझि कहइ अनुगामी ॥

binu pūm̐cha kachu kahaum̐ gosām̐ī | sevaka samayam̐ na ḍhīṭha ḍhiṭhāī ||
tumha sarvajña-siromani svāmī | āpani samujhi kahai anugāmī ||