अध्याय 20: कैकेयी का काँपना और मन्थरा पर विश्वास

कैकय-सुता सुनत कटु बानी । कहि न सकइ कछु सहमि सुखानी ॥
तन पसेउ कदली जिमि काँपी । कुबरीं दसन जीभ तब चाँपी ॥

kaikaya-sutā sunata kaṭu bānī | kahi na sakai kachu sahami sukhānī ||
tana paseu kadalī jimi kām̐pī | kubarīṃ dasana jībha taba cām̐pī ||

कहि कहि कोटिक कपट कहानी । धीरज धरहु प्रबोधिसि रानी ॥
फिरा करम प्रिय लागि कुचाली । बकिहि सराहइ मानि मराली ॥

kahi kahi koṭika kapaṭa kahānī | dhīraja dharahu prabodhisi rānī ||
phirā karama priya lāgi kucālī | bakihi sarāhai māni marālī ||

सुनु मन्थरा बात फुरि तोरी । दहिनि आँखि नित फरकइ मोरी ॥
दिन प्रति देखउँ राति कुसपने । कहउँ न तोहि मोह बस अपने ॥

sunu mantharā bāta phuri torī | dahini ām̐khi nita pharakai morī ||
dina prati dekhaum̐ rāti kusapane | kahaum̐ na tohi moha basa apane ||

काह करउँ सखि सूध सुभाऊ । दाहिन बाम न जानउँ काऊ ॥

kāha karaum̐ sakhi sūdha subhāū | dāhina bāma na jānaum̐ kāū ||