अध्याय 114: दर्शन को दौड़े ग्रामवासियों की तन्मयता

सीता-लखन-सहित रघुराई । गाँव निकट जब निकसहिं जाई ॥
सुनि सब बाल बृद्ध नर-नारी । चलहिँ तुरत गृह-काज बिसारी ॥

sītā-lakhana-sahita raghurāī | gām̐va nikaṭa jaba nikasahiṃ jāī ||
suni saba bāla bṛddha nara-nārī | calahim̐ turata gṛha-kāja bisārī ||

राम-लखन-सिय रूप निहारी । पाइ नयनफलु होहिँ सुखारी ॥
सजल-बिलोचन पुलक-सरीरा । सब भये मगन देखि दोउ बीरा ॥

rāma-lakhana-siya rūpa nihārī | pāi nayanaphalu hohim̐ sukhārī ||
sajala-bilocana pulaka-sarīrā | saba bhaye magana dekhi dou bīrā ||

बरनि न जाइ दसा तिन्ह केरी । लहि जनु रङ्कन्ह सुरमनि-ढेरी ॥
एकन्ह एक बोलि सिख देहीं । लोचन लाहु लेहु छन एहीँ ॥

barani na jāi dasā tinha kerī | lahi janu raṅkanha suramani-ḍherī ||
ekanha eka boli sikha dehīṃ | locana lāhu lehu chana ehīm̐ ||

रामहिँ देखि एक अनुरागे । चितवत चले जाहिँ सँग लागे ॥
एक नयन-मग छबि उर आनी । होहिँ सिथिल-तन-मन-बर-मानी ॥

rāmahim̐ dekhi eka anurāge | citavata cale jāhim̐ sam̐ga lāge ||
eka nayana-maga chabi ura ānī | hohim̐ sithila-tana-mana-bara-mānī ||