अध्याय 110: यमुना तट के ग्रामवासी और एक तापस

सुनत तीर-बासी नर-नारी । धाये निज निज काज बिसारी ॥
लखन-राम-सिय सुन्दरताई । देखि करहिं निज भाग्य बड़ाई ॥

sunata tīra-bāsī nara-nārī | dhāye nija nija kāja bisārī ||
lakhana-rāma-siya sundaratāī | dekhi karahiṃ nija bhāgya bar̤āī ||

अति लालसा सबहि मन माहीं । नाउँ गाउँ बूझत सकुचाहीँ ॥
जे तिन्ह महुँ बयबिरिध सयाने । तिन्ह करि जुगुति राम पहिचाने ॥

ati lālasā sabahi mana māhīṃ | nāum̐ gāum̐ būjhata sakucāhīm̐ ||
je tinha mahum̐ bayabiridha sayāne | tinha kari juguti rāma pahicāne ||

सकल कथा तिन्ह सबहिँ सुनाई । बनहिँ चले पितु आयसु पाई ॥
सुनि सबिषाद सकल पछिताहीँ । रानी रायँ कीन्ह भल नाहीं ॥

sakala kathā tinha sabahim̐ sunāī | banahim̐ cale pitu āyasu pāī ||
suni sabiṣāda sakala pachitāhīm̐ | rānī rāyam̐ kīnha bhala nāhīṃ ||

तेहि अवसर एक तापस आवा । तेजपुंज लघुबयस सुहावा ॥
कबि-अलखित-गति बेष बिरागी । मन क्रम बचन राम-अनुरागी ॥

tehi avasara eka tāpasa āvā | tejapuṃja laghubayasa suhāvā ||
kabi-alakhita-gati beṣa birāgī | mana krama bacana rāma-anurāgī ||