अध्याय 101: केवट ने प्रभु के चरणकमल पखारे

कृपासिन्धु बोले मुसुकाई । सोइ कर जेहि तब नाव न जाई ॥
बेगि आनु जल पाय पखारू । होत बिलम्ब उतारहि पारू ॥

kṛpāsindhu bole musukāī | soi kara jehi taba nāva na jāī ||
begi ānu jala pāya pakhārū | hota bilamba utārahi pārū ||

जासु नाम सुमिरत एक बारा । उतरहिं नर भव-सिन्धु अपारा ॥
सोइ कृपाल केवटहि निहोरा । जेहिं जग किय तिहुँ पगहु ते थोरा ॥

jāsu nāma sumirata eka bārā | utarahiṃ nara bhava-sindhu apārā ||
soi kṛpāla kevaṭahi nihorā | jehiṃ jaga kiya tihum̐ pagahu te thorā ||

पद-नख निरखि देवसरि हरषी । सुनि प्रभु बचन माहि मति करषी ॥
केवट राम-रजायसु पावा । पानि कठवता भरि लेइ आवा ॥

pada-nakha nirakhi devasari haraṣī | suni prabhu bacana māhi mati karaṣī ||
kevaṭa rāma-rajāyasu pāvā | pāni kaṭhavatā bhari lei āvā ||

अति आनन्द उमगि अनुरागा । चरन-सरोज पखारन लागा ॥
बरषि सुमन सुर सकल सिहाहीं । एहि सम पुन्य-पुञ्ज कोउ नाहीं ॥

ati ānanda umagi anurāgā | carana-saroja pakhārana lāgā ||
baraṣi sumana sura sakala sihāhīṃ | ehi sama punya-puñja kou nāhīṃ ||