अध्याय 43: नारद का विवाह प्रभु ने क्यों रोका

अति प्रसन्न रघुनाथहि जानी । पुनि नारद बोले मृदु बानी ॥
राम जबहिँ प्रेरेउ निज माया । मोहेहु मोहि सुनहु रघुराया ॥

ati prasanna raghunāthahi jānī | puni nārada bole mṛdu bānī ||
rāma jabahim̐ prereu nija māyā | mohehu mohi sunahu raghurāyā ||

तब बिबाह मैं चाहउँ कीन्हा । प्रभु केहि कारन करइ न दीन्हा ॥
सुनु मुनि तोहि कहउँ सहरोसा । भजहिँ जे मोहि तजि सकल भरोसा ॥

taba bibāha maiṃ cāhaum̐ kīnhā | prabhu kehi kārana karai na dīnhā ||
sunu muni tohi kahaum̐ saharosā | bhajahim̐ je mohi taji sakala bharosā ||

करउँ सदा तिन्ह के रखवारी । जिमि बालक राखइ महतारी ॥
गह सिसु बच्छ अनल अहि धाई । तहँ राखइ जननी अरु गाई ॥

karaum̐ sadā tinha ke rakhavārī | jimi bālaka rākhai mahatārī ||
gaha sisu baccha anala ahi dhāī | taham̐ rākhai jananī aru gāī ||

प्रौढ़ भएँ तेहि सुत पर माता । प्रीति करइ नहिं पाछिल बाता ॥
मोरे प्रौढ़-तनय-सम ज्ञानी । बालक-सुत सम दास अमानी ॥

praur̤ha bhaem̐ tehi suta para mātā | prīti karai nahiṃ pāchila bātā ||
more praur̤ha-tanaya-sama jñānī | bālaka-suta sama dāsa amānī ||

जनहिँ मोर बल निज-बल ताही । दुहुँ कहँ काम क्रोध रिपु आही ॥
यह बिचारि पंडित मोहि भजहीं । पाएहुँ ज्ञान भगति नहिं तजहीं ॥

janahim̐ mora bala nija-bala tāhī | duhum̐ kaham̐ kāma krodha ripu āhī ||
yaha bicāri paṃḍita mohi bhajahīṃ | pāehum̐ jñāna bhagati nahiṃ tajahīṃ ||