अध्याय 17: शूर्पणखा का पंचवटी आना

भगति-जोग सुनि अति सुख पावा । लछिमन प्रभु चरनन्हि सिरु नावा ॥
एहि बिधि गये कछुक दिन बीती । कहत बिराग ज्ञान गुन नीती ॥

bhagati-joga suni ati sukha pāvā | lachimana prabhu carananhi siru nāvā ||
ehi bidhi gaye kachuka dina bītī | kahata birāga jñāna guna nītī ||

सूपनखा रावन के बहिनी । दुष्ट हृदय दारुन जसि अहिनी ॥
पंचवटी सो गइ एक बारा । देखि बिकल भइ जुगल कुमारा ॥

sūpanakhā rāvana ke bahinī | duṣṭa hṛdaya dāruna jasi ahinī ||
paṃcavaṭī so gai eka bārā | dekhi bikala bhai jugala kumārā ||

भ्राता पिता पुत्र उरगारी । पुरुष मनोहर निरखत नारी ॥
होइ बिकल सक मनहिं न रोकी । जिमि रवि-मनि द्रव रबिहि बिलोकी ॥

bhrātā pitā putra uragārī | puruṣa manohara nirakhata nārī ||
hoi bikala saka manahiṃ na rokī | jimi ravi-mani drava rabihi bilokī ||

रुचिर रूप धरि प्रभु पहिँ जाई । बोली बचन बहुत मुसुकाई ॥
तुम्ह सम पुरुष न मो सम नारी । यह संजोग विधि रचा बिचारी ॥

rucira rūpa dhari prabhu pahim̐ jāī | bolī bacana bahuta musukāī ||
tumha sama puruṣa na mo sama nārī | yaha saṃjoga vidhi racā bicārī ||

मम अनुरूप पुरुष जग माहीँ । देखेउँ खोजि लोक तिहुँ नाहीँ ॥
ता तेँ अब लगि रहिउँ कुमारी । मन माना कछु तुम्हहिँ निहारी ॥

mama anurūpa puruṣa jaga māhīm̐ | dekheum̐ khoji loka tihum̐ nāhīm̐ ||
tā tem̐ aba lagi rahium̐ kumārī | mana mānā kachu tumhahim̐ nihārī ||

सीतहि चितइ कही प्रभु बाता । अहइ कुमार मोर लघु भ्राता ॥
गइ लछिमन रिपु भगिनी जानी । प्रभु बिलोकि बोले मृदु बानी ॥

sītahi citai kahī prabhu bātā | ahai kumāra mora laghu bhrātā ||
gai lachimana ripu bhaginī jānī | prabhu biloki bole mṛdu bānī ||

सुन्दरि सुनु मैं उन्ह कर दासा । पराधीन नहिँ तोर सुपासा ॥
प्रभु समरथ कोसलपुर राजा । जो कछु करहिँ उनहि सब छाजा ॥

sundari sunu maiṃ unha kara dāsā | parādhīna nahim̐ tora supāsā ||
prabhu samaratha kosalapura rājā | jo kachu karahim̐ unahi saba chājā ||

सेवक सुख चह मान भिखारी । व्यसनी धन सुभ-गति बिभिचारी ॥
लोभी जस चह चार गुमानी । नभ दुहि दूध चहत ये प्रानी ॥

sevaka sukha caha māna bhikhārī | vyasanī dhana subha-gati bibhicārī ||
lobhī jasa caha cāra gumānī | nabha duhi dūdha cahata ye prānī ||

पुनि फिरि राम निकट सो आई । प्रभु लछिमन पहिं बहुरि पठाई ॥
लछिमन कहा तोहि सो बरई । जो तृन तोरि लाज परिहरई ॥

puni phiri rāma nikaṭa so āī | prabhu lachimana pahiṃ bahuri paṭhāī ||
lachimana kahā tohi so baraī | jo tṛna tori lāja pariharaī ||

तब खिसिआनि राम पहिँ गई । रूप भयङ्कर प्रगटत भई ॥
सीतहि सभय देखि रघुराई । कहा अनुज सन सयन बुझाई ॥

taba khisiāni rāma pahim̐ gaī | rūpa bhayaṅkara pragaṭata bhaī ||
sītahi sabhaya dekhi raghurāī | kahā anuja sana sayana bujhāī ||