सर्ग 29: सीता को शुभ शकुन

तथागतां तां व्यथितामनिन्दितां
व्यतीतहर्षां परिदीनमानसाम् ।
शुभां निमित्तानि शुभानि भेजिरे
नरं श्रिया जुष्टमिवोपसेविनः

tathāgatāṃ tāṃ vyathitāmaninditāṃ
vyatītaharṣāṃ paridīnamānasām |
śubhāṃ nimittāni śubhāni bhejire
naraṃ śriyā juṣṭamivopasevinaḥ

तस्याः शुभं वाममरालपक्ष्म-
राज्यावृतं कृष्णविशालशुक्लम् ।
प्रास्पन्दतैकं नयनं सुकेश्या
मीनाहतं पद्ममिवाभिताम्रम्

tasyāḥ śubhaṃ vāmamarālapakṣma-
rājyāvṛtaṃ kṛṣṇaviśālaśuklam |
prāspandataikaṃ nayanaṃ sukeśyā
mīnāhataṃ padmamivābhitāmram

भुजश्च चार्वञ्चितवृत्तपीनः
परार्घ्यकालागुरुचन्दनार्हः ।
अनुत्तमेनाघ्युषितः प्रियेण
चिरेण वामः समवेपताशु

bhujaśca cārvañcitavṛttapīnaḥ
parārghyakālāgurucandanārhaḥ |
anuttamenāghyuṣitaḥ priyeṇa
cireṇa vāmaḥ samavepatāśu

गजेन्द्रहस्तप्रतिमश्च पीन-
स्तयोर्द्वयोः संहतयोस्तु जातः ।
प्रस्पन्दमानः पुनरूरुरस्या
रामं पुरस्तात् स्थितमाचचक्षे

gajendrahastapratimaśca pīna-
stayordvayoḥ saṃhatayostu jātaḥ |
praspandamānaḥ punarūrurasyā
rāmaṃ purastāt sthitamācacakṣe

शुभं पुनर्हेमसमानवर्ण-
मीषद्रजोध्वस्तमिवातुलाक्ष्याः ।
वासः स्थितायाः शिखराग्रदन्त्याः
किंचित् परिस्रंसत चारुगात्र्याः

śubhaṃ punarhemasamānavarṇa-
mīṣadrajodhvastamivātulākṣyāḥ |
vāsaḥ sthitāyāḥ śikharāgradantyāḥ
kiṃcit parisraṃsata cārugātryāḥ

एतैर्निमित्तैरपरैश्च सुभ्रूः
संचोदिता प्रागपि साधुसिद्धैः ।
वातातपक्लान्तमिव प्रणष्टं
वर्षेण बीजं प्रतिसंजहर्ष

etairnimittairaparaiśca subhrūḥ
saṃcoditā prāgapi sādhusiddhaiḥ |
vātātapaklāntamiva praṇaṣṭaṃ
varṣeṇa bījaṃ pratisaṃjaharṣa

तस्याः पुनर्बिम्बफलोपमोष्ठं
स्वक्षिभ्रुकेशान्तमरालपक्ष्म ।
वक्त्रं बभासे सितशुक्लदंष्ट्रं
राहोर्मुखाच्चन्द्र इव प्रमुक्तः

tasyāḥ punarbimbaphalopamoṣṭhaṃ
svakṣibhrukeśāntamarālapakṣma |
vaktraṃ babhāse sitaśukladaṃṣṭraṃ
rāhormukhāccandra iva pramuktaḥ

सा वीतशोका व्यपनीततन्द्रा
शान्तज्वरा हर्षविबुद्धसत्त्वा ।
अशोभतार्या वदनेन शुक्ले
शीतांशुना रात्रिरिवोदितेन

sā vītaśokā vyapanītatandrā
śāntajvarā harṣavibuddhasattvā |
aśobhatāryā vadanena śukle
śītāṃśunā rātririvoditena