अध्याय 77: अर्जुन निर्णय श्रीकृष्ण पर छोड़ते हैं

उक्तं युधिष्ठिरेणैव यावद्वाच्यं जनार्दन ।
तव वाक्यं तु मे श्रुत्वा प्रतिभाति परन्तप

uktaṃ yudhiṣṭhireṇaiva yāvadvācyaṃ janārdana |
tava vākyaṃ tu me śrutvā pratibhāti parantapa

नैव प्रशममत्र त्वं मन्यसे सुकरं प्रभो ।
लोभाद्वा धृतराष्ट्रस्य दैन्याद्वा समुपस्थितात्

naiva praśamamatra tvaṃ manyase sukaraṃ prabho |
lobhādvā dhṛtarāṣṭrasya dainyādvā samupasthitāt

अफलं मन्यसे वाऽपि पुरुषस्य पराक्रमम् ।
न चान्तरेण कर्माणि पौरुषेण बलोदयः

aphalaṃ manyase vā'pi puruṣasya parākramam |
na cāntareṇa karmāṇi pauruṣeṇa balodayaḥ

तदिदं भाषितं वाक्यं तथाचन तथैव तत् ।
न चैतदेवं द्रष्टव्यमसाध्यमपि किंचन

tadidaṃ bhāṣitaṃ vākyaṃ tathācana tathaiva tat |
na caitadevaṃ draṣṭavyamasādhyamapi kiṃcana

किं चैतन्मन्यसे कृच्छ्रमस्माकमवसादकम् ।
कुर्वन्ति तेषां कर्माणि येषां नास्ति फलोदयः

kiṃ caitanmanyase kṛcchramasmākamavasādakam |
kurvanti teṣāṃ karmāṇi yeṣāṃ nāsti phalodayaḥ

संपाद्यमानं सम्यक्व स्यात्कर्म सफलं प्रभो ।
स तथा कृष्ण वर्तस्व यथा शर्म भवेत्परैः

saṃpādyamānaṃ samyakva syātkarma saphalaṃ prabho |
sa tathā kṛṣṇa vartasva yathā śarma bhavetparaiḥ

पाण्डवानां कुरूणां च भवान्नः प्रथमः सुहृत् ।
सुराणामसुराणां च यथा वीर प्रजापतिः

pāṇḍavānāṃ kurūṇāṃ ca bhavānnaḥ prathamaḥ suhṛt |
surāṇāmasurāṇāṃ ca yathā vīra prajāpatiḥ

कुरूणां पाण्डवानां च प्रतिपत्स्व निरामयम् ।
अस्मद्धितमनुष्ठानं मन्ये तव न दुष्करम्

kurūṇāṃ pāṇḍavānāṃ ca pratipatsva nirāmayam |
asmaddhitamanuṣṭhānaṃ manye tava na duṣkaram

एवं च कार्यतामेति कार्यं तव जनार्दन ।
गमनादेवमेव त्वं करिष्यसि जनार्दन

evaṃ ca kāryatāmeti kāryaṃ tava janārdana |
gamanādevameva tvaṃ kariṣyasi janārdana

चिकीर्षितमथान्यत्ते तस्मिन्वीर दुरात्मानि ।
भविष्यति च तत्सर्वं यथा तव चिकीर्षितम्

cikīrṣitamathānyatte tasminvīra durātmāni |
bhaviṣyati ca tatsarvaṃ yathā tava cikīrṣitam

शर्म तैः सह वा नोऽस्तु तव वा यच्चिकीर्षितम् ।
विचार्यमाणो यः कामस्तव कृष्ण स नो गुरुः

śarma taiḥ saha vā no'stu tava vā yaccikīrṣitam |
vicāryamāṇo yaḥ kāmastava kṛṣṇa sa no guruḥ

न स नार्हति दुष्टात्मा वधं ससुतबान्धवः ।
येन धर्मसुते दृष्टा न सा श्रीरुपमर्षिता

na sa nārhati duṣṭātmā vadhaṃ sasutabāndhavaḥ |
yena dharmasute dṛṣṭā na sā śrīrupamarṣitā

यच्चाप्यपश्यतोपायं धर्मिष्ठं मधुसूदन ।
उपायेन नृशंसेन हृता दुर्द्यूतदेविना

yaccāpyapaśyatopāyaṃ dharmiṣṭhaṃ madhusūdana |
upāyena nṛśaṃsena hṛtā durdyūtadevinā

कथं हि पुरुषो जातः क्षत्रियेषु धनुर्धरः ।
समाहूतो निवर्तेत प्राणत्यागेऽप्युपस्थिते

kathaṃ hi puruṣo jātaḥ kṣatriyeṣu dhanurdharaḥ |
samāhūto nivarteta prāṇatyāge'pyupasthite

अधर्मेण जितान्दृष्ट्वा वने प्रवृजितांस्तथा ।
वध्यतां मम वार्ष्णेय निर्गतोऽसौ सुयोधनः

adharmeṇa jitāndṛṣṭvā vane pravṛjitāṃstathā |
vadhyatāṃ mama vārṣṇeya nirgato'sau suyodhanaḥ

न चैतदद्भुतं कृष्ण मित्रार्थे यच्चिकीर्षसि ।
क्रिया कथंच मुख्या स्यान्मृदुना चेतरेण वा

na caitadadbhutaṃ kṛṣṇa mitrārthe yaccikīrṣasi |
kriyā kathaṃca mukhyā syānmṛdunā cetareṇa vā

अथवा मन्यसे ज्यायान्वधस्तेषामनन्तरम् ।
तदेव क्रियतामाशु न विचार्यमतस्त्वया

athavā manyase jyāyānvadhasteṣāmanantaram |
tadeva kriyatāmāśu na vicāryamatastvayā

जानासि हि यथैतेन द्रौपदी पापबुद्धिना ।
परिक्लिष्टा सभामध्ये तच्च तस्योपमर्षितम्

jānāsi hi yathaitena draupadī pāpabuddhinā |
parikliṣṭā sabhāmadhye tacca tasyopamarṣitam

स नाम सम्यग्वर्तेत पाण्डवेष्विति माधव ।
न मे सञ्जायते बुद्धिर्बीजमुप्तमिवोषरे

sa nāma samyagvarteta pāṇḍaveṣviti mādhava |
na me sañjāyate buddhirbījamuptamivoṣare

तस्माद्यन्मन्यसे युक्तं पाण्डवानां हितं च यत् ।
तथाऽऽशु कुरु वार्ष्णेय यन्नः कार्यमनन्तरम्

tasmādyanmanyase yuktaṃ pāṇḍavānāṃ hitaṃ ca yat |
tathā''śu kuru vārṣṇeya yannaḥ kāryamanantaram