गते व्यासे तु धर्मात्मा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
gate vyāse tu dharmātmā dhṛtarāṣṭro mahīpatiḥ |
kimaceṣṭata viprarṣe tanme vyākhyātumarhasi
इति श्रीमन्महाभारते स्त्रीपर्वणि जलप्रदानिकपर्वणि नवमोऽध्यायः ॥
23 श्लोक · 9 में से 27
व्यास के जाने के बाद धृतराष्ट्र रथ जोतने को कहते हैं और विदुर से गान्धारी, कुन्ती और सब भरत-स्त्रियों को लाने को कहते हैं। पुत्रशोक से व्याकुल गान्धारी कुन्ती और स्त्रियों के साथ आती हैं, और सब मिलकर ऊँचे स्वर में रोती हैं। स्वयं दुःखी विदुर उन्हें वाहनों पर बिठाकर नगर से निकलते हैं। हर कुरु-भवन से विलाप उठता है। जिन स्त्रियों को पहले देवताओं ने भी नहीं देखा था, उन्हें अब साधारण लोग देखते हैं: केश खुले, आभूषण उतरे, एक वस्त्र में, झुण्ड के नायक के मरने पर गुफाओं से निकलती हिरनियों-सी। सहस्रों स्त्रियों से घिरे राजा रणभूमि की ओर चलते हैं, पीछे शिल्पी, व्यापारी और नगरवासी, जिनका क्रन्दन युगान्त-सा लोकों को कँपाता है। अन्तिम दो श्लोक राजा का आदेश दोहराते हैं।
जनमेजय उवाच
गते व्यासे तु धर्मात्मा धृतराष्ट्रो महीपतिः ।
किमचेष्टत विप्रर्षे तन्मे व्याख्यातुमर्हसि
gate vyāse tu dharmātmā dhṛtarāṣṭro mahīpatiḥ |
kimaceṣṭata viprarṣe tanme vyākhyātumarhasi
वैशम्पायन उवाच
एतच्छ्रुत्वा नरश्रेष्ठश्चिरं ध्यात्वा त्वचेतनः ।
सञ्जयं योजयेत्युक्त्वा विदुरं प्रत्यभाषत
etacchrutvā naraśreṣṭhaściraṃ dhyātvā tvacetanaḥ |
sañjayaṃ yojayetyuktvā viduraṃ pratyabhāṣata
क्षिप्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
कुन्तीं चैव तथा क्षत्तः समानय ममाऽन्तिकम्
kṣipramānaya gāndhārīṃ sarvāśca bharatastriyaḥ |
kuntīṃ caiva tathā kṣattaḥ samānaya mamā'ntikam
एवमुक्त्वा स धर्मात्मा विदुरं धर्मवित्तमम् ।
शोकविप्रहतज्ञानो यानमेवान्वरोहत
evamuktvā sa dharmātmā viduraṃ dharmavittamam |
śokaviprahatajñāno yānamevānvarohata
गान्धारी पुत्रशोकार्ता भर्तुर्वचननोदिता ।
सह कुन्त्या यतो राजा सह स्त्रीभिरुपाद्रवत्
gāndhārī putraśokārtā bharturvacananoditā |
saha kuntyā yato rājā saha strībhirupādravat
ताः समासाद्य राजानं भृशं शोकसमन्विताः ।
आमन्त्र्यान्योन्यमायस्ता भृशमुच्चुक्रुशुस्ततः
tāḥ samāsādya rājānaṃ bhṛśaṃ śokasamanvitāḥ |
āmantryānyonyamāyastā bhṛśamuccukruśustataḥ
ताः समाश्वासयत्क्षत्ता ताभ्यश्चार्ततरः स्वयम् ।
अश्रुकण्ठीः समारोप्य ततोऽसौ निर्ययौ पुरात्
tāḥ samāśvāsayatkṣattā tābhyaścārtataraḥ svayam |
aśrukaṇṭhīḥ samāropya tato'sau niryayau purāt
ततः प्रणादः सञ्जज्ञे सर्वेषु कुरुवेश्मसु ।
आकुमारं पुरं सर्वमभवच्छोककर्शितम्
tataḥ praṇādaḥ sañjajñe sarveṣu kuruveśmasu |
ākumāraṃ puraṃ sarvamabhavacchokakarśitam
अदृष्टपूर्वा या नार्यः पुरा देवगणैरपि ।
पृथग्जनेन दृश्यन्ते तास्तदा निहतेश्वराः
adṛṣṭapūrvā yā nāryaḥ purā devagaṇairapi |
pṛthagjanena dṛśyante tāstadā nihateśvarāḥ
प्रकीर्य केशान्सुशुभान्भूषणान्यवमुच्य च ।
एकवस्त्रधरा नार्यः परिपेतुरनाथवत्
prakīrya keśānsuśubhānbhūṣaṇānyavamucya ca |
ekavastradharā nāryaḥ paripeturanāthavat
श्वतेपर्वतरूपेभ्यो गृहेभ्यस्ता निराक्रमन् ।
गुहाभ्य इव शैलानां पृषत्यो हतयूथपाः
śvateparvatarūpebhyo gṛhebhyastā nirākraman |
guhābhya iva śailānāṃ pṛṣatyo hatayūthapāḥ
तान्युदीर्णानि नारीणां तदा वृन्दान्यनेकशः ।
शोकार्तान्यद्रवन्राजन्किशोरीणामिवाङ्गणे
tānyudīrṇāni nārīṇāṃ tadā vṛndānyanekaśaḥ |
śokārtānyadravanrājankiśorīṇāmivāṅgaṇe
प्रगृह्य बाहून्क्रोशन्त्यः पुत्रान्भ्रातॄन्पितॄनपि ।
दर्शयन्ति हता हि स्म युगान्ते लोकसङ्क्षयम्
pragṛhya bāhūnkrośantyaḥ putrānbhrātṝnpitṝnapi |
darśayanti hatā hi sma yugānte lokasaṅkṣayam
विलपन्त्यो रुदन्त्यश्च धावमानास्ततस्ततः ।
शोकेनोपहतज्ञाताः कर्तव्यं न प्रजज्ञिरे
vilapantyo rudantyaśca dhāvamānāstatastataḥ |
śokenopahatajñātāḥ kartavyaṃ na prajajñire
व्रीडां जग्मुः पुरा याः स्म सखीनामपि योषितः ।
ता एकवस्त्रा निर्लज्जाः श्वश्रूणां पुरतोऽभवन्
vrīḍāṃ jagmuḥ purā yāḥ sma sakhīnāmapi yoṣitaḥ |
tā ekavastrā nirlajjāḥ śvaśrūṇāṃ purato'bhavan
परस्परं सुसूक्ष्मेषु शोकेष्वाश्वासयन्ति याः ।
ताः शोकविह्वला राजन्नवैक्षन्त परस्परम्
parasparaṃ susūkṣmeṣu śokeṣvāśvāsayanti yāḥ |
tāḥ śokavihvalā rājannavaikṣanta parasparam
ताभिः परिवृतो राजा रुदतीभिः सहस्रशः ।
निर्ययौ नगराद्दीनस्तूर्णमायोधनं प्रति
tābhiḥ parivṛto rājā rudatībhiḥ sahasraśaḥ |
niryayau nagarāddīnastūrṇamāyodhanaṃ prati
शिल्पिनो वणिजो वैश्याः सर्वे कर्मोपजीविनः ।
ते पार्थिवं पुरस्कृत्य निर्ययुर्नगराद्बहिः
śilpino vaṇijo vaiśyāḥ sarve karmopajīvinaḥ |
te pārthivaṃ puraskṛtya niryayurnagarādbahiḥ
तेषां विक्रोशमानानामार्तानां कुरुसङ्क्षये ।
प्रादुरासीन्महाञ्शब्दो व्यथयन्भुवनान्युत
teṣāṃ vikrośamānānāmārtānāṃ kurusaṅkṣaye |
prādurāsīnmahāñśabdo vyathayanbhuvanānyuta
युगान्तकाले सम्प्राप्ते भूतानां दह्यतामिव ।
अभावस्योदयः प्राप्त इति भूतानि मेनिरे
yugāntakāle samprāpte bhūtānāṃ dahyatāmiva |
abhāvasyodayaḥ prāpta iti bhūtāni menire
भृशमुद्विग्नमनसस्ते पौराः कुरुसङ्क्षये ।
प्राक्रोशन्त महाराज स्वनुरक्तास्तदा भृशम्
bhṛśamudvignamanasaste paurāḥ kurusaṅkṣaye |
prākrośanta mahārāja svanuraktāstadā bhṛśam
विदुरस्य तु तद्वाक्यं श्रुत्वा तु पुरुषर्षभः ।
युज्यतां यानमित्युक्त्वा पुनर्वचनमव्रवीत्
vidurasya tu tadvākyaṃ śrutvā tu puruṣarṣabhaḥ |
yujyatāṃ yānamityuktvā punarvacanamavravīt
धृतराष्ट्र उवाच
शीघ्रमानय गान्धारीं सर्वाश्च भरतस्त्रियः ।
वधूं कुन्तीमुपादाय याश्चान्यास्तत्र योषितः
śīghramānaya gāndhārīṃ sarvāśca bharatastriyaḥ |
vadhūṃ kuntīmupādāya yāścānyāstatra yoṣitaḥ
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)