हन्त वक्ष्यामि ते पार्थ ध्यानयोगं चतुर्विधम् ।
यं ज्ञात्वा शाश्वतीं सिद्धिं गच्छन्तीह महर्षयः
hanta vakṣyāmi te pārtha dhyānayogaṃ caturvidham |
yaṃ jñātvā śāśvatīṃ siddhiṃ gacchantīha maharṣayaḥ
इति श्रीमन्महाभारते शान्तिपर्वणि मोक्षधर्मपर्वणि त्रिनवत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥
23 श्लोक · 193 में से 372
भीष्म युधिष्ठिर को चार प्रकार का ध्यानयोग बताते हैं, जिससे ज्ञानतृप्त महर्षि शाश्वत सिद्धि पाते हैं और संसार में नहीं लौटते। योगी इन्द्रियों को समेटकर काठ की भाँति स्थिर बैठता है: कान से शब्द, त्वचा से स्पर्श, नेत्र से रूप, जिह्वा से रस और नासिका से गन्ध नहीं ग्रहण करता। फिर पाँच द्वारों वाले चंचल मन को एक बिन्दु पर टिकाता है। आरम्भ में मन बादल में बिजली की तरह चमकता है और पत्ते पर पड़ी जल की बूँद की तरह काँपता है, फिर वायु के मार्ग पर भटक जाता है। साधक निराश न हो। जैसे सूखी धूल धीरे धीरे भीगकर जल सोख लेती है, वैसे ही इन्द्रियों को क्रम से शान्त करे। पहले ध्यान में विचार, विवेक और वितर्क उपजते हैं, और योगी निरामय निर्वाण को पाता है।
भीष्म उवाच
हन्त वक्ष्यामि ते पार्थ ध्यानयोगं चतुर्विधम् ।
यं ज्ञात्वा शाश्वतीं सिद्धिं गच्छन्तीह महर्षयः
hanta vakṣyāmi te pārtha dhyānayogaṃ caturvidham |
yaṃ jñātvā śāśvatīṃ siddhiṃ gacchantīha maharṣayaḥ
यथा स्वनुष्ठितं ध्यानं तथा कुर्वन्ति योगिनः ।
महर्षयो ज्ञानतृप्ता निर्वाणगतमानसाः
yathā svanuṣṭhitaṃ dhyānaṃ tathā kurvanti yoginaḥ |
maharṣayo jñānatṛptā nirvāṇagatamānasāḥ
नावर्तन्ते पुनः पार्थ मुक्ताः संसारदोषतः ।
अन्मदोषपरिक्षीणाः स्वभावे पर्युपस्थिताः
nāvartante punaḥ pārtha muktāḥ saṃsāradoṣataḥ |
anmadoṣaparikṣīṇāḥ svabhāve paryupasthitāḥ
निर्द्वन्द्वा नित्यसत्वस्था विमुक्तिं नित्यमश्रिताः ।
असङ्गीन्यविवादीनि मनः शान्तिकराणि च
nirdvandvā nityasatvasthā vimuktiṃ nityamaśritāḥ |
asaṅgīnyavivādīni manaḥ śāntikarāṇi ca
तत्र ध्यानेन संश्लिष्टमेकाग्रे धारयेन्मनः ।
तत्र च ध्यानसंरोधादथ ज्ञानी भवत्युत
tatra dhyānena saṃśliṣṭamekāgre dhārayenmanaḥ |
tatra ca dhyānasaṃrodhādatha jñānī bhavatyuta
चतुर्विधेषु भावेषु योऽर्थसक्तः सदैव हि ।
तज्ज्ञात्वा वास्तवं तेषामर्थेषु परिवर्तते ।
पिण्डीकृत्येन्द्रियग्राममासीनः काष्ठवन्मुनिः
caturvidheṣu bhāveṣu yo'rthasaktaḥ sadaiva hi |
tajjñātvā vāstavaṃ teṣāmartheṣu parivartate |
piṇḍīkṛtyendriyagrāmamāsīnaḥ kāṣṭhavanmuniḥ
शब्दं न विन्देच्छ्रोत्रेण त्वचा स्पर्शं न वेदयेत् ।
रूपं न चक्षुषा विद्याज्जिह्वया न रसांस्तथा
śabdaṃ na vindecchrotreṇa tvacā sparśaṃ na vedayet |
rūpaṃ na cakṣuṣā vidyājjihvayā na rasāṃstathā
घ्रेयाण्यपि च सर्वाणि जह्याद्राणेन योगवित् ।
पञ्चवर्गप्रमाथीनि नेच्छेच्चैतानि वीर्यवान्
ghreyāṇyapi ca sarvāṇi jahyādrāṇena yogavit |
pañcavargapramāthīni neccheccaitāni vīryavān
ततो मनसि संसृज्य पञ्चवर्ग विचक्षणः ।
समादध्यान्मनो भ्रान्तमिन्द्रियैः सह पञ्चमिः
tato manasi saṃsṛjya pañcavarga vicakṣaṇaḥ |
samādadhyānmano bhrāntamindriyaiḥ saha pañcamiḥ
विसंचारि निरालम्बं पञ्चद्वारं चलाचलम् ।
पूर्वं ध्यानपदे धीरः समादध्यान्मनो नरः
visaṃcāri nirālambaṃ pañcadvāraṃ calācalam |
pūrvaṃ dhyānapade dhīraḥ samādadhyānmano naraḥ
इन्द्रियाणि मनश्चैव यदा पिण्डीकरोत्ययम् ।
एव ध्यानपथः पूर्वो मया समनुवर्णितः
indriyāṇi manaścaiva yadā piṇḍīkarotyayam |
eva dhyānapathaḥ pūrvo mayā samanuvarṇitaḥ
तस्य तत्पूर्वसंरुद्धमात्सषष्ठं मनोऽन्तरा ।
स्फुरिष्यति समुद्धान्तं विद्युदम्बुधरे यथा
tasya tatpūrvasaṃruddhamātsaṣaṣṭhaṃ mano'ntarā |
sphuriṣyati samuddhāntaṃ vidyudambudhare yathā
जलबिन्दुर्यथा लोलः पर्णस्थः सर्वतश्चलः ।
एवमेवास्य तच्चित्तं भ्रमति ध्यानवर्त्मनि
jalabinduryathā lolaḥ parṇasthaḥ sarvataścalaḥ |
evamevāsya taccittaṃ bhramati dhyānavartmani
समाहितं क्षणं किंचिद्ध्यानवर्त्मनि तिष्ठति ।
पुनर्वायुपथं प्राप्तं मनो भवति वायुवत्
samāhitaṃ kṣaṇaṃ kiṃciddhyānavartmani tiṣṭhati |
punarvāyupathaṃ prāptaṃ mano bhavati vāyuvat
अनिर्वेदो गतक्लेशो गततन्द्रीरमत्सरः ।
समादध्यात्पुनश्चेतो ध्यानेन ध्यानयोगवित्
anirvedo gatakleśo gatatandrīramatsaraḥ |
samādadhyātpunaśceto dhyānena dhyānayogavit
विचारश्च विवेकश्च वितर्कश्चोपजायते ।
मुनेः समादधानस्य प्रथमं ध्यानमादितः
vicāraśca vivekaśca vitarkaścopajāyate |
muneḥ samādadhānasya prathamaṃ dhyānamāditaḥ
मनसा क्लिश्यमानस्तु समाधानं च कारयेत् ।
न निर्वेदं मुनिर्गच्छेत्कुर्यादेवात्मनो हितम्
manasā kliśyamānastu samādhānaṃ ca kārayet |
na nirvedaṃ munirgacchetkuryādevātmano hitam
पांसुभस्मकरीषाणां यथा वै राशयश्चिताः ।
सहसा वारिणा सिक्ता न यान्ति परिभावनम्
pāṃsubhasmakarīṣāṇāṃ yathā vai rāśayaścitāḥ |
sahasā vāriṇā siktā na yānti paribhāvanam
किंचित्स्निग्धं यथा च स्याच्छुष्कचूर्णमभावितम् ।
क्रमशस्तु शनैर्गच्छेत्सर्वं तत्परिभावनम्
kiṃcitsnigdhaṃ yathā ca syācchuṣkacūrṇamabhāvitam |
kramaśastu śanairgacchetsarvaṃ tatparibhāvanam
एवमेवेन्द्रियग्रामं शनैः संपरिभावयेत् ।
संहरेत्क्रमशश्चैनं स सम्यक्प्रशमिष्यति
evamevendriyagrāmaṃ śanaiḥ saṃparibhāvayet |
saṃharetkramaśaścainaṃ sa samyakpraśamiṣyati
स्वयमेव मनश्चैवं पञ्चवर्गं च भारत ।
पूर्वं ध्यानपथे स्थाप्य नित्ययोगेन शाम्यति
svayameva manaścaivaṃ pañcavargaṃ ca bhārata |
pūrvaṃ dhyānapathe sthāpya nityayogena śāmyati
न तत्पुरुषकारेण न च दैवेन केनचित् ।
सुखमेष्यति तत्तस्य न भवन्ति विपत्तयः
na tatpuruṣakāreṇa na ca daivena kenacit |
sukhameṣyati tattasya na bhavanti vipattayaḥ
सुखेन तेन संयुक्तो रस्यते ध्यानकर्मणि ।
गच्छन्ति योगिनो ह्येवं निर्वाणं तन्निरामयम्
sukhena tena saṃyukto rasyate dhyānakarmaṇi |
gacchanti yogino hyevaṃ nirvāṇaṃ tannirāmayam
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)