ततो देवयुगेऽतीते देवा वै समकल्पयन् ।
यज्ञवेदप्रमाणेन विधिवद्यष्टुमीप्सवः
tato devayuge'tīte devā vai samakalpayan |
yajñavedapramāṇena vidhivadyaṣṭumīpsavaḥ
इति श्रीमन्महाभारते शतसाहस्रिकायां संहितायां वैयासिक्यां सौप्तिकपर्वणि ऐषीकपर्वणि अष्टादशोऽध्यायः ॥
27 श्लोक · 18 में से 18
श्रीकृष्ण आगे कहते हैं। देवयुग बीतने पर देवताओं ने वेद-विधि से यज्ञ रचा, पर रुद्र को तत्त्व से न जानकर स्थाणु का भाग नहीं रखा। रुद्र ने लोकयज्ञों से धनुष बनाया, वषट्कार उसकी प्रत्यञ्चा बना, और वे यज्ञ में आए। पृथ्वी काँपी, सूर्य-चन्द्र की कान्ति चली गई। उन्होंने यज्ञ को बेधा, जो अग्नि सहित मृग बनकर आकाश में भागा। धनुष की नोक से उन्होंने सविता की भुजाएँ, भग के नेत्र और पूषा के दाँत गिरा दिए। देवताओं ने डोरी काटी और शरण में आए। प्रसन्न होकर रुद्र ने क्रोध जल में डाला और सब लौटा दिया; देवताओं ने उनका भाग नियत किया। यह संहार अश्वत्थामा का नहीं, महादेव की कृपा का फल था। अन्तिम श्लोक स्त्रीपर्व का आरम्भ है।
कश्रीभगवानुवाच
ततो देवयुगेऽतीते देवा वै समकल्पयन् ।
यज्ञवेदप्रमाणेन विधिवद्यष्टुमीप्सवः
tato devayuge'tīte devā vai samakalpayan |
yajñavedapramāṇena vidhivadyaṣṭumīpsavaḥ
कल्पयामासुरथ ते साधनानि हवींषि च ।
भागार्हा देवताश्चैव यज्ञियं द्रव्यमेव च
kalpayāmāsuratha te sādhanāni havīṃṣi ca |
bhāgārhā devatāścaiva yajñiyaṃ dravyameva ca
ता वै रुद्रमजानन्त्यो याथातथ्येन देवताः ।
नाकल्पयन्त देवस्य स्थाणोर्भागं नराधिप
tā vai rudramajānantyo yāthātathyena devatāḥ |
nākalpayanta devasya sthāṇorbhāgaṃ narādhipa
सोऽकल्प्यमाने भागे तु कृत्तिवासा मखेऽमरैः ।
तपसा यज्ञमन्विच्छन्धनुरादौ ससर्ज ह
so'kalpyamāne bhāge tu kṛttivāsā makhe'maraiḥ |
tapasā yajñamanvicchandhanurādau sasarja ha
लोकयज्ञः क्रियायज्ञो गृहयज्ञः सनातनः ।
पञ्चभूतनृयज्ञश्च जज्ञे सर्वमिदं जगत्
lokayajñaḥ kriyāyajño gṛhayajñaḥ sanātanaḥ |
pañcabhūtanṛyajñaśca jajñe sarvamidaṃ jagat
लोकयज्ञैर्नृयज्ञैश्च कपर्दी विदधे धनुः ।
धनुः सृष्टमभूत्तस्य षष्टिकिष्कुप्रमाणतः
lokayajñairnṛyajñaiśca kapardī vidadhe dhanuḥ |
dhanuḥ sṛṣṭamabhūttasya ṣaṣṭikiṣkupramāṇataḥ
वषट्कारोऽभवज्ज्या तु धनुषस्तस्य भारत ।
यज्ञाङ्गानि च चत्वारि तस्य सन्नहनेऽभवन्
vaṣaṭkāro'bhavajjyā tu dhanuṣastasya bhārata |
yajñāṅgāni ca catvāri tasya sannahane'bhavan
ततः क्रुद्धो महादेवस्दुपादाय कार्मुकम् ।
आजगामाथ तत्रैव यत्र देवाः समीजिरे
tataḥ kruddho mahādevasdupādāya kārmukam |
ājagāmātha tatraiva yatra devāḥ samījire
तमात्कार्मुकं दृष्ट्वा ब्रह्मचारिणमव्ययम् ।
विव्यथे पृथिवी देवी पर्वताश्च चकम्पिरे
tamātkārmukaṃ dṛṣṭvā brahmacāriṇamavyayam |
vivyathe pṛthivī devī parvatāśca cakampire
न ववौ पवनश्चैव नाग्निर्जज्वाल वैधितः ।
व्यभ्रमच्चापि संविग्नं दिवि नक्षत्रमण्डलम्
na vavau pavanaścaiva nāgnirjajvāla vaidhitaḥ |
vyabhramaccāpi saṃvignaṃ divi nakṣatramaṇḍalam
न बभौ भास्करश्चापि सोमः श्रीमुक्तमण्डलः ।
तिमिरेणाकुलं सर्वमाकाशं चाभवृद्वृतम्
na babhau bhāskaraścāpi somaḥ śrīmuktamaṇḍalaḥ |
timireṇākulaṃ sarvamākāśaṃ cābhavṛdvṛtam
अभिभूतास्ततो देवा विषयान्न प्रजज्ञिरे ।
न प्रत्यभाच्च यज्ञः स देवतास्त्रेसिरे तथा
abhibhūtāstato devā viṣayānna prajajñire |
na pratyabhācca yajñaḥ sa devatāstresire tathā
ततः स यज्ञं विव्याध रौद्रेण हृदि पत्रिणा ।
अपक्रान्स्ततो यज्ञो मृगो भूत्वा सपावकः
tataḥ sa yajñaṃ vivyādha raudreṇa hṛdi patriṇā |
apakrānstato yajño mṛgo bhūtvā sapāvakaḥ
स तु तेनैव रूपेण दिविस्थो वै व्यराजत ।
अन्वीयमानो रुद्रेण युधिष्ठिर नभस्तले
sa tu tenaiva rūpeṇa divistho vai vyarājata |
anvīyamāno rudreṇa yudhiṣṭhira nabhastale
अपक्रान्ते ततो यज्ञे संज्ञा न प्रत्यभात्सुरान् ।
नष्टसंज्ञेषु देवेषु न प्राज्ञायत किञ्चन
apakrānte tato yajñe saṃjñā na pratyabhātsurān |
naṣṭasaṃjñeṣu deveṣu na prājñāyata kiñcana
त्र्यम्बकः सवितुर्बाहू भगस्य नयने तथा ।
पूष्णश्च दशनान्क्रुद्धो धनुष्कोट्या व्यशातयत्
tryambakaḥ saviturbāhū bhagasya nayane tathā |
pūṣṇaśca daśanānkruddho dhanuṣkoṭyā vyaśātayat
प्राद्रवन् ततो देवा यज्ञाङ्गानि च सर्वशः ।
केचित्तत्रैव घूर्णन्तो गतासव इवाभवन्
prādravan tato devā yajñāṅgāni ca sarvaśaḥ |
kecittatraiva ghūrṇanto gatāsava ivābhavan
स तु विद्राव्य तत्सर्वं शितिकम्ठोऽवहस्य च ।
अवष्टभ्य धनुष्कोटिं रुरोध विबुधांस्ततः
sa tu vidrāvya tatsarvaṃ śitikamṭho'vahasya ca |
avaṣṭabhya dhanuṣkoṭiṃ rurodha vibudhāṃstataḥ
ततो वागमरैरुक्ता ज्यां तस्य धनुषोऽच्छिनत् ।
अथ तत्सहसा राजंश्छिन्नज्यं विस्फुरद्धनुः
tato vāgamarairuktā jyāṃ tasya dhanuṣo'cchinat |
atha tatsahasā rājaṃśchinnajyaṃ visphuraddhanuḥ
ततो विधनुषं देवा देवश्रेष्ठमुपागमन् ।
शरणं सह यज्ञेन प्रसादं चाकरोत्प्रभुः
tato vidhanuṣaṃ devā devaśreṣṭhamupāgaman |
śaraṇaṃ saha yajñena prasādaṃ cākarotprabhuḥ
ततः प्रसन्नो भगवान्प्रास्यत्कोपं जलाशये ।
स जलं पावको भूत्वा शोषयत्यनिशं प्रभो
tataḥ prasanno bhagavānprāsyatkopaṃ jalāśaye |
sa jalaṃ pāvako bhūtvā śoṣayatyaniśaṃ prabho
भगस्य नयने चैव बाहू च सवितुस्तथा ।
प्रादात्पूष्णश्च दशनान्पुनर्यज्ञांश्च पाण्डव
bhagasya nayane caiva bāhū ca savitustathā |
prādātpūṣṇaśca daśanānpunaryajñāṃśca pāṇḍava
ततः सुस्थमिदं सर्वं बभूव पुनरेव हि ।
सर्वाणि च हवींष्यस्य देवा भागमकल्पयन्
tataḥ susthamidaṃ sarvaṃ babhūva punareva hi |
sarvāṇi ca havīṃṣyasya devā bhāgamakalpayan
तस्मिन्क्रुद्धेऽभवत्सर्वमसुस्थं भुवनं प्रभो ।
प्रसन्ने च पुनः सुस्थं जगद्भवति भारत
tasminkruddhe'bhavatsarvamasusthaṃ bhuvanaṃ prabho |
prasanne ca punaḥ susthaṃ jagadbhavati bhārata
ततस्ते निहताः सर्वे तव पुत्रा महारथाः ।
अन्ये च बहवः शूराः पाञ्चालस्य पदानुगाः
tataste nihatāḥ sarve tava putrā mahārathāḥ |
anye ca bahavaḥ śūrāḥ pāñcālasya padānugāḥ
न तन्मनसि कर्व्यं न च तद्द्रौणिना कृतम् ।
महादेवप्रसादः स कुरुकार्यमनन्तरम्
na tanmanasi karvyaṃ na ca taddrauṇinā kṛtam |
mahādevaprasādaḥ sa kurukāryamanantaram
तस्यायमाद्यः श्लोकः ।
(जनमेजय उवाच)
हते दुर्योधने चैव हते सैन्ये च सर्वशः ।
धृतराष्ट्रो महाराज श्रुत्वा किमकरोन्मुने
tasyāyamādyaḥ ślokaḥ |
(janamejaya uvāca)
hate duryodhane caiva hate sainye ca sarvaśaḥ |
dhṛtarāṣṭro mahārāja śrutvā kimakaronmune
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)