द्रोण पर्व

अध्याय 127: भीम व्यूह तोड़कर द्रोण का रथ चूर करते हैं

इति श्रीमन्महाभारते द्रोणपर्वणि जयद्रथवधपर्वणि चतुर्दशदिवसयुद्धे सप्तविंशत्यधिकशततमोऽध्यायः ॥

70 श्लोक · 127 में से 203

इस अध्याय में क्या होता है

भीम व्यूह तोड़कर द्रोण का रथ चूर करते हैं

भीम युधिष्ठिर से कहते हैं कि शोक न करें, अर्जुन और श्रीकृष्ण उस रथ पर हैं जिसने ब्रह्मा, ईशान, इन्द्र और वरुण को ढोया था। वे राजा को धृष्टद्युम्न को सौंपते हैं और चेताते हैं कि द्रोण उन्हें बन्दी बनाना चाहते हैं। आशीर्वाद लेकर भीम गर्जना करते निकलते हैं। दुःशासन, चित्रसेन, विविंशति आदि उन्हें घेरते हैं। भीम कुण्डभेदी, सुषेण, दीर्घलोचन, अभय, रौद्रकर्मा, दुर्विमोचन, विन्द, अनुविन्द और सुवर्मा को मारते हैं। द्रोण रोककर कहते हैं कि अर्जुन उनकी अनुमति से गए, भीम नहीं जा सकते। भीम क्रोध से कहते हैं कि अर्जुन को किसी की अनुमति नहीं चाहिए; पहले हम आपको पिता और गुरु मानते थे, अब आप शत्रु हैं। वे गदा फेंककर द्रोण का रथ, घोड़े और सारथि चूर कर देते हैं। द्रोण दूसरे रथ पर चढ़ते हैं।

भीमसेन उवाच

127.1

ब्रह्मेशानेन्द्रवरुणानवहद्यः पुरा रथः ।
तमास्थाय गतौ कृष्णौ न तयोर्विद्यते भयम्

brahmeśānendravaruṇānavahadyaḥ purā rathaḥ |
tamāsthāya gatau kṛṣṇau na tayorvidyate bhayam

127.2

तवाज्ञां शिरसा बिभ्रदेष गच्छामि मा शुचः ।
समेत्य तान्नरव्याघ्रास्तव दास्यामि संविदम्

tavājñāṃ śirasā bibhradeṣa gacchāmi mā śucaḥ |
sametya tānnaravyāghrāstava dāsyāmi saṃvidam

सञ्जय उवाच

127.3

एतावदुक्त्वा प्रययौ परिदाय युधिष्ठिरम् ।
धृष्टद्युम्नाय बलवान्सुहृद्भ्यश्च पुनःपुनः ।
धृष्टद्युम्नं चेदमाह भीमसेनो महाबलः

etāvaduktvā prayayau paridāya yudhiṣṭhiram |
dhṛṣṭadyumnāya balavānsuhṛdbhyaśca punaḥpunaḥ |
dhṛṣṭadyumnaṃ cedamāha bhīmaseno mahābalaḥ

127.4

विदितं ते महाबाहो यथा द्रोणो महारथः ।
ग्रहणे धर्मराजस्य सर्वोपायेन वर्तते

viditaṃ te mahābāho yathā droṇo mahārathaḥ |
grahaṇe dharmarājasya sarvopāyena vartate

127.5

न च मे गमने कृत्यं तादृक्पार्षत विद्यते ।
यादृशं रक्षणे राज्ञः कार्यमात्ययिकं हि नः

na ca me gamane kṛtyaṃ tādṛkpārṣata vidyate |
yādṛśaṃ rakṣaṇe rājñaḥ kāryamātyayikaṃ hi naḥ

127.6

एवमुक्तोऽस्मि पार्थेन प्रतिवक्तुं न चोत्सहे ।
प्रयास्ये तत्र यत्रासौ मुमूर्षुः सैन्धवः स्थितः

evamukto'smi pārthena prativaktuṃ na cotsahe |
prayāsye tatra yatrāsau mumūrṣuḥ saindhavaḥ sthitaḥ

127.7

धर्मराजस्य वचने स्थातव्यमविशङ्कया ।
यास्यामि पदवीं भ्रातुः सात्वतस्य च धीमतः

dharmarājasya vacane sthātavyamaviśaṅkayā |
yāsyāmi padavīṃ bhrātuḥ sātvatasya ca dhīmataḥ

127.8

सोऽद्य यत्तो रणे रार्थं परिरक्ष युधिष्ठिरम् ।
एतद्धि सर्वकार्याणां परमं कृत्समाहवे

so'dya yatto raṇe rārthaṃ parirakṣa yudhiṣṭhiram |
etaddhi sarvakāryāṇāṃ paramaṃ kṛtsamāhave

127.9

तमब्रवीन्महाराज धृष्टद्युम्नो वृकोदरम् ।
ईप्सितं ते करिष्यामि गच्छ पार्थाविचारयन्

tamabravīnmahārāja dhṛṣṭadyumno vṛkodaram |
īpsitaṃ te kariṣyāmi gaccha pārthāvicārayan

127.10

नाहत्वा समरे द्रोणो धृष्टद्युम्नं कथञ्चन ।
निग्रहं धर्मराजस्य प्रकरिष्यति संयुगे

nāhatvā samare droṇo dhṛṣṭadyumnaṃ kathañcana |
nigrahaṃ dharmarājasya prakariṣyati saṃyuge

127.11

ततो निक्षिप्य राजानं धृष्टद्युम्ने च पाण्डवम् ।
अभिवाद्य गुरुं ज्येष्ठं प्रययौ येन फल्गुनः

tato nikṣipya rājānaṃ dhṛṣṭadyumne ca pāṇḍavam |
abhivādya guruṃ jyeṣṭhaṃ prayayau yena phalgunaḥ

127.12

परिष्वक्तश्च कौन्तेयो धर्मराजेन मारुतिः ।
आघ्रातश्च तथा मूर्ध्नि श्रावितश्चाशिषः शुभाः

pariṣvaktaśca kaunteyo dharmarājena mārutiḥ |
āghrātaśca tathā mūrdhni śrāvitaścāśiṣaḥ śubhāḥ

127.13

[कृत्वा प्रदक्षिणान्विप्रानर्चितांस्तुष्टमानसान् ।
आलभ्य मङ्गलान्यष्टौ पीत्वा कैरातकं मधु

[kṛtvā pradakṣiṇānviprānarcitāṃstuṣṭamānasān |
ālabhya maṅgalānyaṣṭau pītvā kairātakaṃ madhu

127.14

द्विगुणद्रविणो वीरो मदरक्तान्तलोचनः ।
विप्रैः कृतस्वस्त्ययनो विजयोत्पादसूचितः

dviguṇadraviṇo vīro madaraktāntalocanaḥ |
vipraiḥ kṛtasvastyayano vijayotpādasūcitaḥ

127.15

पश्यन्नेवात्मनो बुद्धिं विजयानन्दकारिणीम् ।
अनुलोमानिलैश्चाशु प्रदर्शितजयोदयः

paśyannevātmano buddhiṃ vijayānandakāriṇīm |
anulomānilaiścāśu pradarśitajayodayaḥ

127.16

भीमसेनो महाबाहुः कवची शुभकुण्डली ।
सगदः सतलत्राणः सशरी रथिनां वरः ।
रथमारुह्य निर्युक्तं सर्वोपकरणान्वितम्

bhīmaseno mahābāhuḥ kavacī śubhakuṇḍalī |
sagadaḥ satalatrāṇaḥ saśarī rathināṃ varaḥ |
rathamāruhya niryuktaṃ sarvopakaraṇānvitam

127.17

तस्य कार्ष्णायसं वर्म हेमचित्रं महर्द्धिमत् ।
विबभौ सर्वतः श्लिष्टं सविद्युदिव तोयदः

tasya kārṣṇāyasaṃ varma hemacitraṃ maharddhimat |
vibabhau sarvataḥ śliṣṭaṃ savidyudiva toyadaḥ

127.18

पीतरक्तासितसितैर्वासौभिश्च सुवेष्टितः ।
कण्ठसूत्रेण विबभौ सेन्द्रायुध इवाम्बुदः

pītaraktāsitasitairvāsaubhiśca suveṣṭitaḥ |
kaṇṭhasūtreṇa vibabhau sendrāyudha ivāmbudaḥ

127.19

प्रयाते भीमसेने तु तव सैन्यं युयुत्सया ।
पाञ्चजन्यरवो घोरः पुनरासीद्विशाम्पते

prayāte bhīmasene tu tava sainyaṃ yuyutsayā |
pāñcajanyaravo ghoraḥ punarāsīdviśāmpate

127.20

तं श्रुत्वा निनदं घोरं त्रैलोक्यत्रासनं महत् ।
पुनर्भीमं महाबाहुं धर्मपुत्रोऽभ्यभाषत

taṃ śrutvā ninadaṃ ghoraṃ trailokyatrāsanaṃ mahat |
punarbhīmaṃ mahābāhuṃ dharmaputro'bhyabhāṣata

127.21

एष वृष्णिप्रवीरेण ध्मातः सलिलजो भृशम् ।
पृथिवीं चान्तरिक्षं च विनादयति शङ्खराट्

eṣa vṛṣṇipravīreṇa dhmātaḥ salilajo bhṛśam |
pṛthivīṃ cāntarikṣaṃ ca vinādayati śaṅkharāṭ

127.22

नूनं व्यसनमापन्ने सुमहत्सव्यसाचिनि ।
कुरुभिर्युध्यते सार्धं सर्वैश्चक्रगदाधरः

nūnaṃ vyasanamāpanne sumahatsavyasācini |
kurubhiryudhyate sārdhaṃ sarvaiścakragadādharaḥ

127.23

नूनमार्या महत्कुन्ती पापं व्यसनमीदृशम् ।
द्रौपदी च सुभद्रा च पश्यन्ति सह बन्धुभिः ।
तद्भीम त्वरया युक्तो याहि यत्र धनञ्जयः

nūnamāryā mahatkuntī pāpaṃ vyasanamīdṛśam |
draupadī ca subhadrā ca paśyanti saha bandhubhiḥ |
tadbhīma tvarayā yukto yāhi yatra dhanañjayaḥ

127.24

मुह्यतीव हि मे चित्तं धनञ्जयदिदृक्षया ।
दिशश्च प्रदिशः पार्थ सात्वतस्य च कारणात्

muhyatīva hi me cittaṃ dhanañjayadidṛkṣayā |
diśaśca pradiśaḥ pārtha sātvatasya ca kāraṇāt

127.25

गच्छगच्छेति गुरुणा सोऽनुज्ञातो वृकोदरः ।
ततः पाण्डुसुतो राजन्भीमसेनः प्रतापवान्

gacchagaccheti guruṇā so'nujñāto vṛkodaraḥ |
tataḥ pāṇḍusuto rājanbhīmasenaḥ pratāpavān

127.26

बद्धगोधाङ्गुलित्राणः प्रगृहीतशरासनः ।
ज्येष्ठेन प्रहितो भ्रात्रा भ्राता भ्रातुः प्रियङ्करः

baddhagodhāṅgulitrāṇaḥ pragṛhītaśarāsanaḥ |
jyeṣṭhena prahito bhrātrā bhrātā bhrātuḥ priyaṅkaraḥ

127.27

आहत्य दुन्दुभिं भीमः शङ्खं प्रध्माप्य चासकृत् ।
विनद्य सिंहनादेन ज्यां विकर्षन्पुनःपुनः

āhatya dundubhiṃ bhīmaḥ śaṅkhaṃ pradhmāpya cāsakṛt |
vinadya siṃhanādena jyāṃ vikarṣanpunaḥpunaḥ

127.28

तेन शब्देन वीराणां पातयित्वा मनांस्युत ।
दर्शयन्घोरमात्मानममित्रान्सहसाऽभ्ययात्

tena śabdena vīrāṇāṃ pātayitvā manāṃsyuta |
darśayanghoramātmānamamitrānsahasā'bhyayāt

127.29

तमूहुर्जवना दान्ता विरुवन्तो हयोत्तमाः ।
विशोकेन सुसंयत्ता मनोमारुतरंहसः

tamūhurjavanā dāntā viruvanto hayottamāḥ |
viśokena susaṃyattā manomārutaraṃhasaḥ

127.30

आरुजन्विरुजन्पार्थो ज्यां विकर्षंश्च पाणिना ।
सम्प्रकर्षन्विकर्षंश्च सेनाग्रं समलोडयत्

ārujanvirujanpārtho jyāṃ vikarṣaṃśca pāṇinā |
samprakarṣanvikarṣaṃśca senāgraṃ samaloḍayat

127.31

तं प्रयान्तं महाबाहुं पाञ्चालाः सहसोमकाः ।
पृष्ठतोऽनुययुः शूरा मघवन्तमिवामराः

taṃ prayāntaṃ mahābāhuṃ pāñcālāḥ sahasomakāḥ |
pṛṣṭhato'nuyayuḥ śūrā maghavantamivāmarāḥ

127.32

तं समेत्य महाराज तावकाः पर्यवारयन् ।
दुःशासनश्चित्रसेनः कुण्डभेदी विविंशतिः

taṃ sametya mahārāja tāvakāḥ paryavārayan |
duḥśāsanaścitrasenaḥ kuṇḍabhedī viviṃśatiḥ

127.33

दुर्मुखो दुःसहश्चैव विकर्णश्च शलस्तथा ।
विन्दानुविन्दौ सुमुखो दीर्घबाहुः सुदर्शनः

durmukho duḥsahaścaiva vikarṇaśca śalastathā |
vindānuvindau sumukho dīrghabāhuḥ sudarśanaḥ

127.34

वृन्दारकः सुहस्तश्च सुषेणो दीर्घलोचनः ।
अभयो रौद्रकर्णा च सुवर्मा दुर्विमोचनः

vṛndārakaḥ suhastaśca suṣeṇo dīrghalocanaḥ |
abhayo raudrakarṇā ca suvarmā durvimocanaḥ

127.35

शोभन्तो रथिनां श्रेष्ठाः सहसैन्यपदानुगाः ।
संयत्ताः समरे वीरा भीमसेनमुपाद्रवन्

śobhanto rathināṃ śreṣṭhāḥ sahasainyapadānugāḥ |
saṃyattāḥ samare vīrā bhīmasenamupādravan

127.36

तैः समन्ताद्वृतः शूरैः समरेषु महारथः ।
तान्समीक्ष्य तु कौन्तेयो भीमसेनः पराक्रमी ।
अभ्यवर्तत वेगेन सिंहः क्षुद्रमृगानिव

taiḥ samantādvṛtaḥ śūraiḥ samareṣu mahārathaḥ |
tānsamīkṣya tu kaunteyo bhīmasenaḥ parākramī |
abhyavartata vegena siṃhaḥ kṣudramṛgāniva

127.37

ते महास्त्राणि दिव्यानि तत्र वीरा अदर्शयन् ।
छादयन्तः शरैर्भीमं मेघाः सूर्यमिवोदितम्

te mahāstrāṇi divyāni tatra vīrā adarśayan |
chādayantaḥ śarairbhīmaṃ meghāḥ sūryamivoditam

127.38

ततः क्रुद्धो महाराज भीमसेनः पराक्रमी ।
अग्रतः स्यन्दनानीकं शरवर्षैरवाकिरत्

tataḥ kruddho mahārāja bhīmasenaḥ parākramī |
agrataḥ syandanānīkaṃ śaravarṣairavākirat

127.39

ते वध्यमानाः समरे तव पुत्रा महारथाः ।
भीमं भीमबला युद्धे योधयन्ति जयैषिणः

te vadhyamānāḥ samare tava putrā mahārathāḥ |
bhīmaṃ bhīmabalā yuddhe yodhayanti jayaiṣiṇaḥ

127.40

ततो दुःशासनः क्रुद्धो रथशक्तिं समाक्षिपत् ।
सर्वपारसवीं तीक्ष्णां जिघांसुः पाण्डुनन्दनम्

tato duḥśāsanaḥ kruddho rathaśaktiṃ samākṣipat |
sarvapārasavīṃ tīkṣṇāṃ jighāṃsuḥ pāṇḍunandanam

127.41

आपतन्तीं महाशक्तिं तव पुत्रप्रणोदिताम् ।
द्विधा चिच्छेद तां भीमस्तदद्भुतमिवाभवत्

āpatantīṃ mahāśaktiṃ tava putrapraṇoditām |
dvidhā ciccheda tāṃ bhīmastadadbhutamivābhavat

127.42

अथान्यैर्विशिखैस्तीक्ष्णैः सङ्क्रुद्धः कुण्डभेदिनम् ।
सुषेणं दीर्घनेत्रं च त्रिभिस्त्रीनवधीद्बली

athānyairviśikhaistīkṣṇaiḥ saṅkruddhaḥ kuṇḍabhedinam |
suṣeṇaṃ dīrghanetraṃ ca tribhistrīnavadhīdbalī

127.43

ततो वृन्दारकं वीरं कुरूणां कीर्तिवर्धनम् ।
पुत्राणां तव वीराणां युध्यतामवधीत्पुनः

tato vṛndārakaṃ vīraṃ kurūṇāṃ kīrtivardhanam |
putrāṇāṃ tava vīrāṇāṃ yudhyatāmavadhītpunaḥ

127.44

अभयं रौद्रकर्माणं दुर्विमोचनमेव च ।
त्रिभिस्त्रीनवधीद्भीमः पुनरेव सुतांस्तव

abhayaṃ raudrakarmāṇaṃ durvimocanameva ca |
tribhistrīnavadhīdbhīmaḥ punareva sutāṃstava

127.45

वध्यमाना महाराज पुत्रास्तव बलीयसा ।
भीमं प्रहरतां श्रेष्ठं समन्तात्पर्यवारयन्

vadhyamānā mahārāja putrāstava balīyasā |
bhīmaṃ praharatāṃ śreṣṭhaṃ samantātparyavārayan

127.46

ते शरैर्भीमकर्माणं ववर्षुः पाण्डवं युधि ।
मेघा इवातपापाये धाराभिर्धरणीधरम्

te śarairbhīmakarmāṇaṃ vavarṣuḥ pāṇḍavaṃ yudhi |
meghā ivātapāpāye dhārābhirdharaṇīdharam

127.47

स तद्बाणमयं वर्षमश्मवर्षमिवाचलः ।
प्रतीच्छन्पाण्डुदायादो न प्राव्यथत शत्रुहा

sa tadbāṇamayaṃ varṣamaśmavarṣamivācalaḥ |
pratīcchanpāṇḍudāyādo na prāvyathata śatruhā

127.48

विन्दानुविन्दौ सहितौ सुवर्माणं च ते सुतम् ।
प्रहसन्नेव कौन्तेयः शरैर्निन्यं यमक्षयम्

vindānuvindau sahitau suvarmāṇaṃ ca te sutam |
prahasanneva kaunteyaḥ śarairninyaṃ yamakṣayam

127.49

ततः सुदर्शनं वीरं पुत्रं ते भरतर्षभ ।
विव्याध समरे तूर्णं स पपात ममार च

tataḥ sudarśanaṃ vīraṃ putraṃ te bharatarṣabha |
vivyādha samare tūrṇaṃ sa papāta mamāra ca

127.50

सोऽचिरेणैव कालेन तद्रथानीकमाशुगैः ।
दिशः सर्वाः समालोक्य व्यधमत्पाण्डुनन्दनः

so'cireṇaiva kālena tadrathānīkamāśugaiḥ |
diśaḥ sarvāḥ samālokya vyadhamatpāṇḍunandanaḥ

127.51

ततो वै रथघोषेण गर्जितेन मृगा इव ।
भज्यमानाश्च समरे तव पुत्रा विशाम्पते ।
प्राद्रवन्सहसा सर्वे भीमसेनभयर्दिताः

tato vai rathaghoṣeṇa garjitena mṛgā iva |
bhajyamānāśca samare tava putrā viśāmpate |
prādravansahasā sarve bhīmasenabhayarditāḥ

127.52

अनुयायाच्च कौन्तेयः पुत्राणां ते महद्बलम् ।
विव्याध समरे राजन्कौरवेयान्समन्ततः

anuyāyācca kaunteyaḥ putrāṇāṃ te mahadbalam |
vivyādha samare rājankauraveyānsamantataḥ

127.53

वध्यमाना महाराज भीमसेनेन तावकाः ।
त्यक्त्वा भीमं रणाज्जग्मुश्चोदयन्तो हयोत्तमान् ।

vadhyamānā mahārāja bhīmasenena tāvakāḥ |
tyaktvā bhīmaṃ raṇājjagmuścodayanto hayottamān |

127.54

तांस्तु निर्जित्य समरे भीमसेनो महाबलः ।
सिंहनादरवं चक्रे बाहुशब्दं च पाण्डवः

tāṃstu nirjitya samare bhīmaseno mahābalaḥ |
siṃhanādaravaṃ cakre bāhuśabdaṃ ca pāṇḍavaḥ

127.55

*महान्तं तलशब्दं च कृत्वा द्रोणान्तिकं ययौ ।
तमावारयदाचार्यो वेलेवोद्वृत्तमर्णवम्

*mahāntaṃ talaśabdaṃ ca kṛtvā droṇāntikaṃ yayau |
tamāvārayadācāryo velevodvṛttamarṇavam

127.56

तस्य द्रोणो रथं राजञ्छादयामास संयुगे ।
साश्वसूतध्वजं तूर्णं तदद्भुतमिवाभवत्

tasya droṇo rathaṃ rājañchādayāmāsa saṃyuge |
sāśvasūtadhvajaṃ tūrṇaṃ tadadbhutamivābhavat

127.57

ललाटेऽताडयच्चैनं नाराचेन स्मयन्निव ।
ऊर्ध्वरश्मिरिवादित्यो विबभौ तत्र पाण्डवः

lalāṭe'tāḍayaccainaṃ nārācena smayanniva |
ūrdhvaraśmirivādityo vibabhau tatra pāṇḍavaḥ

127.58

स मन्यमानस्त्वाचार्यो ममायं फल्गुनो यथा ।
भीमः करिष्यते पूजामित्युवाच वृकोदरम्

sa manyamānastvācāryo mamāyaṃ phalguno yathā |
bhīmaḥ kariṣyate pūjāmityuvāca vṛkodaram

127.59

भीमसेन न ते शक्यं प्रवेष्टुमरिवाहिनीम् ।
मामनिर्जित्य समरे शत्रुमद्य महाबल

bhīmasena na te śakyaṃ praveṣṭumarivāhinīm |
māmanirjitya samare śatrumadya mahābala

127.60

यदि ते सानुजः कृष्णः प्रविष्टोऽनुमते मम ।
अनीकं न तु शक्यं मे प्रवेष्टुमिह वै त्वया

yadi te sānujaḥ kṛṣṇaḥ praviṣṭo'numate mama |
anīkaṃ na tu śakyaṃ me praveṣṭumiha vai tvayā

127.61

अथ भीमस्तु तच्छ्रुत्वा गुरोर्वाक्यमशेषतः ।
क्रुद्धः प्रोवाच वै द्रोणं रक्तताम्रेक्षणः श्वसन्

atha bhīmastu tacchrutvā gurorvākyamaśeṣataḥ |
kruddhaḥ provāca vai droṇaṃ raktatāmrekṣaṇaḥ śvasan

127.62

तवार्जुनो नानुमते ब्रह्बन्धो रमाजिरम् ।
प्रविष्टः स हि दुर्धर्षः शक्रस्यापि विशेद्बलम्

tavārjuno nānumate brahbandho ramājiram |
praviṣṭaḥ sa hi durdharṣaḥ śakrasyāpi viśedbalam

127.63

येन त्वं परमां पूजां कुर्वता मानितो ह्यसि ।
नार्जुनोऽहं घृणी विप्र भीमसेनोऽस्मि ते रिपुः

yena tvaṃ paramāṃ pūjāṃ kurvatā mānito hyasi |
nārjuno'haṃ ghṛṇī vipra bhīmaseno'smi te ripuḥ

127.64

पिता नस्त्वं गुरुर्बन्धुस्तदा पुत्रा हि र्ते वयम् ।
इति मन्यामहे सर्वे भवन्तं प्रणताः स्थिताः

pitā nastvaṃ gururbandhustadā putrā hi rte vayam |
iti manyāmahe sarve bhavantaṃ praṇatāḥ sthitāḥ

127.65

तदद्य विपरीतं ते वदतोऽस्मासु दृश्यते ।
यदि शत्रुं त्वमात्मानं मन्यसे तत्तथाऽस्त्विह ।
एष ते सदृशं कर्म शत्रोर्भीमः करिष्यति

tadadya viparītaṃ te vadato'smāsu dṛśyate |
yadi śatruṃ tvamātmānaṃ manyase tattathā'stviha |
eṣa te sadṛśaṃ karma śatrorbhīmaḥ kariṣyati

127.66

अथोद्धाम्य गदां वीरः कालदण्डमिवान्तकः ।
द्रोणायावासृजद्राजन्स रथादवपुप्लुवे

athoddhāmya gadāṃ vīraḥ kāladaṇḍamivāntakaḥ |
droṇāyāvāsṛjadrājansa rathādavapupluve

127.67

साश्वसूतध्वजं यानं द्रोणस्यापोथयत्तदा ।
तदद्भुतमपश्याम पाण्डवेयस्य विक्रमम्

sāśvasūtadhvajaṃ yānaṃ droṇasyāpothayattadā |
tadadbhutamapaśyāma pāṇḍaveyasya vikramam

127.68

द्रोणं तु विरथं कृत्वा भीमसेनो महाबलः ।
अभ्यवर्तत सैन्यानि तावकानि समन्ततः

droṇaṃ tu virathaṃ kṛtvā bhīmaseno mahābalaḥ |
abhyavartata sainyāni tāvakāni samantataḥ

127.69

स मृद्रंस्तरसा योधान्वायुर्वृक्षानिवौजसा ।
विचचार रणे राजन्वायुतुल्यपराक्रमः

sa mṛdraṃstarasā yodhānvāyurvṛkṣānivaujasā |
vicacāra raṇe rājanvāyutulyaparākramaḥ

127.70

निर्जितस्तु तदा तेन पाण्डवेन महात्मना ।
अन्यं तु रथमातिष्ठद्द्रोणः प्रहरतां वरः

nirjitastu tadā tena pāṇḍavena mahātmanā |
anyaṃ tu rathamātiṣṭhaddroṇaḥ praharatāṃ varaḥ

पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)