अध्याय 67: सुभद्रा अपने भाई श्रीकृष्ण से विनती करती हैं

उत्थितायां पृथायां तु सुभद्रा भ्रातरं तदा ।
दृष्ट्वा चुक्रोश दुःखार्ता वचनं चेदमब्रवीत्

utthitāyāṃ pṛthāyāṃ tu subhadrā bhrātaraṃ tadā |
dṛṣṭvā cukrośa duḥkhārtā vacanaṃ cedamabravīt

पुण्डरीकाक्ष पश्य त्वं पौत्रं पार्थस्य धीमतः ।
परिक्षीणेषु कुरुषु परिक्षीणां गतायुषम्

puṇḍarīkākṣa paśya tvaṃ pautraṃ pārthasya dhīmataḥ |
parikṣīṇeṣu kuruṣu parikṣīṇāṃ gatāyuṣam

इषीका द्रोणपुत्रेणि भीमसेनार्थमुद्यता ।
सोत्तरायां निपतिता विजये मयि चैव ह

iṣīkā droṇaputreṇi bhīmasenārthamudyatā |
sottarāyāṃ nipatitā vijaye mayi caiva ha

सेयं ज्वलन्ती हृदये मयि तिष्टति केशव ।
यन्न पश्यामि दुर्धर्ष सहपुत्रं तु तं प्रभो

seyaṃ jvalantī hṛdaye mayi tiṣṭati keśava |
yanna paśyāmi durdharṣa sahaputraṃ tu taṃ prabho

किंनु वक्ष्यति धर्मात्मा धर्मराजो युधिष्ठिरः ।
भीमसेनार्जुनौ चापि माद्रवत्याः सुतौ च तौ

kiṃnu vakṣyati dharmātmā dharmarājo yudhiṣṭhiraḥ |
bhīmasenārjunau cāpi mādravatyāḥ sutau ca tau

श्रुत्वाऽभिमन्योस्तनयं जातं च मृतमेव च ।
मुषिता इव वार्ष्णेय द्रोणपुत्रेण पाण्डवाः

śrutvā'bhimanyostanayaṃ jātaṃ ca mṛtameva ca |
muṣitā iva vārṣṇeya droṇaputreṇa pāṇḍavāḥ

अभिमन्युः प्रियः कृष्ण पितॄणां नात्र संशयः ।
ते श्रुत्वा किंनु वक्ष्यन्ति द्रोणपुत्रास्त्रनिर्जिताः

abhimanyuḥ priyaḥ kṛṣṇa pitṝṇāṃ nātra saṃśayaḥ |
te śrutvā kiṃnu vakṣyanti droṇaputrāstranirjitāḥ

भविता नः परं दुःखं किंनु मन्ये जनार्दन ।
अभिमन्योः सुतं कृष्ण मृतं जातमरिंदम

bhavitā naḥ paraṃ duḥkhaṃ kiṃnu manye janārdana |
abhimanyoḥ sutaṃ kṛṣṇa mṛtaṃ jātamariṃdama

साऽहं प्रसादये कृष्ण त्वामद्य शिरसा नता ।
पृथेयं द्रौपदी चैव ताः पश्य पुरुषोत्तम

sā'haṃ prasādaye kṛṣṇa tvāmadya śirasā natā |
pṛtheyaṃ draupadī caiva tāḥ paśya puruṣottama

यदा द्रोणसुतो गर्भान्पाण्डूनां हन्ति माधव ।
तदा किल त्वया द्रौणिः क्रुद्धेनोक्तोऽरिमर्दन

yadā droṇasuto garbhānpāṇḍūnāṃ hanti mādhava |
tadā kila tvayā drauṇiḥ kruddhenokto'rimardana

अकामं त्वां करिष्यामि ब्रह्मबन्धो नराधम ।
अहं संजीवयिष्यामि किरीटितनयात्मजम्

akāmaṃ tvāṃ kariṣyāmi brahmabandho narādhama |
ahaṃ saṃjīvayiṣyāmi kirīṭitanayātmajam

इत्येद्वचनं श्रुत्वा जानानाऽहं बलं तव ।
प्रसादये त्वां दुर्धर्ष जीवतामभिमन्युजः

ityedvacanaṃ śrutvā jānānā'haṃ balaṃ tava |
prasādaye tvāṃ durdharṣa jīvatāmabhimanyujaḥ

यद्येतत्त्वं प्रतिश्रुत्य न करोषि वच शुभम् ।
सकलं वृष्णिशार्दूल मृतां मामवधारय

yadyetattvaṃ pratiśrutya na karoṣi vaca śubham |
sakalaṃ vṛṣṇiśārdūla mṛtāṃ māmavadhāraya

अभिमन्योः सुतो वीर न संजीवति यद्ययम् ।
जीवति त्वयि दुर्धर्ष किं करिष्याम्यहं त्वया

abhimanyoḥ suto vīra na saṃjīvati yadyayam |
jīvati tvayi durdharṣa kiṃ kariṣyāmyahaṃ tvayā

संजीवयैनं दुर्धर्ष मृतं त्वमभिमन्युजम् ।
सदृशाक्षसुतं वीर सस्यं वर्षन्निवांम्बुदः

saṃjīvayainaṃ durdharṣa mṛtaṃ tvamabhimanyujam |
sadṛśākṣasutaṃ vīra sasyaṃ varṣannivāṃmbudaḥ

त्वं हि केशव धर्मात्मा सत्यवान्सत्यविक्रमः ।
स तां वाचमृतां कर्तुमर्हसि त्वमरिंदम

tvaṃ hi keśava dharmātmā satyavānsatyavikramaḥ |
sa tāṃ vācamṛtāṃ kartumarhasi tvamariṃdama

इच्छन्नपि हि लोकांस्त्रीञ्जीवयेथा मृतानिमान् ।
किं पुनर्दयितं जातं स्वस्रीयस्यात्मजं मृतम्

icchannapi hi lokāṃstrīñjīvayethā mṛtānimān |
kiṃ punardayitaṃ jātaṃ svasrīyasyātmajaṃ mṛtam

प्रभावज्ञाऽस्मि ते कृष्ण तस्मात्त्वां याचयाम्यहम् ।
कुरुष्व पाण्डुपुत्राणामिमं परमनुग्रहम्

prabhāvajñā'smi te kṛṣṇa tasmāttvāṃ yācayāmyaham |
kuruṣva pāṇḍuputrāṇāmimaṃ paramanugraham

स्वसेति वा महाबाहो हतपुत्रेति वा पुनः ।
प्रपन्ना मामियं चेति दयां कर्तुमिहार्हसि

svaseti vā mahābāho hataputreti vā punaḥ |
prapannā māmiyaṃ ceti dayāṃ kartumihārhasi