अध्याय 62: हाथियों से दल का विनाश और चेदि में शरण

सा तच्छ्रुत्वाऽनवद्याङ्गी सार्थवाहवचस्तदा ।
जगाम सह तेनैव सार्थेन पतिलालसा

sā tacchrutvā'navadyāṅgī sārthavāhavacastadā |
jagāma saha tenaiva sārthena patilālasā

अथ काले बहुतिथे वने महति दारुणे ।
तटाकं सर्वतोभद्रं पद्मसौगन्धिकायुतम्

atha kāle bahutithe vane mahati dāruṇe |
taṭākaṃ sarvatobhadraṃ padmasaugandhikāyutam

ददृशुर्वणिजो रम्यं प्रभूतयवसेन्धनम् ।
बहुमूलफलोपेतं नानापक्षिनिषेवितम्

dadṛśurvaṇijo ramyaṃ prabhūtayavasendhanam |
bahumūlaphalopetaṃ nānāpakṣiniṣevitam

तं दृष्ट्वा मृष्टसलिलं मनोहारि सुशीतलम् ।
सुपरिश्रान्तवाहास्ते निवेशाय मनो दधुः

taṃ dṛṣṭvā mṛṣṭasalilaṃ manohāri suśītalam |
supariśrāntavāhāste niveśāya mano dadhuḥ

संमते सार्थवाहस्य विविशुर्वनमुत्तमम् ।
उवास सार्थः सुमहान्निशामासाद्य पद्मिनीम्

saṃmate sārthavāhasya viviśurvanamuttamam |
uvāsa sārthaḥ sumahānniśāmāsādya padminīm

अथार्धरात्रसमये निःशब्दे तिमिरे तदा ।
सुप्ते सार्थे परिश्रान्ते हस्तियूथमुपागमत् ।
पानीयार्थं गिरितटान्मदप्रस्रवणाविलम्

athārdharātrasamaye niḥśabde timire tadā |
supte sārthe pariśrānte hastiyūthamupāgamat |
pānīyārthaṃ giritaṭānmadaprasravaṇāvilam

[अथापश्यत सार्थं तं सार्थजान्सुबहून्गजान्

[athāpaśyata sārthaṃ taṃ sārthajānsubahūngajān

ते तान्ग्राम्यगजान्दृष्ट्वा सर्वे वनगजास्तदा ।
समाद्रवन्त वेगेन जिघांसन्तो मदोत्कटाः

te tāngrāmyagajāndṛṣṭvā sarve vanagajāstadā |
samādravanta vegena jighāṃsanto madotkaṭāḥ

तेषामापततां वेगः करिणां दुःसहोऽभवत् ।
नगाग्रादिव शीर्णानां शृङ्गाणां पततां क्षितौ ।
स्पन्दतामपि नागानां मार्गा नष्टा वनोद्भवाः ॥]

teṣāmāpatatāṃ vegaḥ kariṇāṃ duḥsaho'bhavat |
nagāgrādiva śīrṇānāṃ śṛṅgāṇāṃ patatāṃ kṣitau |
spandatāmapi nāgānāṃ mārgā naṣṭā vanodbhavāḥ ||]

मार्गं संरुद्ध्य संसुप्तं पद्मिन्याः सार्थमुत्तमम् ।
ते तं ममर्दुः सहसा वेष्टमानं महीतले

mārgaṃ saṃruddhya saṃsuptaṃ padminyāḥ sārthamuttamam |
te taṃ mamarduḥ sahasā veṣṭamānaṃ mahītale

महारवं प्रमुञ्चतो वद्ध्यन्ते शरणार्थिनः ।
वनगुल्मांश्च धावन्तो निद्रया महतो भयात्

mahāravaṃ pramuñcato vaddhyante śaraṇārthinaḥ |
vanagulmāṃśca dhāvanto nidrayā mahato bhayāt

केचिद्दन्तैः करैः केचित्केचित्पद्भ्यां हता गजैः

keciddantaiḥ karaiḥ kecitkecitpadbhyāṃ hatā gajaiḥ

निहतोष्ट्राश्वबहुलाः पदातिजसंकुलाः ।
भयादाधावमानाश् परस्परहतास्तदा

nihatoṣṭrāśvabahulāḥ padātijasaṃkulāḥ |
bhayādādhāvamānāś parasparahatāstadā

घोरान्नादान्विमुञ्चन्तो निपेतुर्धरणीतले ।
वृक्षेष्वासज्यसंभग्नाः पतिता विषमेषु च

ghorānnādānvimuñcanto nipeturdharaṇītale |
vṛkṣeṣvāsajyasaṃbhagnāḥ patitā viṣameṣu ca

एवंप्रकारैर्बहुभिर्दैवेनाक्रम्य हस्तिभिः ।
राजन्विनिहतं सर्वं समृद्धं सार्थमण्डलम्

evaṃprakārairbahubhirdaivenākramya hastibhiḥ |
rājanvinihataṃ sarvaṃ samṛddhaṃ sārthamaṇḍalam

आरावः सुमहांश्चासीत्रैलोक्यभयकारकः ।
एषोऽग्निरुत्थितः कष्टस्त्रायध्वं धावताऽधुना

ārāvaḥ sumahāṃścāsītrailokyabhayakārakaḥ |
eṣo'gnirutthitaḥ kaṣṭastrāyadhvaṃ dhāvatā'dhunā

रत्नराशिर्विशीर्णोऽयं गृह्णीध्वं किं प्रधावत ।
सामान्यमेतद्द्रविणं न मिथ्या वचनं मम

ratnarāśirviśīrṇo'yaṃ gṛhṇīdhvaṃ kiṃ pradhāvata |
sāmānyametaddraviṇaṃ na mithyā vacanaṃ mama

पुनरेवाभिधास्यामि चिन्तयध्वं सुकातराः ।
एवमेवाभिभाषन्तो विद्रवन्ति भयात्तदा

punarevābhidhāsyāmi cintayadhvaṃ sukātarāḥ |
evamevābhibhāṣanto vidravanti bhayāttadā

तस्मिंस्तथा वर्तमाने दारुणे जनसंक्षये ।
दमयन्ती च बुबुधे भयसंत्रस्तमानसा ।
अपश्यद्वैशसं तत्र सर्वलोकभयंकरम्

tasmiṃstathā vartamāne dāruṇe janasaṃkṣaye |
damayantī ca bubudhe bhayasaṃtrastamānasā |
apaśyadvaiśasaṃ tatra sarvalokabhayaṃkaram

अदृष्टपूर्वं तद्दृष्ट्वा बाला पद्मनिभेक्षणा ।
संसक्तवदनाश्वासा उत्तस्थौ भयविह्वला

adṛṣṭapūrvaṃ taddṛṣṭvā bālā padmanibhekṣaṇā |
saṃsaktavadanāśvāsā uttasthau bhayavihvalā

ये तु तत्र विनिर्मुक्ताः सार्थात्केचिदविक्षताः ।
तेऽब्रुवन्सहिताः सर्वे कस्येदं कर्मणः फलम्

ye tu tatra vinirmuktāḥ sārthātkecidavikṣatāḥ |
te'bruvansahitāḥ sarve kasyedaṃ karmaṇaḥ phalam

नूनं न पूजितोऽस्माभिर्मणिभद्रो महायशाः ।
तथा यक्षाधिपः श्रीमान्न वै वैश्रवणः प्रभुः

nūnaṃ na pūjito'smābhirmaṇibhadro mahāyaśāḥ |
tathā yakṣādhipaḥ śrīmānna vai vaiśravaṇaḥ prabhuḥ

न पूजा विघ्रकर्तॄणामथवा प्रथमं कृता

na pūjā vighrakartṝṇāmathavā prathamaṃ kṛtā

शकुनानां फलं वाऽथ विपरीतिमिदं ध्रुवम् ।
ग्रहा न विपरीतास्तु किमन्यदिदमागतम्

śakunānāṃ phalaṃ vā'tha viparītimidaṃ dhruvam |
grahā na viparītāstu kimanyadidamāgatam

अपरे त्वब्रुवन्दीना ज्ञातिद्रव्यविनाकृता ।
याऽसावद्य महासार्थे नारी ह्युन्मत्तदर्शना

apare tvabruvandīnā jñātidravyavinākṛtā |
yā'sāvadya mahāsārthe nārī hyunmattadarśanā

प्रविष्टा विकृताकारा कृत्वा रूपममानुषम् ।
तयैवं विहिता पूर्वं माया परमदारुणा

praviṣṭā vikṛtākārā kṛtvā rūpamamānuṣam |
tayaivaṃ vihitā pūrvaṃ māyā paramadāruṇā

राक्षसी वा ध्रुवं यक्षी पिशाची वा भयंकरी ।
तस्याः सर्वमिदं पापं नात्र कार्या विचारणा

rākṣasī vā dhruvaṃ yakṣī piśācī vā bhayaṃkarī |
tasyāḥ sarvamidaṃ pāpaṃ nātra kāryā vicāraṇā

यदि पश्याम तां पापां सार्थघ्नीं नैकदुःखदाम् ।
लोष्टभिः पांसुभिश्चैव तृणैः काष्ठैश्च मुष्टिभिः ।
अवश्यमेव हन्यामः सार्थस्य किल कृत्यकाम्

yadi paśyāma tāṃ pāpāṃ sārthaghnīṃ naikaduḥkhadām |
loṣṭabhiḥ pāṃsubhiścaiva tṛṇaiḥ kāṣṭhaiśca muṣṭibhiḥ |
avaśyameva hanyāmaḥ sārthasya kila kṛtyakām

दमयन्ती तु तच्छ्रुत्वा वाक्यं तेषां सुदारुणम् ।
ह्रीता भीता च संविग्रा प्राद्रवद्यत्र काननम्

damayantī tu tacchrutvā vākyaṃ teṣāṃ sudāruṇam |
hrītā bhītā ca saṃvigrā prādravadyatra kānanam

आशङ्कमाना तत्पापमात्मानं पर्यदेवयत्

āśaṅkamānā tatpāpamātmānaṃ paryadevayat

अहो ममोपरि विधेः संरम्भो दारुणो महान् ।
नानुबध्नाति कुशलं कस्येदं कर्मणः फलम्

aho mamopari vidheḥ saṃrambho dāruṇo mahān |
nānubadhnāti kuśalaṃ kasyedaṃ karmaṇaḥ phalam

न स्मराम्यशुभं किंचित्कृतं कस्यचिदण्वपि ।
कर्मणा मनसा वाचा कस्येदं कर्मणः फलम्

na smarāmyaśubhaṃ kiṃcitkṛtaṃ kasyacidaṇvapi |
karmaṇā manasā vācā kasyedaṃ karmaṇaḥ phalam

नूनं जन्मान्तरकृतं पापां माऽऽपतितं महत् ।
अपश्चिमामिमां कष्टामापदं प्राप्तवत्यहम्

nūnaṃ janmāntarakṛtaṃ pāpāṃ mā''patitaṃ mahat |
apaścimāmimāṃ kaṣṭāmāpadaṃ prāptavatyaham

भर्तृराज्यापहरणं स्वजनाच्च रपराजयः ।
भर्त्रा सह वियोगश्च तनयाभ्यां च विच्युतिः ।
निर्नाथता वने वासो बहुव्यालनिषेविते

bhartṛrājyāpaharaṇaṃ svajanācca raparājayaḥ |
bhartrā saha viyogaśca tanayābhyāṃ ca vicyutiḥ |
nirnāthatā vane vāso bahuvyālaniṣevite

अथापरेद्युः संप्राप्ते हतशिष्टा जनास्तदा ।
वनगुल्माद्विनिष्क्रम्य शोचन्ते वैशसं कृतम् ।
भ्रातरं पितरं पुत्रं सखायं च नराधिप

athāparedyuḥ saṃprāpte hataśiṣṭā janāstadā |
vanagulmādviniṣkramya śocante vaiśasaṃ kṛtam |
bhrātaraṃ pitaraṃ putraṃ sakhāyaṃ ca narādhipa

हन्यमाने तदा सार्थे दमयन्ती शुचिस्मिता ।
ब्राह्मणैः सहिता तत्रवने तु न विनाशिता

hanyamāne tadā sārthe damayantī śucismitā |
brāhmaṇaiḥ sahitā tatravane tu na vināśitā

अशोचत्तत्र वैदर्भी किंनु मे दुष्कतं कृतम् ।
योपि मे निर्जनेऽरण्ये संप्राप्तोऽयं जनार्णवः

aśocattatra vaidarbhī kiṃnu me duṣkataṃ kṛtam |
yopi me nirjane'raṇye saṃprāpto'yaṃ janārṇavaḥ

स हतो हस्तियूथेन मन्दभाग्यान्ममैव तत् ।
प्राप्तव्यं सुचिरं दुःखं नूनमद्यापि वै मया

sa hato hastiyūthena mandabhāgyānmamaiva tat |
prāptavyaṃ suciraṃ duḥkhaṃ nūnamadyāpi vai mayā

नाप्राप्तकालो म्रियते श्रुतं वृद्धानुशासनम् ।
या नाहमद्य मृदिता हस्तियूथेन दुःखिता

nāprāptakālo mriyate śrutaṃ vṛddhānuśāsanam |
yā nāhamadya mṛditā hastiyūthena duḥkhitā

न ह्यदैवकृतंकिंचिन्नराणामिह विद्यते ।
न च मे बालभावेऽपि किंचित्पापकृतं कृतम्

na hyadaivakṛtaṃkiṃcinnarāṇāmiha vidyate |
na ca me bālabhāve'pi kiṃcitpāpakṛtaṃ kṛtam

कर्मणा मनसा वाचा यदिदं दुःखमागतम् ।
मन्ये स्वयंवरकृतेलोकपाला समागताः

karmaṇā manasā vācā yadidaṃ duḥkhamāgatam |
manye svayaṃvarakṛtelokapālā samāgatāḥ

प्रत्याख्याता मया तत्र नलस्यार्थाय देवताः ।
नूनं तेषां प्रभावेन वियोगं प्राप्तवत्यहम्

pratyākhyātā mayā tatra nalasyārthāya devatāḥ |
nūnaṃ teṣāṃ prabhāvena viyogaṃ prāptavatyaham

एवमादीनि दुःखार्ता सा विलप्य वराङ्गना ।
प्रलापानि तदा तानि दमयन्ती पतिव्रता

evamādīni duḥkhārtā sā vilapya varāṅganā |
pralāpāni tadā tāni damayantī pativratā

हतशेषैः सह तदा ब्राह्मणैर्वेदपारगैः ।
अगच्छद्राजशार्दूल दुःखशोकपरायणा

hataśeṣaiḥ saha tadā brāhmaṇairvedapāragaiḥ |
agacchadrājaśārdūla duḥkhaśokaparāyaṇā

गच्छन्ती सा चिराद्बाला पुरमासादयन्महत् ।
सायाह्नि चेदिराजस् सुबाहोः सत्यवादिनः

gacchantī sā cirādbālā puramāsādayanmahat |
sāyāhni cedirājas subāhoḥ satyavādinaḥ

सा तु तच्चारुसर्वाङ्गी सुबाहोस्तुङ्गगोपुरम् ।
वस्त्रार्धेन च संवीता प्रविवेश पुरोत्तमम्

sā tu taccārusarvāṅgī subāhostuṅgagopuram |
vastrārdhena ca saṃvītā praviveśa purottamam

तां विह्वलां कृशां दीनां मुक्तकेशीममार्जिताम् ।
उन्मत्तामिव गच्छन्तीं ददृशुः पुरवासिनः

tāṃ vihvalāṃ kṛśāṃ dīnāṃ muktakeśīmamārjitām |
unmattāmiva gacchantīṃ dadṛśuḥ puravāsinaḥ

प्रविशन्तीं तु तां दृष्ट्वा चेदिराजपुरीं तदा ।
अनुजग्मुस्तत्र बाला ग्रामिपुत्राः कुतूहलात्

praviśantīṃ tu tāṃ dṛṣṭvā cedirājapurīṃ tadā |
anujagmustatra bālā grāmiputrāḥ kutūhalāt

सा तैः परिवृताऽगच्छत्समीपं राजवेश्मनः ।
तां प्रासादगताऽपश्यद्राजमाता जनैर्वृताम्

sā taiḥ parivṛtā'gacchatsamīpaṃ rājaveśmanaḥ |
tāṃ prāsādagatā'paśyadrājamātā janairvṛtām

धात्रीमुवाच च्छैनामानयेह ममान्तिकम् ।
जनेन क्लिश्यते बाला दुःखिता शरणार्थिनी

dhātrīmuvāca cchaināmānayeha mamāntikam |
janena kliśyate bālā duḥkhitā śaraṇārthinī

तादृग्रूपं च पश्यामि विद्योतयति मे गृहम् ।
उन्मत्तवेषा कल्याणी श्रीरिवायतलोचना

tādṛgrūpaṃ ca paśyāmi vidyotayati me gṛham |
unmattaveṣā kalyāṇī śrīrivāyatalocanā

सा जनं वारयित्वा तं प्रासादतलमुत्तमम् ।
आरोप्य विस्मिता राजन्दमयन्तीमपृच्छत

sā janaṃ vārayitvā taṃ prāsādatalamuttamam |
āropya vismitā rājandamayantīmapṛcchata

एवमप्यसुखाविष्टा बिभर्षि परमं वपुः ।
भासि विद्युदिवाभ्रेषु शंस मे काऽसिकस्य वा

evamapyasukhāviṣṭā bibharṣi paramaṃ vapuḥ |
bhāsi vidyudivābhreṣu śaṃsa me kā'sikasya vā

न हि ते मानुषं रूपं भूषणैरपि वर्जितम् ।
असहाया नरेभ्यश्च नोद्विजस्यमरप्रभे

na hi te mānuṣaṃ rūpaṃ bhūṣaṇairapi varjitam |
asahāyā narebhyaśca nodvijasyamaraprabhe

तच्छ्रुत्वा वचनं तस्या भैमी वचनमब्रवीत् ।
मानुषीं मां विजानीहि भर्तारं समनुव्रताम्

tacchrutvā vacanaṃ tasyā bhaimī vacanamabravīt |
mānuṣīṃ māṃ vijānīhi bhartāraṃ samanuvratām

सैरन्ध्रीं जातिसंपन्नां भुजिष्यां कामवासिनीम् ।
फलमूलाशनामेकां यत्रसायंप्रतिश्रयाम्

sairandhrīṃ jātisaṃpannāṃ bhujiṣyāṃ kāmavāsinīm |
phalamūlāśanāmekāṃ yatrasāyaṃpratiśrayām

असङ्ख्येयगुणो भर्ता मां च नित्यमनुव्रतः ।
भक्ताऽहमपि तं वीरं छायेवानुगता पथि

asaṅkhyeyaguṇo bhartā māṃ ca nityamanuvrataḥ |
bhaktā'hamapi taṃ vīraṃ chāyevānugatā pathi

तस्य दैवात्प्रसङ्गोऽभूदतिमात्रं सुदेवने ।
द्यूते स निर्जितश्चैव वनमेक उपेयिवान्

tasya daivātprasaṅgo'bhūdatimātraṃ sudevane |
dyūte sa nirjitaścaiva vanameka upeyivān

तमेकवसनच्छन्नमुन्म्तमिव विह्वलम् ।
आश्वासयन्ती भर्तारमहमप्यगमं वनम्

tamekavasanacchannamunmtamiva vihvalam |
āśvāsayantī bhartāramahamapyagamaṃ vanam

स कदाचिद्वने वीरः कस्मिंश्चित्कारणान्तरे ।
क्षुत्परीतस्तु विमना वासश्चैकं व्यसर्जयत्

sa kadācidvane vīraḥ kasmiṃścitkāraṇāntare |
kṣutparītastu vimanā vāsaścaikaṃ vyasarjayat

तमेकवसना नग्नमुन्मत्तवदचेतसम् ।
अनुव्रजन्ती बहुला न स्वपामि निशाः सदा

tamekavasanā nagnamunmattavadacetasam |
anuvrajantī bahulā na svapāmi niśāḥ sadā

ततो बहुतिथे काले सुप्तामुत्सृज्य मां क्वचित् ।
वाससोऽर्धं परिच्छिद्य त्यक्तवान्मामनागसम्

tato bahutithe kāle suptāmutsṛjya māṃ kvacit |
vāsaso'rdhaṃ paricchidya tyaktavānmāmanāgasam

तं मार्गमाणा भर्तारं दह्यमाना दिवानिशम् ।
न विन्दाम्यमरप्रख्यं प्रियं प्राणेश्वरं प्रभुम्

taṃ mārgamāṇā bhartāraṃ dahyamānā divāniśam |
na vindāmyamaraprakhyaṃ priyaṃ prāṇeśvaraṃ prabhum

इत्युक्त्वा साऽनवद्याङ्गी राजमातरमप्युत ।
स्थिताऽश्रुपरिपूर्णाक्षी वेपमाना सुदुःखिता

ityuktvā sā'navadyāṅgī rājamātaramapyuta |
sthitā'śruparipūrṇākṣī vepamānā suduḥkhitā

तामश्रुपरिपूर्णाक्षीं विलपन्तीं तथा बहु ।
राजमाताऽब्रवीदार्ता भैमीमार्तस्वरां स्वयम्

tāmaśruparipūrṇākṣīṃ vilapantīṃ tathā bahu |
rājamātā'bravīdārtā bhaimīmārtasvarāṃ svayam

वस त्वमिह कल्याणि प्रीतिर्मे परमा त्वयि ।
मृगयिष्यन्ति ते भद्रे भर्तारं पुरुषा मम

vasa tvamiha kalyāṇi prītirme paramā tvayi |
mṛgayiṣyanti te bhadre bhartāraṃ puruṣā mama

अपि वा स्वयमागच्छेत्परिधावन्नितस्ततः ।
इहैव वसती भद्रे भर्तारमुपलप्स्यसे

api vā svayamāgacchetparidhāvannitastataḥ |
ihaiva vasatī bhadre bhartāramupalapsyase

राजमातुर्वचः श्रुत्वा दमयन्ती वचोऽब्रवीत् ।
समयेनोत्सहे वस्तुं त्वि वीरप्रजायिनि

rājamāturvacaḥ śrutvā damayantī vaco'bravīt |
samayenotsahe vastuṃ tvi vīraprajāyini

उच्छिष्टं नैव भुञ्जीयां न कुर्यां पादधावनम् ।
न चाहं पुरुषानन्यान्प्रभाषेयं कथंचन

ucchiṣṭaṃ naiva bhuñjīyāṃ na kuryāṃ pādadhāvanam |
na cāhaṃ puruṣānanyānprabhāṣeyaṃ kathaṃcana

प्रार्थयेद्यदि मां कश्चिद्दण्ड्यस्ते स पुमान्भवेत् ।
वध्यश्च ते सकृन्मन्द इतिमे व्रतमाहितम्

prārthayedyadi māṃ kaściddaṇḍyaste sa pumānbhavet |
vadhyaśca te sakṛnmanda itime vratamāhitam

भर्तुरन्वेषणार्थं तु पश्येयं ब्राह्मणानहम् ।
यद्येवमिह वत्स्यामि त्वत्सकाशे न संशयः ।
अतोऽन्यथा न मे वासो वर्तते हृदये क्वचित्

bharturanveṣaṇārthaṃ tu paśyeyaṃ brāhmaṇānaham |
yadyevamiha vatsyāmi tvatsakāśe na saṃśayaḥ |
ato'nyathā na me vāso vartate hṛdaye kvacit

इत्युक्ता दमयन्त्या तु राजमातेदमब्रवीत् ।
सर्वमेतत्करिष्यामि दिष्ट्या ते व्रतमीदृशम्

ityuktā damayantyā tu rājamātedamabravīt |
sarvametatkariṣyāmi diṣṭyā te vratamīdṛśam

एवमुक्त्वा ततो भैमीं राजमाता विशांपते ।
उवाचेदं दुहितरं सुनन्दां नाम भारत

evamuktvā tato bhaimīṃ rājamātā viśāṃpate |
uvācedaṃ duhitaraṃ sunandāṃ nāma bhārata

सैरन्ध्रीमभिजानीष्व सुनन्दे देवरूपिणीम् ।
वयसा तुल्यतां प्राप्ता सखी तव भवत्वियम् ।
एतया सह मोदस्व निरुद्विग्रमना सदा

sairandhrīmabhijānīṣva sunande devarūpiṇīm |
vayasā tulyatāṃ prāptā sakhī tava bhavatviyam |
etayā saha modasva nirudvigramanā sadā

ततः परमसंहृष्टा सुनन्दा गृहणागमत् ।
दमयन्तीमुपादाय सखीभिः परिवारिता

tataḥ paramasaṃhṛṣṭā sunandā gṛhaṇāgamat |
damayantīmupādāya sakhībhiḥ parivāritā

सहसा न्यवसद्राजन्राजपुत्र्या सुनन्दया ।
चिन्तयन्ती नलं वीरमनिशं वामलोचना

sahasā nyavasadrājanrājaputryā sunandayā |
cintayantī nalaṃ vīramaniśaṃ vāmalocanā