अथ काले शुभे प्राप्ते तथौ पुण्ये क्षणे तथा ।
आजुहाव महीपालान्भीमो राजा स्वयंवरे
atha kāle śubhe prāpte tathau puṇye kṣaṇe tathā |
ājuhāva mahīpālānbhīmo rājā svayaṃvare
इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि नलोपाख्यानपर्वणि चतुःपञ्चाशोऽध्यायः ॥
50 श्लोक · 54 में से 315
राजा भीम के सभामण्डप में राजा भर जाते हैं और दमयन्ती आती है तो सबकी आँखें उसी पर टिक जाती हैं। वह एक जैसे रूप वाले पाँच पुरुष देखती है और नल को नहीं पहचान पाती। हाथ जोड़कर वह सत्य की शपथ लेती है कि जैसे मैंने मन और वाणी से केवल नल को वरा है, वैसे ही देवता मुझे उन्हें दिखा दें। देवता अपने चिह्न प्रकट करते हैं। उनकी छाया नहीं पड़ती, पलकें नहीं झपकतीं और पैर धरती नहीं छूते। नल की छाया है और पलकें झपकती हैं। वह उनके कन्धे पर माला डालती है। चारों देवता नल को आठ वर देते हैं। नल धर्म से राज्य करते हैं, अश्वमेध करते हैं और पुत्र इन्द्रसेन तथा पुत्री इन्द्रसेना पाते हैं।
बृहदश्व उवाच
अथ काले शुभे प्राप्ते तथौ पुण्ये क्षणे तथा ।
आजुहाव महीपालान्भीमो राजा स्वयंवरे
atha kāle śubhe prāpte tathau puṇye kṣaṇe tathā |
ājuhāva mahīpālānbhīmo rājā svayaṃvare
तच्छ्रुत्वा पृथिवीपालाः सर्वे हृच्छयपीडिताः ।
त्वरिताः समपाजग्मुर्दमयन्तीमभीप्सवः
tacchrutvā pṛthivīpālāḥ sarve hṛcchayapīḍitāḥ |
tvaritāḥ samapājagmurdamayantīmabhīpsavaḥ
कनकस्तम्भरुचिरं तोरणेन विराजितम् ।
विविशुस्ते नृपा रङ्गं महासिंह इवाचलम्
kanakastambharuciraṃ toraṇena virājitam |
viviśuste nṛpā raṅgaṃ mahāsiṃha ivācalam
तत्रासनेषु विविधेष्वासीनाः पृथिवीक्षितः ।
सुरभिस्रग्धराः सर्वे प्रमृष्टमणिकुण्डलाः
tatrāsaneṣu vividheṣvāsīnāḥ pṛthivīkṣitaḥ |
surabhisragdharāḥ sarve pramṛṣṭamaṇikuṇḍalāḥ
संपूर्णां पुरुषव्याघ्रैर्व्याघ्रैर्गिरिगुहामिव ।
प्रविवेश नलो देवैः पुण्यश्लोको नराधिप
saṃpūrṇāṃ puruṣavyāghrairvyāghrairgiriguhāmiva |
praviveśa nalo devaiḥ puṇyaśloko narādhipa
तत्र स्म पीना दृश्यन्ते बाहवः परिघोपमाः ।
आकारवर्णसुश्लक्ष्णाः पञ्चशीर्षा इवोरगाः
tatra sma pīnā dṛśyante bāhavaḥ parighopamāḥ |
ākāravarṇasuślakṣṇāḥ pañcaśīrṣā ivoragāḥ
सुकेशान्तानि चारूणि सुनासानि शुभानि च ।
मुखानि राज्ञां शोभन्ते नक्षत्राणि यथा दिवि
sukeśāntāni cārūṇi sunāsāni śubhāni ca |
mukhāni rājñāṃ śobhante nakṣatrāṇi yathā divi
दमयन्ती ततो रङ्गं प्रविवेश शुभानना ।
मुष्णन्ती प्रभया राज्ञां चक्षूषि च मनांसि च
damayantī tato raṅgaṃ praviveśa śubhānanā |
muṣṇantī prabhayā rājñāṃ cakṣūṣi ca manāṃsi ca
तस्या गात्रेषु पतिता तेषां दृष्टिर्महात्मनाम् ।
तत्रतत्रैव सक्ताऽभून्न चचाल च पश्यताम्
tasyā gātreṣu patitā teṣāṃ dṛṣṭirmahātmanām |
tatratatraiva saktā'bhūnna cacāla ca paśyatām
ततः संकीर्त्यमानेषु राज्ञां नामसु भारत ।
ददर्श भैमी पुरुषान्पञ्च तुल्याकृतीनिह
tataḥ saṃkīrtyamāneṣu rājñāṃ nāmasu bhārata |
dadarśa bhaimī puruṣānpañca tulyākṛtīniha
तान्समीक्ष्य ततः सर्वान्निर्विशेषाकृतीन्स्थितान् ।
संदेहादथ वेदर्भी नाभ्यजानान्नलं नृपम्
tānsamīkṣya tataḥ sarvānnirviśeṣākṛtīnsthitān |
saṃdehādatha vedarbhī nābhyajānānnalaṃ nṛpam
निर्विशेषवयोवेषरूपाणां तत्र सा शुभा ।
यंयं हि ददृशे तेषां तंतं मेने नलं नृपम् ।
साचिन्तयन्ती बुद्ध्याऽथ तर्कयामास भामिनी
nirviśeṣavayoveṣarūpāṇāṃ tatra sā śubhā |
yaṃyaṃ hi dadṛśe teṣāṃ taṃtaṃ mene nalaṃ nṛpam |
sācintayantī buddhyā'tha tarkayāmāsa bhāminī
कथं नु देवाञ्जानीयां कथं विद्यां नलं नृपम् ।
एवं संचिन्तयन्ती सा वैदर्भी भृशदुःखिता
kathaṃ nu devāñjānīyāṃ kathaṃ vidyāṃ nalaṃ nṛpam |
evaṃ saṃcintayantī sā vaidarbhī bhṛśaduḥkhitā
श्रुतानि देवलिङ्गानि तर्कयामास भारत ।
देवानां यानि लिङ्गानि स्थविरेभ्यः श्रुतानि मे
śrutāni devaliṅgāni tarkayāmāsa bhārata |
devānāṃ yāni liṅgāni sthavirebhyaḥ śrutāni me
तानीह तिष्ठतां भूमावेकस्यापि न लक्षये ।
एवं विचिन्त्य बहुधा विचार्य च पुनः पुनः
tānīha tiṣṭhatāṃ bhūmāvekasyāpi na lakṣaye |
evaṃ vicintya bahudhā vicārya ca punaḥ punaḥ
शरणं प्रति देवानां प्राप्तकालममन्यत ।
वाचा च मनसा चैव नमस्कारं प्रयुज्य सा
śaraṇaṃ prati devānāṃ prāptakālamamanyata |
vācā ca manasā caiva namaskāraṃ prayujya sā
देवेभ्यः प्राञ्जलिर्भूत्वा वेपमानेदमब्रवीत् ।
हंसानां वचनं श्रुत्वा यथा मे नैषधो वृतः ।
पतित्वे तेन सत्येन देवास्तं प्रदिशन्तु मे
devebhyaḥ prāñjalirbhūtvā vepamānedamabravīt |
haṃsānāṃ vacanaṃ śrutvā yathā me naiṣadho vṛtaḥ |
patitve tena satyena devāstaṃ pradiśantu me
मनसा वचसा चैव यथा नातिचराम्यहम् ।
तेन सत्येन विबुधास्तमेव प्रदिशन्तु मे
manasā vacasā caiva yathā nāticarāmyaham |
tena satyena vibudhāstameva pradiśantu me
यथा देवैः स मे भर्ता विहितो निषधाधिषः ।
तेन सत्येन मे देवास्तमेव प्रदिशन्तु मे
yathā devaiḥ sa me bhartā vihito niṣadhādhiṣaḥ |
tena satyena me devāstameva pradiśantu me
यथेदं व्रतमारब्धं नलस्याराधने मया ।
तेन सत्येन मे देवास्तमेव प्रदिशन्तु मे
yathedaṃ vratamārabdhaṃ nalasyārādhane mayā |
tena satyena me devāstameva pradiśantu me
स्वं चैव रूपं पुष्यन्तु लोकपाला महेश्वराः ।
यथाऽहमभिजानीयां पुण्यश्लोकं नराधिपम्
svaṃ caiva rūpaṃ puṣyantu lokapālā maheśvarāḥ |
yathā'hamabhijānīyāṃ puṇyaślokaṃ narādhipam
निशम्य दमयन्त्यास्तत्करुणं प्रतिदेवितम् ।
निश्चयंपरमं तथ्यमनुरागं च नैषधे
niśamya damayantyāstatkaruṇaṃ pratidevitam |
niścayaṃparamaṃ tathyamanurāgaṃ ca naiṣadhe
मनोविशुद्धिं बुद्धिं च भक्तिं रागं च नैषधे ।
यथोक्तं चक्रिरे देवाः सामर्थ्यं लिङ्गधारणे
manoviśuddhiṃ buddhiṃ ca bhaktiṃ rāgaṃ ca naiṣadhe |
yathoktaṃ cakrire devāḥ sāmarthyaṃ liṅgadhāraṇe
साऽपश्यद्विबुधान्सर्वानस्वेदान्स्तब्धलोचनान् ।
अम्लानस्रग्रजोहीनान्स्थितानस्पृशतः क्षितिम्
sā'paśyadvibudhānsarvānasvedānstabdhalocanān |
amlānasragrajohīnānsthitānaspṛśataḥ kṣitim
छायाद्वितीयो म्लानस्रग्रजःस्वेदसमन्वितः ।
भूमिष्ठो नैषधश्चैव निमेषेण च सूचितः
chāyādvitīyo mlānasragrajaḥsvedasamanvitaḥ |
bhūmiṣṭho naiṣadhaścaiva nimeṣeṇa ca sūcitaḥ
सा समीक्ष्य तु तान्देवान्पुण्यश्लोकं च भारत ।
नैषधं वरयामास भैमी धर्मेण पाण्डव
sā samīkṣya tu tāndevānpuṇyaślokaṃ ca bhārata |
naiṣadhaṃ varayāmāsa bhaimī dharmeṇa pāṇḍava
विलज्जमाना वस्त्रान्तं जग्राहायतलोचना ।
स्कन्धदेशेऽसृजत्तस्य स्रजं परमशोभनाम्
vilajjamānā vastrāntaṃ jagrāhāyatalocanā |
skandhadeśe'sṛjattasya srajaṃ paramaśobhanām
वरयामास चैवैनं पतित्वे वरवर्णिनी ।
ततो हाहेति सहसा मुक्तः शब्दो नराधिपैः
varayāmāsa caivainaṃ patitve varavarṇinī |
tato hāheti sahasā muktaḥ śabdo narādhipaiḥ
देवैर्महर्षिभिस्तत्र साधुसाध्विति भारत ।
विस्मितैरीरितः शब्दः प्रशंसद्भिर्नलं नृपम्
devairmaharṣibhistatra sādhusādhviti bhārata |
vismitairīritaḥ śabdaḥ praśaṃsadbhirnalaṃ nṛpam
दमयन्तीं तु कौरव्य वीरसेनसुतो नृपः ।
आश्वासयद्वरारोहां प्रहृष्टेनान्तरात्मना
damayantīṃ tu kauravya vīrasenasuto nṛpaḥ |
āśvāsayadvarārohāṃ prahṛṣṭenāntarātmanā
यत्त्वं भजसि कल्याणि पुमांसं देवसन्निधौ ।
तस्मान्मां विद्धि भर्तारमेतत्ते वचने रतम्
yattvaṃ bhajasi kalyāṇi pumāṃsaṃ devasannidhau |
tasmānmāṃ viddhi bhartārametatte vacane ratam
यावच्च मे धरिष्यन्ति प्राणा देहे शुचिस्मिते ।
तावत्त्वयि भविष्यामि सत्यमेतद्ब्रवीमि ते
yāvacca me dhariṣyanti prāṇā dehe śucismite |
tāvattvayi bhaviṣyāmi satyametadbravīmi te
दमयन्ती तथा वाग्भिरभिनन्द्य कृताञ्जलिः
damayantī tathā vāgbhirabhinandya kṛtāñjaliḥ
तौ परस्परतः प्रीतौ दृष्ट्वा त्वग्निपुरोगमान् ।
तानेव शरणं देवाञ्जग्मतुर्मनसा तदा
tau parasparataḥ prītau dṛṣṭvā tvagnipurogamān |
tāneva śaraṇaṃ devāñjagmaturmanasā tadā
वृते तु नैषधे भैम्या लोकपाला महौजसः ।
प्रहृष्टमनसः सर्वे नलायाष्टौ वरान्ददुः
vṛte tu naiṣadhe bhaimyā lokapālā mahaujasaḥ |
prahṛṣṭamanasaḥ sarve nalāyāṣṭau varāndaduḥ
प्रत्यक्षदर्शनं यज्ञे गतिं चानुत्तमां शुभाम् ।
नैषधाय ददौ शक्रः प्रीयमाणः शचीपतिः
pratyakṣadarśanaṃ yajñe gatiṃ cānuttamāṃ śubhām |
naiṣadhāya dadau śakraḥ prīyamāṇaḥ śacīpatiḥ
अग्निरात्मभवं प्रादाद्यत्र वाञ्छति नैषधः ।
लोकानात्मप्रभांश्चैव ददौ तस्मै हुताशनः
agnirātmabhavaṃ prādādyatra vāñchati naiṣadhaḥ |
lokānātmaprabhāṃścaiva dadau tasmai hutāśanaḥ
यमस्त्वन्नरसं प्रादाद्धर्मे च परमां स्थितिम् ।
अपांपतिरपां भावं यत्रवाञ्छति नैपधः ॥
स्रजश्चोत्तमगन्धाढ्याः सर्वेच मिथुनं ददुः
yamastvannarasaṃ prādāddharme ca paramāṃ sthitim |
apāṃpatirapāṃ bhāvaṃ yatravāñchati naipadhaḥ ||
srajaścottamagandhāḍhyāḥ sarveca mithunaṃ daduḥ
वरानेवं प्रदायास्य देवास्ते त्रिदिवं गताः ।
एतत्सर्वं नलोऽपश्यद्दमयन्ती च भारत ।
यथा स्वप्नं महाराज तथैव ददृशुर्जनाः
varānevaṃ pradāyāsya devāste tridivaṃ gatāḥ |
etatsarvaṃ nalo'paśyaddamayantī ca bhārata |
yathā svapnaṃ mahārāja tathaiva dadṛśurjanāḥ
ततः स्वयवरं चक्रे भीमो राजाऽतिमानुषम् ।
समागतेषु सर्वेषु भूपालेसु विशांपते
tataḥ svayavaraṃ cakre bhīmo rājā'timānuṣam |
samāgateṣu sarveṣu bhūpālesu viśāṃpate
दमयन्त्यपि तद्दृष्ट्वाराजमण्डलमृद्धिमत् ।
अन्वीक्ष्यनैषधं वव्रे भैमी धर्मेण भारत
damayantyapi taddṛṣṭvārājamaṇḍalamṛddhimat |
anvīkṣyanaiṣadhaṃ vavre bhaimī dharmeṇa bhārata
वृते च नैषधे भैम्या निवृत्ते च स्वयंवरे ।
सर्व एव महीपालाः प्रतिजग्मुर्यथागतम्
vṛte ca naiṣadhe bhaimyā nivṛtte ca svayaṃvare |
sarva eva mahīpālāḥ pratijagmuryathāgatam
पार्थिवाश्चानुभूयास्य विवाहं विस्मयान्विताः ।
दमयन्त्याश्च मुदिताः प्रतिजग्मुर्यथागतम्
pārthivāścānubhūyāsya vivāhaṃ vismayānvitāḥ |
damayantyāśca muditāḥ pratijagmuryathāgatam
गतेषु पार्थिवेन्द्रेषु भीमः प्रीतो महामनाः ।
विवाहं कारयामास दमयन्त्या नलस्य च
gateṣu pārthivendreṣu bhīmaḥ prīto mahāmanāḥ |
vivāhaṃ kārayāmāsa damayantyā nalasya ca
उष्य तत्र तथाकामं नैषधो द्विपदांवरः ।
भीमेन समनुज्ञातो जगाम नगरं स्वकम् ।
अवाप्य नारीरत्नं तु पुण्यश्लोकोपि पार्थिवः
uṣya tatra tathākāmaṃ naiṣadho dvipadāṃvaraḥ |
bhīmena samanujñāto jagāma nagaraṃ svakam |
avāpya nārīratnaṃ tu puṇyaślokopi pārthivaḥ
रेमे सह तया राजञ्छच्येव बलवृत्रहा ।
अतीव मुदितो राजा भ्राजमानोंशुमानिव
reme saha tayā rājañchacyeva balavṛtrahā |
atīva mudito rājā bhrājamānoṃśumāniva
अरञ्जयत्प्रजा वीरो धर्मेण परिपालयन् ।
ईजे चाप्यश्वमेधेन ययातिरिव नाहुषः ।
अन्यैश्च बहुभिर्धीमान्क्रतुभिश्चाप्तदक्षिणैः
arañjayatprajā vīro dharmeṇa paripālayan |
īje cāpyaśvamedhena yayātiriva nāhuṣaḥ |
anyaiśca bahubhirdhīmānkratubhiścāptadakṣiṇaiḥ
पुगश्च रमणीयेषु वनेषूपवनेषु च ।
दमयन्त्या सह नलो विजहारामरोपमः
pugaśca ramaṇīyeṣu vaneṣūpavaneṣu ca |
damayantyā saha nalo vijahārāmaropamaḥ
जनयामास च ततो दमयन्त्यां महामनाः ।
इन्द्रसेनं सुतं चापि इन्द्रसेनां चकन्यकाम्
janayāmāsa ca tato damayantyāṃ mahāmanāḥ |
indrasenaṃ sutaṃ cāpi indrasenāṃ cakanyakām
एवं स यजमानश्च विहरंश्च नराधिपः ।
ररक्ष वसुसंपूर्णां वसुधां वसुधाधिपः
evaṃ sa yajamānaśca viharaṃśca narādhipaḥ |
rarakṣa vasusaṃpūrṇāṃ vasudhāṃ vasudhādhipaḥ
पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)