अध्याय 231: स्वाहा को वर और स्कन्द द्वारा महेश्वर-पूजन

यदा स्कन्देन मातृणामेवमेतत्प्रियं कृतम् ।
अथनैमब्रवीत्स्वाहा मम पुत्रस्त्वमौरसः

yadā skandena mātṛṇāmevametatpriyaṃ kṛtam |
athanaimabravītsvāhā mama putrastvamaurasaḥ

इच्छाम्यहं त्वया दत्तां प्रीतिं परमदुर्लभाम् ।
तामब्रवीत्ततः स्कन्दः प्रीतिमिच्छसि कीदृशीम्

icchāmyahaṃ tvayā dattāṃ prītiṃ paramadurlabhām |
tāmabravīttataḥ skandaḥ prītimicchasi kīdṛśīm

दक्षस्याहं प्रिया कन्या स्वाहा नाम महाभुज ।
बाल्यात्प्रभृति नित्यं च जातकामा हुताशने

dakṣasyāhaṃ priyā kanyā svāhā nāma mahābhuja |
bālyātprabhṛti nityaṃ ca jātakāmā hutāśane

न स मां कामिनीं पुत्र सम्यग्जनाति पावकः ।
इच्छामि शाश्वतं वासं वस्तु पुत्र सहाग्निना

na sa māṃ kāminīṃ putra samyagjanāti pāvakaḥ |
icchāmi śāśvataṃ vāsaṃ vastu putra sahāgninā

हव्यं कव्यंच यत्किंचिद्द्विजा मन्त्रसुसंस्तुतम् ।
होष्यन्त्यग्नौ सदा देवि स्वाहेत्युक्त्वासमुद्धृतम्

havyaṃ kavyaṃca yatkiṃciddvijā mantrasusaṃstutam |
hoṣyantyagnau sadā devi svāhetyuktvāsamuddhṛtam

अद्यप्रभृति दास्यन्ति सुवृत्ताः सत्पथे स्थिताः ।
एवमग्निसत्‌वया सार्धं सदा वत्स्यति शोभने

adyaprabhṛti dāsyanti suvṛttāḥ satpathe sthitāḥ |
evamagnisat‌vayā sārdhaṃ sadā vatsyati śobhane

एवमुक्ता ततः स्वाहा तुष्टास्कन्देन पूजिता ।
पावकेन समायुक्ता भर्त्रा स्कन्दमपूजयत्

evamuktā tataḥ svāhā tuṣṭāskandena pūjitā |
pāvakena samāyuktā bhartrā skandamapūjayat

ततो ब्रह्मा महासेनं प्रजापतिरथाब्रवीत् ।
अभिगच्छ महादेवं पितरं त्रिपुरार्दनम्

tato brahmā mahāsenaṃ prajāpatirathābravīt |
abhigaccha mahādevaṃ pitaraṃ tripurārdanam

रुद्रेणाग्निं समाविश्य स्वाहामाविश्य चोमया ।
हितर्थं सर्वलोकानां जातस्त्वमपराजितः

rudreṇāgniṃ samāviśya svāhāmāviśya comayā |
hitarthaṃ sarvalokānāṃ jātastvamaparājitaḥ

उमायोन्यां च रुद्रेण शुक्रं सिक्तं महात्मना ।
अस्मिन्गिरौ निपतितं मिञ्जिकमिञ्जिकं यतः

umāyonyāṃ ca rudreṇa śukraṃ siktaṃ mahātmanā |
asmingirau nipatitaṃ miñjikamiñjikaṃ yataḥ

मिथुनं वै महाभाग तत्र तद्रुद्रसंभवम् ।
संभूतं लोहितोदे तु शुक्रशेषमवापतत्

mithunaṃ vai mahābhāga tatra tadrudrasaṃbhavam |
saṃbhūtaṃ lohitode tu śukraśeṣamavāpatat

सूर्यरश्मिषु चाप्यनयदन्यच्चैवापतद्भुवि ।
आसक्तमन्यद्वृक्षेषु तदेवं प्चधाऽपतत्

sūryaraśmiṣu cāpyanayadanyaccaivāpatadbhuvi |
āsaktamanyadvṛkṣeṣu tadevaṃ pcadhā'patat

तत्र ते विविधाकारा गणा ज्ञेया मनीषिभिः ।
तव पारिषदा घोरा य एते पिशिताशिनः

tatra te vividhākārā gaṇā jñeyā manīṣibhiḥ |
tava pāriṣadā ghorā ya ete piśitāśinaḥ

एवमस्त्विति चाप्युक्त्वा महासेनो महेश्वरम् ।
अपूजयदमेयात्मा पितरं पितृवत्सलः

evamastviti cāpyuktvā mahāseno maheśvaram |
apūjayadameyātmā pitaraṃ pitṛvatsalaḥ

अर्कपुष्पैस्तु ते पञ् गणाः पूज्या धनार्थिभिः ।
व्यादिप्रशमनार्थं चतेषां पूजां समाचरेत्

arkapuṣpaistu te pañ gaṇāḥ pūjyā dhanārthibhiḥ |
vyādipraśamanārthaṃ cateṣāṃ pūjāṃ samācaret

मिञ्जिकामिञ्जिकं चैव मिथुनं रुद्रसंभवम् ।
नमस्कार्यं सदैवेह बालानां हितमिच्छता

miñjikāmiñjikaṃ caiva mithunaṃ rudrasaṃbhavam |
namaskāryaṃ sadaiveha bālānāṃ hitamicchatā

स्त्रियो मानुषमांसादा वृक्षका नाम नामतः ।
वृक्षेषु जातास्ता देव्यो नमस्कार्याः प्रजार्थिभिः

striyo mānuṣamāṃsādā vṛkṣakā nāma nāmataḥ |
vṛkṣeṣu jātāstā devyo namaskāryāḥ prajārthibhiḥ

एषामेव पिशाचानामसङ्ख्येयगणाः स्मृताः ।
घण्टायाः सपताकायाः शृणु मे संभवं नृप

eṣāmeva piśācānāmasaṅkhyeyagaṇāḥ smṛtāḥ |
ghaṇṭāyāḥ sapatākāyāḥ śṛṇu me saṃbhavaṃ nṛpa

ऐरावतस्य घण्टे द्वे वैजयन्त्याविति श्रुते ।
गुहस्य ते स्वयं दत्ते क्रमेणानाय्य धीमता

airāvatasya ghaṇṭe dve vaijayantyāviti śrute |
guhasya te svayaṃ datte krameṇānāyya dhīmatā

एका तत्रविशाखस्य घण्टा स्कन्दस्य चापरा ।
पताका कार्तिकेयस् विशाखस्य च लोहिता

ekā tatraviśākhasya ghaṇṭā skandasya cāparā |
patākā kārtikeyas viśākhasya ca lohitā

यानि क्रीडनकान्यस्य देवैर्दत्तानि वै तदा ।
तैरेव रमते देवो महासेनो महाबलः

yāni krīḍanakānyasya devairdattāni vai tadā |
taireva ramate devo mahāseno mahābalaḥ

स संवृतः पिशाचानां गणैर्देवगणैस्तथा ।
शुशुभे काञ्चने शैले दीप्यमानः श्रिया वृत्तः

sa saṃvṛtaḥ piśācānāṃ gaṇairdevagaṇaistathā |
śuśubhe kāñcane śaile dīpyamānaḥ śriyā vṛttaḥ

तेन वीरेण शुशुभे स शैलः शुभकाननः ।
आदित्येनेवांशुमता मन्दरश्चारुकन्दरः

tena vīreṇa śuśubhe sa śailaḥ śubhakānanaḥ |
ādityenevāṃśumatā mandaraścārukandaraḥ

संतानकवनैः फुल्लैः करवीरवनैरपि ।
पारिजातवनैश्चैव जपाशोकवनैस्तथा

saṃtānakavanaiḥ phullaiḥ karavīravanairapi |
pārijātavanaiścaiva japāśokavanaistathā

कदम्बतरुषण्डैश्च दिव्यैर्मृगगणैरपि ।
दिव्यैः पक्षिगणैश्चैव शुशुभे श्वेतपर्वतः

kadambataruṣaṇḍaiśca divyairmṛgagaṇairapi |
divyaiḥ pakṣigaṇaiścaiva śuśubhe śvetaparvataḥ

तत्रदेवगणाः सर्वेसर्वे देवर्षयस्तथा ।
मेघतूर्यरवाश्चैव क्षुब्धोदधिसमस्वनाः

tatradevagaṇāḥ sarvesarve devarṣayastathā |
meghatūryaravāścaiva kṣubdhodadhisamasvanāḥ

तत्रदेवाश्च गन्धर्वा नृत्यन्तेऽप्सरसस्तथा ।
हृष्टानां तत्रभूतानां श्रूयते निनदो महान्

tatradevāśca gandharvā nṛtyante'psarasastathā |
hṛṣṭānāṃ tatrabhūtānāṃ śrūyate ninado mahān

एवं सेन्द्रं जगत्सर्वं श्वेतपर्वतसंस्थितम् ।
प्रहृष्टं प्रेक्षते स्कन्दं न च ग्लायति दर्शनात्

evaṃ sendraṃ jagatsarvaṃ śvetaparvatasaṃsthitam |
prahṛṣṭaṃ prekṣate skandaṃ na ca glāyati darśanāt