अध्याय 199: सेदुक का ब्राह्मण को वृषदर्भ के पास भेजना

भूय एव महाभाग्यं कथ्यतामित्यब्रवीत् पाण्डवः

bhūya eva mahābhāgyaṃ kathyatāmityabravīt pāṇḍavaḥ

अथाचष्ट मार्कण्डेयो महाराज वृषदर्भसेदुकनामानौ राजानौ नीतिमार्गरतावस्त्रोपास्त्रकृतिनौ

athācaṣṭa mārkaṇḍeyo mahārāja vṛṣadarbhasedukanāmānau rājānau nītimārgaratāvastropāstrakṛtinau

सेदुको वृषदर्भस्य बालस्यैव उपांशुव्रतमभ्यजा- नात् कुप्यमदेयं ब्राह्मणस्य

seduko vṛṣadarbhasya bālasyaiva upāṃśuvratamabhyajā- nāt kupyamadeyaṃ brāhmaṇasya

अथ तं सेदुकं ब्राह्मणः कश्चिद् वेदाध्ययनसम्पन्न आशिषं दत्त्वा गुर्वर्थी भिक्षितवान्

atha taṃ sedukaṃ brāhmaṇaḥ kaścid vedādhyayanasampanna āśiṣaṃ dattvā gurvarthī bhikṣitavān

अश्वसहस्रं मे भवान् ददात्विति तं सेदुको ब्राह्मणमब्रवीत्

aśvasahasraṃ me bhavān dadātviti taṃ seduko brāhmaṇamabravīt

नास्ति सम्भवो गुर्वर्थं दातुमिति

nāsti sambhavo gurvarthaṃ dātumiti

स त्वं गच्छ वृषदर्भसकाशम् । राजा परमधर्मज्ञो ब्राह्मण तं भिक्षस्व ।
स ते दास्यति तस्यैतदुपांशुव्रतमिति

sa tvaṃ gaccha vṛṣadarbhasakāśam | rājā paramadharmajño brāhmaṇa taṃ bhikṣasva |
sa te dāsyati tasyaitadupāṃśuvratamiti

अथ ब्राह्मणो वृषदर्भसकाशं गत्वा अश्वसहस्रमयाचत् ।
स राजा तं कशेनाताडयत्

atha brāhmaṇo vṛṣadarbhasakāśaṃ gatvā aśvasahasramayācat |
sa rājā taṃ kaśenātāḍayat

तं ब्राह्मणोऽब्रवीत् । किं हिंस्यनागसं मामिति

taṃ brāhmaṇo'bravīt | kiṃ hiṃsyanāgasaṃ māmiti

एवमुक्त्वा तं शपन्तं राजाऽऽह । विप्र किं यो न ददाति तुभ्यमुताहोस्विद् ब्राह्मण्यमेतत्

evamuktvā taṃ śapantaṃ rājā''ha | vipra kiṃ yo na dadāti tubhyamutāhosvid brāhmaṇyametat

इति श्रीमहाभारते वनपर्वणि मार्कण्डेयसमास्यापर्वणि सेदुकवृषदर्भचरिते षण्णवत्यधिकशततमोऽध्यायः

iti śrīmahābhārate vanaparvaṇi mārkaṇḍeyasamāsyāparvaṇi sedukavṛṣadarbhacarite ṣaṇṇavatyadhikaśatatamo'dhyāyaḥ