वन पर्व

अध्याय 13: श्रीकृष्ण: मैं होता तो द्यूत न होता

इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणइ अर्जुनाभिगमनपर्वणि त्रयोदशोऽध्यायः ॥

17 श्लोक · 13 में से 315

इस अध्याय में क्या होता है

श्रीकृष्ण: मैं होता तो द्यूत न होता

श्रीकृष्ण युधिष्ठिर से कहते हैं कि यदि वे द्वारका में होते तो यह विपत्ति न आती। वे बिना बुलाए द्यूत में आते, भीष्म, द्रोण, कृप और बाह्लीक को बुलाकर धृतराष्ट्र को इसके दोष दिखाते और याद दिलाते कि नल ने द्यूत से ही राज्य खोया था। स्त्री, द्यूत, मृगया और मद्य, ये चार कामजनित व्यसन मनुष्य को लक्ष्मी से गिराते हैं, और द्यूत सबसे बुरा है: एक दिन में धन नष्ट, विपत्ति निश्चित, वाणी कठोर। धृतराष्ट्र न मानते तो वे बल से उन्हें रोकते और चाटुकार सभासदों को मार डालते। पर वे आनर्त देश से बाहर थे, लौटकर सात्यकि से समाचार सुना और तुरन्त यहाँ दौड़े आए।

वासदेव उवाच

13.1

नैतत्कृच्छ्रमनुप्राप्तो भवान्स्याद्वसुधाधिप ।
यद्यहं द्वारकायां स्यां राजन्सन्निहितः पुरा

naitatkṛcchramanuprāpto bhavānsyādvasudhādhipa |
yadyahaṃ dvārakāyāṃ syāṃ rājansannihitaḥ purā

13.2

आगच्छेयमहं द्यूतमनाहूतोऽपि कौरवैः ।
आम्बिकेयेन दुर्धर्ष राज्ञा दुर्योधनेन च ।
वारयेयमहं द्यूतं बहून्दोपान्प्रदर्शयन्

āgaccheyamahaṃ dyūtamanāhūto'pi kauravaiḥ |
āmbikeyena durdharṣa rājñā duryodhanena ca |
vārayeyamahaṃ dyūtaṃ bahūndopānpradarśayan

13.3

भीष्मद्रोणौ समानाय्य कृपं बाह्लीकमेव च ।
वैचित्रवीर्यं राजानमलं द्यूतेन कौरव

bhīṣmadroṇau samānāyya kṛpaṃ bāhlīkameva ca |
vaicitravīryaṃ rājānamalaṃ dyūtena kaurava

13.4

पुत्राणां तव राजेन्द्र त्वन्निमित्तमिति प्रभो ।
तत्राचक्षमहं दोषान्यैर्भवान्व्यतिरोपितः

putrāṇāṃ tava rājendra tvannimittamiti prabho |
tatrācakṣamahaṃ doṣānyairbhavānvyatiropitaḥ

13.5

वीरसेनसुतो यैस्तु राज्यात्प्रभ्रंशितः पुरा ।
अतर्कितविनाशश्च देवनेन विशांपते

vīrasenasuto yaistu rājyātprabhraṃśitaḥ purā |
atarkitavināśaśca devanena viśāṃpate

13.6

सातत्यं च प्रसङ्गस्य वर्णयेयं यथातथम्

sātatyaṃ ca prasaṅgasya varṇayeyaṃ yathātatham

13.7

स्त्रियोऽक्षा मृगया पानमेतत्कामसमुत्थितम् ।
दुःखं चतुष्टय प्रोक्तं यैर्नरो भ्रश्यते श्रियः

striyo'kṣā mṛgayā pānametatkāmasamutthitam |
duḥkhaṃ catuṣṭaya proktaṃ yairnaro bhraśyate śriyaḥ

13.8

तत्रसर्वत्रवक्तव्यं मन्यन्ते शास्त्रकोविदाः ।
विशेषतश्च वक्तव्यं द्यूते पश्यन्ति तद्विदः

tatrasarvatravaktavyaṃ manyante śāstrakovidāḥ |
viśeṣataśca vaktavyaṃ dyūte paśyanti tadvidaḥ

13.9

एकाहाद्द्रव्यनाशोऽत्र ध्रुवं व्यसनमेव च ।
अभुक्तनाशश्चार्थानां वाक्पारुष्यं च केवलम्

ekāhāddravyanāśo'tra dhruvaṃ vyasanameva ca |
abhuktanāśaścārthānāṃ vākpāruṣyaṃ ca kevalam

13.10

एतच्चान्यच्च कौरव्य प्रसङ्गिकटुकोदयम् ।
द्यूते ब्रूयां महाबाहो समासाद्याम्बिकासुतम्

etaccānyacca kauravya prasaṅgikaṭukodayam |
dyūte brūyāṃ mahābāho samāsādyāmbikāsutam

13.11

एवमुक्तो यदि मया गृह्णीयाद्वचनं मम ।
अनामयं स्याद्धर्मश्च कुरूणां कुरुवर्दन

evamukto yadi mayā gṛhṇīyādvacanaṃ mama |
anāmayaṃ syāddharmaśca kurūṇāṃ kuruvardana

13.12

न चेत्स मम राजेन्द्र गृह्णीयान्मधुरं वचः ।
पथ्यं च भरतश्रेष्ठ निगृह्णीयां बलेन तम्

na cetsa mama rājendra gṛhṇīyānmadhuraṃ vacaḥ |
pathyaṃ ca bharataśreṣṭha nigṛhṇīyāṃ balena tam

13.13

अथैनमविनीतेन सुहृदो नाम दुर्हृदः ।
सभासदोऽनुवर्तेरंस्तांश्च इन्यां दुरोदरान्

athainamavinītena suhṛdo nāma durhṛdaḥ |
sabhāsado'nuvarteraṃstāṃśca inyāṃ durodarān

13.14

असान्निध्यं तु कौरव्य ममानर्तेष्वभूत्तदा ।
येनेदं व्यसनं प्राज्ञा भवन्तो द्यूतकारितम्

asānnidhyaṃ tu kauravya mamānarteṣvabhūttadā |
yenedaṃ vyasanaṃ prājñā bhavanto dyūtakāritam

13.15

सोहमेत्य कुरुश्रेष्ठ द्वारकां पाण्डुनन्दन ।
अश्रौषं त्वां व्यसनिनं युयुधानाद्यथातथम्

sohametya kuruśreṣṭha dvārakāṃ pāṇḍunandana |
aśrauṣaṃ tvāṃ vyasaninaṃ yuyudhānādyathātatham

13.16

श्रुत्वैव चाहं राजेन्द्र परमोद्विग्रमानसः ।
तूर्णमभ्यागतोस्मित्वां द्रष्टुकामो विशंपते

śrutvaiva cāhaṃ rājendra paramodvigramānasaḥ |
tūrṇamabhyāgatosmitvāṃ draṣṭukāmo viśaṃpate

13.17

अहो कृच्छ्रमनुप्राप्ताः सर्वे स्म भरतर्षभ ।
सोऽहं त्वां व्यसने मग्नं पश्यामि सह सोदरैः

aho kṛcchramanuprāptāḥ sarve sma bharatarṣabha |
so'haṃ tvāṃ vyasane magnaṃ paśyāmi saha sodaraiḥ

पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)