वन पर्व

अध्याय 117: रेणुका का वध और जमदग्नि की हत्या

इति श्रीमन्महाभारते अरण्यपर्वणि तीर्थयात्रापर्वणि सप्तदशाधिकशततमोऽध्यायः ॥

30 श्लोक · 117 में से 315

इस अध्याय में क्या होता है

रेणुका का वध और जमदग्नि की हत्या

परशुराम जमदग्नि और रेणुका के पाँच पुत्रों में सबसे छोटे हैं। नहाने जाते समय रेणुका राजा चित्ररथ को पत्नी के साथ जलक्रीडा करते देखती है और उसकी कामना करती है। जमदग्नि उसे धैर्य से गिरी जानकर बड़े पुत्रों को उसे मारने का आदेश देते हैं। वे स्तब्ध रहते हैं तो पिता उन्हें शाप देते हैं। परशुराम आते हैं और पिता की आज्ञा से फरसे से माता का सिर काट देते हैं। प्रसन्न पिता उनके माँगे वर देते हैं कि माता जी उठे और उसे यह याद न रहे, भाई स्वस्थ हों। बाद में कार्तवीर्य होमधेनु का बछड़ा छीन ले जाता है, और परशुराम उसकी भुजाएँ काटकर उसे मारते हैं। बदले में उसके पुत्र राम राम पुकारते जमदग्नि को बाणों से मार देते हैं।

अकृतव्रण उवाच

117.1

स वेदाध्ययने युक्तो जमदग्निर्महातपाः ।
तपस्तेपे ततो देवान्नियमाद्वशमानयत्

sa vedādhyayane yukto jamadagnirmahātapāḥ |
tapastepe tato devānniyamādvaśamānayat

117.2

स प्रसेनजितं राजन्नधिगम्य नराधिपम् ।
रेणुकां वरयामास स च तस्मै ददौ नृपः

sa prasenajitaṃ rājannadhigamya narādhipam |
reṇukāṃ varayāmāsa sa ca tasmai dadau nṛpaḥ

117.3

रेणुकां त्वथ संप्राप्य भार्यां भार्गवनन्दनः ।
आश्रमस्थस्तया सार्धं तपस्तेपेऽनुकूलया

reṇukāṃ tvatha saṃprāpya bhāryāṃ bhārgavanandanaḥ |
āśramasthastayā sārdhaṃ tapastepe'nukūlayā

117.4

तस्याः कुमाराश्चत्वारो जज्ञिरे रामपञ्चमाः ।
सर्वेषामजघन्यस्तु राम आसीञ्जघन्यजः

tasyāḥ kumārāścatvāro jajñire rāmapañcamāḥ |
sarveṣāmajaghanyastu rāma āsīñjaghanyajaḥ

117.5

फलाहारेषु सर्वेषु गतेष्वथ सुतेषु वै ।
रेणुका स्नातुमगमत्कदाचिन्नियतव्रता

phalāhāreṣu sarveṣu gateṣvatha suteṣu vai |
reṇukā snātumagamatkadācinniyatavratā

117.6

सा तु चित्ररथं नाम मार्तिकावतकं नृपम् ।
ददर्श रेणुका राजन्नागच्छन्ती यदृच्छया

sā tu citrarathaṃ nāma mārtikāvatakaṃ nṛpam |
dadarśa reṇukā rājannāgacchantī yadṛcchayā

117.7

क्रीडन्तं सलिले दृष्ट्वा सभार्यं पद्ममालिनम् ।
ऋद्धिमन्तं ततस्तस्य स्पृहयामास रेणुका

krīḍantaṃ salile dṛṣṭvā sabhāryaṃ padmamālinam |
ṛddhimantaṃ tatastasya spṛhayāmāsa reṇukā

117.8

व्यभिचाराच्च तस्मात्सा क्लिन्नाम्भसि विचेतना ।
अन्तरिक्षान्निपतिता नर्मदायां महाह्रदे

vyabhicārācca tasmātsā klinnāmbhasi vicetanā |
antarikṣānnipatitā narmadāyāṃ mahāhrade

117.9

उतीर्य चापि सा यत्नाज्जगाम भरतर्षभ ।
प्रविवेशाश्रमं त्रस्ता तां वै भर्तान्वबुध्यत

utīrya cāpi sā yatnājjagāma bharatarṣabha |
praviveśāśramaṃ trastā tāṃ vai bhartānvabudhyata

117.10

स तां दृष्ट्वाच्युतांधैर्याद्ब्राह्म्या लक्ष्म्या विवर्जिताम् ।
श्रिक्‌शब्देन महातेजा गर्हयामास वीर्यवान्

sa tāṃ dṛṣṭvācyutāṃdhairyādbrāhmyā lakṣmyā vivarjitām |
śrik‌śabdena mahātejā garhayāmāsa vīryavān

117.11

ततो ज्येष्ठो जामदग्न्यो रुमण्वान्नाम नामतः ।
आजगाम सुषेणश्च वसुर्विश्वावसुस्तथा

tato jyeṣṭho jāmadagnyo rumaṇvānnāma nāmataḥ |
ājagāma suṣeṇaśca vasurviśvāvasustathā

117.12

तानानुपूर्व्याद्भगवान्वधे मातुरचोदयत् ।
न च ते जातसंमोहाः किंचिदूचुर्विचेतसः

tānānupūrvyādbhagavānvadhe māturacodayat |
na ca te jātasaṃmohāḥ kiṃcidūcurvicetasaḥ

117.13

ततः शशाप तान्क्रोधात्ते शप्ताश्चैतनां जहुः ।
मृगपक्षिसधर्माणः क्षिप्रमासञ्जडोपमाः

tataḥ śaśāpa tānkrodhātte śaptāścaitanāṃ jahuḥ |
mṛgapakṣisadharmāṇaḥ kṣipramāsañjaḍopamāḥ

117.14

ततो रामोऽभ्ययात्पश्चादाश्रमं परवीरहा ।
तमुवाच महामन्युर्जमदग्निर्महातपाः

tato rāmo'bhyayātpaścādāśramaṃ paravīrahā |
tamuvāca mahāmanyurjamadagnirmahātapāḥ

117.15

जहीमां मातरं पापां मा च पुत्र व्यथां कृथाः ।
तत आदाय परशुं रामो मातु शिरोऽहरत्

jahīmāṃ mātaraṃ pāpāṃ mā ca putra vyathāṃ kṛthāḥ |
tata ādāya paraśuṃ rāmo mātu śiro'harat

117.16

ततस्तस्य महाराज जमदग्नेर्महात्मनः ।
कोपोऽभ्यगच्छत्सहसा प्रसन्नश्चाब्रवीदिदम्

tatastasya mahārāja jamadagnermahātmanaḥ |
kopo'bhyagacchatsahasā prasannaścābravīdidam

117.17

ममेदं वचनात्तात कृतं ते कर्म दुष्करम् ।
वृणीष्व कामान्धर्मज्ञ यावतो वाञ्छसे हृदा

mamedaṃ vacanāttāta kṛtaṃ te karma duṣkaram |
vṛṇīṣva kāmāndharmajña yāvato vāñchase hṛdā

117.18

स वव्रे मातुरुत्थानमस्मृतिं च वधस्य वै ।
पापेन तेन चास्पर्शं भ्रातॄणां प्रकृतिं तथा

sa vavre māturutthānamasmṛtiṃ ca vadhasya vai |
pāpena tena cāsparśaṃ bhrātṝṇāṃ prakṛtiṃ tathā

117.19

अप्रतिद्वन्द्वतां युद्धे दीर्घमायुश्च भारत ।
ददौ च सर्वान्कामांस्ताञ्जमदग्निर्महातपाः

apratidvandvatāṃ yuddhe dīrghamāyuśca bhārata |
dadau ca sarvānkāmāṃstāñjamadagnirmahātapāḥ

117.20

कदाचित्तु तथैवास्य विनिष्क्रान्ताः सुताः प्रभो ।
अथानूपपतिर्वीरः कार्तवीर्योऽभ्यवर्तत

kadācittu tathaivāsya viniṣkrāntāḥ sutāḥ prabho |
athānūpapatirvīraḥ kārtavīryo'bhyavartata

117.21

तमाश्रमपदं प्राप्तमृषिरर्ध्यात्समार्चयत् ।
स युद्धमदसंमत्तो नाभ्यनन्दत्तथाऽर्चनम्

tamāśramapadaṃ prāptamṛṣirardhyātsamārcayat |
sa yuddhamadasaṃmatto nābhyanandattathā'rcanam

117.22

प्रमथ्य चाश्रमात्तस्माद्धोमधेनोस्ततोबलात् ।
जहार वत्सं क्रोशन्त्या बभञ्ज च महाद्रुमान्

pramathya cāśramāttasmāddhomadhenostatobalāt |
jahāra vatsaṃ krośantyā babhañja ca mahādrumān

117.23

आगताय च रामाय तदाचष्ट पिता स्वयम् ।
गां च रोरुदतीं दृष्ट्वा कोपो रामं समाविशत् ।
स मन्युवशमापन्नः कार्तवीर्यमुपाद्रवत्

āgatāya ca rāmāya tadācaṣṭa pitā svayam |
gāṃ ca rorudatīṃ dṛṣṭvā kopo rāmaṃ samāviśat |
sa manyuvaśamāpannaḥ kārtavīryamupādravat

117.24

तस्याथ युधि विक्रम्य भार्गवः परवीरहा ।
चिच्छेद निशितैर्भल्लैर्बाहून्परिघसंनिभान्

tasyātha yudhi vikramya bhārgavaḥ paravīrahā |
ciccheda niśitairbhallairbāhūnparighasaṃnibhān

117.25

सहस्रसंमितान्राजन्प्रगृह्य रुचिरं धनुः ।
अभिभूतः स रामेण संयुक्तः कालधर्मणा

sahasrasaṃmitānrājanpragṛhya ruciraṃ dhanuḥ |
abhibhūtaḥ sa rāmeṇa saṃyuktaḥ kāladharmaṇā

117.26

अर्जुनस्याथ दायादा रामेण कृतमन्यवः ।
आश्रमस्थं विना रामं जमदग्निमुपाद्रवन्

arjunasyātha dāyādā rāmeṇa kṛtamanyavaḥ |
āśramasthaṃ vinā rāmaṃ jamadagnimupādravan

117.27

ते तं जघ्नुर्महावीर्यमयुध्यन्तं तपस्विनम् ।
असकृद्रामरामेति विक्रोशन्तमनाथवत्

te taṃ jaghnurmahāvīryamayudhyantaṃ tapasvinam |
asakṛdrāmarāmeti vikrośantamanāthavat

117.28

कार्तवीर्यस्य पुत्रास्तु जमदग्निं युधिष्ठिर ।
घातयित्वा शरैर्जग्मुर्यथागतमरिंदमाः

kārtavīryasya putrāstu jamadagniṃ yudhiṣṭhira |
ghātayitvā śarairjagmuryathāgatamariṃdamāḥ

117.29

अपक्रान्तेषु वै तेषु जमदग्नौ तथा गते ।
समित्पाणिरुपागच्छदाश्रमं भृगुनन्दनः

apakrānteṣu vai teṣu jamadagnau tathā gate |
samitpāṇirupāgacchadāśramaṃ bhṛgunandanaḥ

117.30

स दृष्ट्वा पितरं वीरस्तदा मृत्युवशं गतम् ।
अनर्हं तं तथाभूतं विललाप सुदुःखितः

sa dṛṣṭvā pitaraṃ vīrastadā mṛtyuvaśaṃ gatam |
anarhaṃ taṃ tathābhūtaṃ vilalāpa suduḥkhitaḥ

पाठ का स्रोत: Wikisource · CC BY-SA 4.0 (Wikisource transcription of a public-domain text)