अध्याय 192: लोमश परस्त्री, तिल और चन्द्रमा पर

परदारेषु ये सक्ता अकृत्वा दारसङ्ग्रहम् ।
निराशाः पितरस्तेषां श्राद्धकाले भवन्ति वै

paradāreṣu ye saktā akṛtvā dārasaṅgraham |
nirāśāḥ pitarasteṣāṃ śrāddhakāle bhavanti vai

परदाररतिर्यश्च यश्च वन्ध्यामुपासते ।
ब्रह्मस्वं हरते यश्च समदोषा भवन्ति ते

paradāraratiryaśca yaśca vandhyāmupāsate |
brahmasvaṃ harate yaśca samadoṣā bhavanti te

असम्भाष्या भवन्त्येते पितॄणां नात्र संशयः ।
देवताः पितरश्चैषां नाभिनन्दन्ति तद्धविः

asambhāṣyā bhavantyete pitṝṇāṃ nātra saṃśayaḥ |
devatāḥ pitaraścaiṣāṃ nābhinandanti taddhaviḥ

तस्मात्परस्य वै दारांस्त्यजेद्वन्ध्यां च योषितम् ।
ब्रह्मस्वं हि न हर्तव्यमात्मनो हितमिच्छता

tasmātparasya vai dārāṃstyajedvandhyāṃ ca yoṣitam |
brahmasvaṃ hi na hartavyamātmano hitamicchatā

श्रूयतां चापरं गुह्यं रहस्यं धर्मसंहितम् ।
श्रद्दधानेन कर्तव्यं गुरुणां वचनं सदा

śrūyatāṃ cāparaṃ guhyaṃ rahasyaṃ dharmasaṃhitam |
śraddadhānena kartavyaṃ guruṇāṃ vacanaṃ sadā

द्वादश्यां पौर्णमास्यां च मासिमासि घृताक्षतम् ।
ब्राह्मणेभ्यः प्रयच्छेत तस्य पुण्यं निबोधत

dvādaśyāṃ paurṇamāsyāṃ ca māsimāsi ghṛtākṣatam |
brāhmaṇebhyaḥ prayaccheta tasya puṇyaṃ nibodhata

सोमश्च वर्धते तेन समुद्रश्च महोदधिः ।
अश्वमेधचतुर्भागं फलं सृजति वासवः

somaśca vardhate tena samudraśca mahodadhiḥ |
aśvamedhacaturbhāgaṃ phalaṃ sṛjati vāsavaḥ

दानेनैतेन तेजस्वी वीर्यवांश्च भवेन्नरः ।
प्रीतश्च भगवान्सोम इष्टान्कामान्प्रयच्छति

dānenaitena tejasvī vīryavāṃśca bhavennaraḥ |
prītaśca bhagavānsoma iṣṭānkāmānprayacchati

श्रूयतां चापरो धर्मः सरहस्यो महाफलः ।
इदं कलियुगं प्राप्य मनुष्याणां सुखावहः

śrūyatāṃ cāparo dharmaḥ sarahasyo mahāphalaḥ |
idaṃ kaliyugaṃ prāpya manuṣyāṇāṃ sukhāvahaḥ

कल्यमुत्थाय यो मर्त्यः स्नातः शुक्लेन वाससा ।
तिलपात्रं प्रयच्छेत ब्राह्मणेभ्यः समाहितः

kalyamutthāya yo martyaḥ snātaḥ śuklena vāsasā |
tilapātraṃ prayaccheta brāhmaṇebhyaḥ samāhitaḥ

तिलोदकं च यो दद्यात्पितॄणां मधुना सह ।
दीपकं कृसंर चैव श्रूयतां तस्य यत्फलम्

tilodakaṃ ca yo dadyātpitṝṇāṃ madhunā saha |
dīpakaṃ kṛsaṃra caiva śrūyatāṃ tasya yatphalam

तिलपात्रे फलं प्राह भगवान्पाकशांसनः ।
गोप्रदानं च यः कुर्याद्भूमिदानं च शाश्वतम्

tilapātre phalaṃ prāha bhagavānpākaśāṃsanaḥ |
gopradānaṃ ca yaḥ kuryādbhūmidānaṃ ca śāśvatam

अग्निष्टोमं च यो यज्ञं यजेत बहुदक्षिणम् ।
तिलपात्रं सहैतेन समं मन्यन्ति देवताः

agniṣṭomaṃ ca yo yajñaṃ yajeta bahudakṣiṇam |
tilapātraṃ sahaitena samaṃ manyanti devatāḥ

तिलोदकं सदा श्राद्धे मन्यन्ते पितरोऽक्षयम् ।
दीपे च कृसरे चैव तुष्यन्तेऽस्य पितामहाः

tilodakaṃ sadā śrāddhe manyante pitaro'kṣayam |
dīpe ca kṛsare caiva tuṣyante'sya pitāmahāḥ

स्वर्गे च पितृलोके च पितृदेवाभिपूजितम् ।
एवमेतन्मयोद्दिष्टपिदृष्टं पुरातनम् ॥]

svarge ca pitṛloke ca pitṛdevābhipūjitam |
evametanmayoddiṣṭapidṛṣṭaṃ purātanam ||]