अध्याय 12: रुरु पिता से आस्तीक के विषय में पूछते हैं

कथं हिंसितवान्सर्पान्स राजा जनमेजयः ।
सर्पा वा हिंसितास्तत्र किमर्थं द्विजसत्तम

kathaṃ hiṃsitavānsarpānsa rājā janamejayaḥ |
sarpā vā hiṃsitāstatra kimarthaṃ dvijasattama

किमर्थं मोक्षिताश्चैव पन्नगास्तेन धीमता ।
आस्तीकेन द्विजश्रेष्ठ श्रोतुमिच्छाम्यशेषतः

kimarthaṃ mokṣitāścaiva pannagāstena dhīmatā |
āstīkena dvijaśreṣṭha śrotumicchāmyaśeṣataḥ

श्रोष्यसि त्वं रुरो सर्वमास्तीकचरितं महत् ।
ब्राह्मणानां कथयतां त्वरावान्गमने ह्यहम्

śroṣyasi tvaṃ ruro sarvamāstīkacaritaṃ mahat |
brāhmaṇānāṃ kathayatāṃ tvarāvāngamane hyaham

इत्युक्त्वान्तर्हिते योगात्तस्मिन्नृषिवरे प्रभौ ।
संभ्रमाविष्टहृदयो रुरुर्मेने तदद्भुतम्

ityuktvāntarhite yogāttasminnṛṣivare prabhau |
saṃbhramāviṣṭahṛdayo rururmene tadadbhutam

बलं परममास्थाय पर्यधावत्समन्ततः ।
तमृषिं नष्टमन्विच्छन्संश्रान्तो न्यपतद्भुवि

balaṃ paramamāsthāya paryadhāvatsamantataḥ |
tamṛṣiṃ naṣṭamanvicchansaṃśrānto nyapatadbhuvi

स मोहे परमं गत्वा नष्टसंज्ञ इवाभवत् ।
तदृषेर्वचनं तथ्यं चिन्तयानः पुनःपुनः

sa mohe paramaṃ gatvā naṣṭasaṃjña ivābhavat |
tadṛṣervacanaṃ tathyaṃ cintayānaḥ punaḥpunaḥ

लब्धसंज्ञो रुरुश्चायात्तदाचख्यौ पितुस्तदा ।
पित्रे तु सर्वमाख्याय डुण्डुभस्य वचोऽर्थवत्

labdhasaṃjño ruruścāyāttadācakhyau pitustadā |
pitre tu sarvamākhyāya ḍuṇḍubhasya vaco'rthavat

अपृच्छत्पितरं भूयः सोस्तीकस्य वचस्तदा ।
आख्यापयत्तदाऽऽख्यानं डुण्डुभेनाथ कीर्तितम्

apṛcchatpitaraṃ bhūyaḥ sostīkasya vacastadā |
ākhyāpayattadā''khyānaṃ ḍuṇḍubhenātha kīrtitam

तत्कीर्त्यमानं भगवञ्श्रोतुमिच्छामि तत्त्वतः ।
पिता चास्य तदाख्यानं पृष्टः सर्वं न्यवेदयत्

tatkīrtyamānaṃ bhagavañśrotumicchāmi tattvataḥ |
pitā cāsya tadākhyānaṃ pṛṣṭaḥ sarvaṃ nyavedayat