अध्याय 10: डुण्डुभ की रुरु से विनती

मम प्राणसमा भार्या दष्टासीद्भुजगेन ह ।
तत्र मे समयो घोर आत्मनोरग वै कृतः

mama prāṇasamā bhāryā daṣṭāsīdbhujagena ha |
tatra me samayo ghora ātmanoraga vai kṛtaḥ

भुजंगं वै सदा हन्यां यं यं पश्येयमित्युत ।
ततोऽहं त्वां जिघांसामि जीवितेनाद्य मोक्ष्यसे

bhujaṃgaṃ vai sadā hanyāṃ yaṃ yaṃ paśyeyamityuta |
tato'haṃ tvāṃ jighāṃsāmi jīvitenādya mokṣyase

अन्ये ते भुजगा ब्रह्मन्ये दश्तीह मानवान् ।
डुण्डुभानहिगन्धेन न त्वं हिंसितुमर्हसि

anye te bhujagā brahmanye daśtīha mānavān |
ḍuṇḍubhānahigandhena na tvaṃ hiṃsitumarhasi

एकानर्थान्पृथग्धर्मानेकदुःखान्पृथक्सुखान् ।
डुण्डुभान्धर्मविद्भूत्वा न त्वं हिंसितुमर्हसि

ekānarthānpṛthagdharmānekaduḥkhānpṛthaksukhān |
ḍuṇḍubhāndharmavidbhūtvā na tvaṃ hiṃsitumarhasi

इति श्रुत्वा वचस्तस्य डुण्डुभस्य रुरुस्तदा ।
नावधीद्भयसंविग्नमृषिं मत्त्वाऽथ डुण्डुभम्

iti śrutvā vacastasya ḍuṇḍubhasya rurustadā |
nāvadhīdbhayasaṃvignamṛṣiṃ mattvā'tha ḍuṇḍubham

उवाच चैनं भगवान्रुरुः संशमयन्निव ।
केन त्वं भुजग ब्रूहि कोऽसीमां विक्रियां गतः

uvāca cainaṃ bhagavānruruḥ saṃśamayanniva |
kena tvaṃ bhujaga brūhi ko'sīmāṃ vikriyāṃ gataḥ

अहं पुरा रुरो नाम्ना ऋषिरासं सहस्रपात् ।
सोऽहं शापेन विप्रस्य भुजगत्वमुपागतः

ahaṃ purā ruro nāmnā ṛṣirāsaṃ sahasrapāt |
so'haṃ śāpena viprasya bhujagatvamupāgataḥ

किमर्थं शप्तवान्कुद्धो द्विजस्त्वां भुजगोत्तम ।
कियन्तं चैव कालं ते वपुरेतद्भविष्यसि

kimarthaṃ śaptavānkuddho dvijastvāṃ bhujagottama |
kiyantaṃ caiva kālaṃ te vapuretadbhaviṣyasi